ეკა მამალაძისა და ნატალია ქუთათელაძის საახალწლო სურვილები – „ნანი ჩვენგან ბევრ რამეს ითხოვს…“

პოპულარული

ეკა მამალაძისა და ნატალია ქუთათელაძის საახალწლო სურვილები – „ნანი ჩვენგან ბევრ რამეს ითხოვს…“

ეკა მამალაძესა და ნატალია ქუთათელაძეს შინ ვესტუმრეთ. სახლი მათი გემოვნებითაა მოწყობილი, ყველას თავისი კუთხე აქვს, რომლის მოწყობაზეც პასუხისმგებლობას იღებს. წელს ეკა მამალაძემ გადაწყვიტა, ბუნებრივი ნაძვის ხე შეეძინა და სხვადასხვა დროს დედის, ნანი ბრეგვაძის, თავისი და შვილის მიერ შეძენილი ლამაზი სათამაშოებით გაეფორმებინა.

დედა-შვილს არა მხოლოდ ახალ წელზე ვესაუბრეთ…

თქვენი ნაძვის ხე ყოველთვის ძალიან ლამაზია…

ნატალია:

წელს ახალი ნაძვის ხე გვაქვს, შესაბამისად, განსხვავებულად მოითხოვა მორთვა. ჩვენ ბოლო 8-9 წელია, ხელოვნური ნაძვის ხე გვაქვს, რომელიც ნანიმ მოსკოვში შეიძინა. ის ძალიან ჰგავს ნამდვილ ნაძვის ხეს, თავისი სპეციფიკური სურნელი აქვს, სცვივა წიწვები, ღერო, რომელზეც ტოტები აქვს დამაგრებული, ნამდვილია… წელს ეკამ გადაწყვიტა, მოეტანა ახალი და ბუნებრივი ნაძვის ხე. მას ბევრი თავისუფალი ადგილი აქვს და ჩვენი სათამაშოებიც ძალიან დიდია, ამიტომაც ლამაზად მოირთო. ჩვენი სათამაშოები უფრო ჩანს ამ ნაძვის ხეზე.

ბოლო წლებია, ვაგროვებთ სათამაშოებს, მეც, ნანიც და ეკაც. სულ ვმატებდით ახალ-ახალ სათამაშოებს. თითოეული სათამაშო, არა იმიტომ, რომ ძვირფასია, უბრალოდ, ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენთვის. როცა ტრადიციებზე ვსაუბრობთ, ნაძვის ხის მორთვაა ერთ-ერთი მთავარი. ამით იწყება საახალწლო განწყობა.

გარდა ამისა, ჩვენს სახლში საახალწლო ინტერიერსაც ვანიჭებთ მნიშვნელობას. ეკას აქვს თავისი ექსკლუზიური კუთხე, თეთრი და თავად მატებს ხოლმე სათამაშოებსა და აქსესუარებს.

ეკა, რა გახსოვს ბავშვობის დროინდელი საახალწლო ტრადიციებიდან?

მეც ნაძვის ხის მორთვა მახსოვს. ჩვენთან რატომღაც უფრო გვიან ირთვებოდა ნაძვის ხე. მახსოვს, მეუბნებოდნენ, დაიძინე და დილას დაგხვდებაო. დილას მართლაც მხვდებოდა ეს ჯადოსნური ხე. ახლაც მიხარია ნაძვის ხის მორთვა და ბავშვობაში, მით უმეტეს. მაშინ 31 დეკემბერს იდგმებოდა ნაძვის ხე.

31-ში დილას იწყებდა მზადებას ბებია და საღამომდე ისეთი დატანჯული იყო… ზოგჯერ ცუდადაც ხდებოდა, ისე იღლებოდა. ახლა ხალხი უფრო ადრე იწყებს მზადებას და ეს სწორია.

მოგვიანებით, შემოვიდა ახალი წლის გარეთ აღნიშვნის ტრადიცია, კონცერტებზე. წელს არ ვართ გალაკონცერტზე დაკავებულები, მაგრამ მრავალი წელი, ასე იყო, ამიტომაც გვიწევდა გარეთ გავარდნა და სირბილი. მახსოვს, მე, ნანი და ნატალია ერთად შევხვდით ახალ წელს კონცერტზე. ნატალია 12 წლის იყო… ესეც ტრადიციად დამკვიდრდა.

ნატალია:

გარდა იმისა, რომ ყოველ წელს მიხარია და არასდროს მიფიქრია ახალი წლის სხვაგან შეხვედრა, წელს არც მე და არც ჩემს მეგობრებს არ მოუნდათ არსად წასვლა. ადრე არც ერთ ღონისძიებას არ ვტოვებდით… მგონი, ასაკის ბრალია, რომ ყველას სახლში გვინდა დარჩენა.

საჩუქრების ამბავი როგორაა?

საჩუქრების ამბავი? ჩვენთან – ნაკლებად, მამიდაჩემთან უფრო კარგად, რადგან ნაძვის ხის ქვეშ ყოველთვის დევს საჩუქრები. არ გეგონოთ, რომ ერთმანეთს საჩუქრებს არ ვჩუქნით, უბრალოდ, ყუთებში არ ვდებთ (იცინის).

ეკა, ნატალია, ალბათ, ძალიან გენატრებათ…

კი არის შორს, საზღვარგარეთ სწავლობს, მაგრამ ზაფხულში და ახალ წელს მაინც სულ ჩემთანაა (იღიმის).

ბედობის გჯერათ?

ნატალია:

დედაჩემისგან ვიცი, როგორც ახალ წელს შეხვდები, ისე ჩაივლის მთელი წელი და სულ ვცდილობ, მხიარულად შევხვდე. ეკა არის პროფესიონალი და ჯადოქარი იმისა, თუ როგორ უნდა აირიდო პრობლემები – ყველაფერს მარტივად უყურებს. იმიტომ კი არა, რომ პასუხისმგებლობა აქვს ნაკლები, უბრალოდ, ასეთი ხასიათი აქვს. ვისურვებდი, ეს თვისება მეც მქონდეს…

მგონი, ხასიათით ერთმანეთს არ ჰგავხართ…

რაღაცებში ვგავარ ეკას, მაგრამ ნამდვილად ასეა, ძირითადად, განვსხვავდებით…

ეკა:

ნატალიას განსხვავებული ხასიათი აქვს, უფრო ძლიერია, მისი დამოკიდებულება საქმესთან სხვანაირია.

ნატალია:

ეკა არის ნაკლებად ემოციური, მე უფრო მეტად გამოვხატავ, ვერაფერს, ცუდსა თუ კარგს, ვერ ვინახავ საკუთარ თავში. ეკა არაფერს ამბობს, არც განახებს და ვერც მიხვდები, რომ რამე შეიძლება აწუხებდეს. ძალიან ემოციური არ არის, მე საშინელ ხასიათზე რომ ვარ, მიხვდებით და შემატყობთ, ეკას – როგორც აღვნიშნე, ვერა. პრობლემებს არ უღრმავდება.

მგონი, ნანიც ძალიან განსხვავებულია ჩვენგან. არც ერთი არ ვგავართ ერთმანეთს.

ეკა:

ნანის ძალიან დიდი პასუხისმგებლობის გრძნობა აქვს, ადამიანურ ურთიერთობებსაც სხვანაირად უყურებს. ნანი სხვების მიმართ ძალიან კეთილგანწყობილია, კრიტიკას არ გამოხატავს, ეკრანიდან არასდროს არავის ჭკუას არ ასწავლის, შინ კი ეს გაათმაგებულია, რაღაც დროს ნერვები მეშლება, მწყინს, მაგრამ ბოლოს მაინც ვიღებ მის შენიშვნებს.

ნატალია:

ნანი არის პერფექციონისტი, საკუთარ თავსაც და ოჯახის წევრებსაც ასე უყურებს, ძალიან თვითკრიტიკულია. რადგან საკუთარი თავისგან ითხოვს, ჩვენგან რამდენს მოითხოვს, ხომ გასაგებია… შესაძლოა, არ გაგიჟდე, ვთქვათ, დღეს როგორ გამოიყურები, მაგრამ არ მიაქციო ყურადღება, ნანი კი ამას აუცილებლად გეტყვის (იღიმის).

სურვილი თუ ჩაგითქვამთ 31 დეკემბრის ღამეს?

უფრო მეტად ეკლესიაში ყოფნისას, ვიდრე 31 დეკემბერს. სურვილის ჩათქმა უფრო მეტად ლოცვის დროს მჩვევია…

ეკა, ნატალიასთვის რა გინდათ ახალ 2017 წელს, კარიერაშიც და პირადშიც…

(იღიმის) სურვილები მაქვს, ოღონდ ჩემთვის ჩუმად ვნატრობ. პირად ცხოვრებაზე, ჯერ მართალი გითხრათ, არ ვფიქრობ. როგორც ყველა ნორმალურ დედას, მინდა, რომ კარგად გათხოვდეს, მაინტერესებს, როგორი მეუღლე შეხვდება, ეს ბანალური სურვილებია… მომწონს, როცა დედა-შვილის ურთიერთობაში არ არის შიში და ბარიერი, მაგრამ უნდა იყოს გარკვეული დისტანცია. შეიძლება, ნატალიამ რაღაც მომიყვეს და ვიფიქრო, ეს ჩემი შვილია? ზოგადად, ნატალიას შესახებ ყველაფერი ვიცი. შეიძლება, თვითონ არ იცოდეს, რომ ასეა (იღიმის). ხედავთ, ინტერვიუებში ზოგჯერ რაღაცები მჟღავნდება (იცინიან)?

კარიერასთან დაკავშირებით მაქვს სურვილები – მინდა, ნატალიამ თავისი ადგილი იპოვოს და დამკვიდრდეს, საოპერო კარიერას ვგულისხმობ. ველოდები და მაქვს იმედი, რომ ნატალიას წინსვლა ექნება, პირველ რიგში, თავისი შრომისმოყვარეობითა და პროფესიონალიზმით, ჯერჯერობით რაც აქვს… მინდა, ნანიმ ნახოს ეს ყველაფერი…

ნატალია:

ნანი ხუმრობს ხოლმე, შენ რომ სცენაზე გამოხვალ, მე ალბათ, შემომიყვანენ, ჩემი ფეხით ვეღარ შემოვალო (იღიმის).

ეკა მამალაძე:

იმედი მაქვს, უფრო ადრე მოხდება. თუ მექნება საშუალება, რომ რომელიმე ცნობილ თეატრში, სავარძელში ვიჯდე და ნატალიას წარმატების თანაზიარი გავხდე, ამით ჩემს ყველაზე დიდ სურვილს ავიხდენ.

ნატალია:

რაც უცხოეთში ვსწავლობ, ამერიკაში ვცხოვრობ, სადაც აბსოლუტურად სხვა პლანეტასა და განზომილებაში ვარ, უფრო გამძაფრებული მაქვს მონატრების გრძნობა, ვნერვიულობ. მარტო ამის ბრალიც არ არის, რაც უფრო იზრდები, პასუხისმგებლობა გემატება, გრძნობ, რომ შეგიძლია, სამსახური გაუწიო მშობელს. მინდა, ჩემი ოჯახის წევრები კარგად იყვნენ და ეს არის ჩემი მთავარი სურვილი საახალწლოდ!..

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

ექსკლუზივი /

|

30 დეკემბერი, 2016

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => eka-mamaladze
                                    [1] => natalia-qutateladze
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 99555
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => eka-mamaladze
                                    [1] => natalia-qutateladze
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 99555
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 2545
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => eka-mamaladze
                                    [1] => natalia-qutateladze
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => eka-mamaladze
                                    [1] => natalia-qutateladze
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (99555) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,4500,2545)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 195641
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-12-11 15:06:05
                    [post_date_gmt] => 2017-12-11 11:06:05
                    [post_content] => მაკა ზამბახიძემ წყნეთში, კერძო სახლში მიგვიპატიჟა წინასაახალწლო ფოტოსესიისთვის, თუმცა მხოლოდ „ფორტუნა“ არ ყოფილა იმ დღეს მისი სტუმარი. მაკამ ბავშვობის მეგობარი შვილებთან, ნიკუშასა და დათასთან ერთად მიიწვია და მხიარული ინტერვიუც შედგა, რომელსაც მაკას გოგონა, სალომეც ესწრებოდა...

ნეკა:

საახალწლოდ ჩვენ ხომ სახლებში არ ვართ ხოლმე (იცინის). ზუსტად ვიცოდი, რომ მაკა ასეთ რამეს ჩაატარებდა და ასე მორთავდა, ვიცი, როგორ სიგიჟემდე უყვარს ახალი წელი, ზამთარი და წინასადღესასწაულო პერიოდი.



მაკა:

ამ სახლში ახალ წელს მეორედ ვხვდები. შარშან, სადღაც დეკემბრის შუა რიცხვებიდან დავიწყე სახლის მორთვა. ასეთი ჭერიც იმიტომ გავაკეთე, რომ ზუსტად ვიცოდი, როგორ უნდა მომერთო საახალწლოდ. წელს კი, პირველ დეკემბერს, ნაძვის ხე უკვე დავდგი.

ნეკა:

მეც დაახლოებით 15 წელია, ვცდილობ, ნაძვის ხე დავდგა. ვიხანგრძლივებ ამ საოცარ პერიოდს.

მაკა:

მაგარია. რაც უფრო გადის წლები, მით უფრო მიყვარდება.



ახალი წლის ტრადიცია რა არის?

ძირითადად, ღია ცის ქვეშ ვხვდებით. ძალიან მინდა სახლში ყოფნა ამ დროს. 31 დეკემბერს, საათი რომ ჩამოჰკრავს თორმეტს და ტელევიზორში მრავალჟამიერი ჟღერს, ეს მომენტი ძალიან მომწონს...

ნეკა:

ასეთი ახალი წელი მოვიწყვე ორი წლის წინ, როცა არც ერთ შეთავაზებას არ დავთანხმდი და ოჯახთან ერთად შევხვდი. ესეც არაჩვეულებრივი იყო, თუმცა ისეთი ბევრი წელიც მახსოვს, ჩემს შვილებს სანტა კლაუსი რომ აკითხავდა და ამ დროს მე სახლში არ ვიყავი (იცინის). როცა პატარები გყავს, უფრო მეტად გინდება ახალ წელს შინ ყოფნა, მაგრამ ზოგადად, გარეთ შეხვედრა კარგად მაქვს დაცდილი. ჩვენი ბედობა 31 დეკემბერია.

მაკა:

ძალიან კარგია გარეთ ფეიერვერკები, ყველა რომ ერთმანეთს ულოცავს და კოცნის (იღიმის). ღია ცის ქვეშაც ძალიან კარგია ახალი წლის შეხვედრა, სასიამოვნო გარემოა. მოკლედ, ორივეგან მომწონს.



თქვენი მეგობრობა რამდენ წელს ითვლის?

ოოოო... მე ვიყავი შვიდი წლის, როცა საბავშვო სტუდიაში შევედი. ნეკა იყო სოლისტი, უკვე ავტორიტეტით სარგებლობდა სტუდიაში (იცინიან).

ნეკა:

იქ ძალიან მჭიდროდ ვმეგობრობდით, ჩვენი დედებიც მეგობრობდნენ, ერთი წლის განმავლობაში. მერე გარდატეხის პერიოდიც დადგა, გარკვეული პერიოდის შემდეგ ერთმანეთი კულისებში აღმოვაჩინეთ, კონცერტებზე. სასიამოვნოა, როცა ადამიანთან ბავშვობის მეგობრობა გაკავშირებს, მასთან შეხვედრა გამორჩეულია, მით უმეტეს, თუკი იმ პროფესიაში ხვდები, სადაც ბავშვობაში ერთად გადადგი პირველი ნაბიჯები.

https://www.youtube.com/watch?v=noTADkKHxGU&feature=youtu.be

მაკა:

ნეკა ბავშვობიდანვე აქტუალური იყო. ხშირად ჩანდა ტელევიზიით. მე ცოტა გვიან გამოვბჩნდი, 25 წლის ასაკში. ნეკა ამ დროს უკვე ჩამოყალიბებული მომღერალი, ვარსკვლავი და სახალხო არტისტი იყო. დედაჩემი სულ ეფერებოდა, ტელევიზიით რომ დაინახავდა ხოლმე.

ნეკა:

მეც მახსოვს მაკას წარმატებების პერიოდი, დედაჩემის ემოციები და ცრემლიანი თვალები. მოკლედ, ერთმანეთით ძალიან ამაყები ვართ (იღიმის).



მაკა:

ბატონი ვახტანგ კახიძის პროექტში უფრო მეტად დავახლოვდით, ყოველდღიური შეხვედრები გვიწევდა, საინტერესო პროექტს შევეჭიდეთ და კარგად დავცადეთ ერთმანეთი, როგორც მუსიკალურად, ასევე მეგობრობის კუთხითაც.

2017 წელს როგორ აცილებთ და 2018-ისგა რას ელოდებით?

ნეკა:

კარგი იყო, უამრავი სიახლით სავსე, იყო გარდატეხები, ახალი სამსახური და ეტაპი ცხოვრებაში. ბავშვებიც სხვა ფაზაში შევიდნენ, ბევრი საინტერესო ეტაპი გავიარე მათთან ურთიერთობისას. იყო სირთულეებიც ბევრი სხვადასხვა კუთხით, მაგრამ მე პოზიტიური ადამიანი ვარ და ვცდილობ დადებითის დანახვას.

მაკა:

არც მე არასდროს ვაკვირდები, რა მოხდა ცუდი წლის განმავლობაში. არის ხოლმე ჩვენს ცხოვრებაში ნეგატიური პერიოდებიც. უფრო მეტ პოზიტივს ვეძებ. იყო ბევრი კონცერტი, მათ შორის, გასვლითიც. მწყდება გული, რომ ბევრი ახალი სიმღერის ჩაწერა ვერ მოვასწარი. საკუთარ თავს ვუსურვებ, რომ 2018-ში ახალი სიმღერების ჩაწერა მოვახერხო. მინდა, კარიერული თვალსაზრისით გავიზარდო, ჩავწერო ისეთი სიმღერები, რომლებსაც ხალხი იმღერებს და გახდება ჰიტი.

ნეკა:

თუმცა ახალი სიმღერების ჩაწერა მხოლოდ ჩვენს სურვილზე არ არის დამოკიდებული. ახალ სიმღერამდე რომ მიხვიდე, რთული გზაა გასავლელი (იღიმის). ვისურვებდი ყველა ჩვენი საყვარელი ადამიანის ჯანმრთელობას, შვილების ბედნიერებას და სიმშვიდეს, რომელიც ჩვენს ქვეყანას ძალიან სჭირდება. ვისურვებდი ბევრ მომღიმარ სახეს, რაც გადამდებია.



როცა მარტო ხართ, რისი დრო დგება, ალბათ, ჭორაობის?

მაკა:

აბა, რააა. ნეკა ძალიან დაკავებულია. ხანდახან როცა ვურეკავ, ყურმილსაც ვერ იღებს და მესიჯებით ვკონტაქტობთ.

ნეკა:

მიხარია, რომ პაუზები არასდროს აისახება ჩვენს, ასე ვთქვათ, ჭორაობაზე და გულიან საუბრებზე. მთავარ სათქმელს ყოველთვის გულწრფელად ვეუბნებით ერთმანეთს, არასდროს ვთამაშობთ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ შორის ძალიან დიდი სიყვარულია.

 



მაკა:

ვამაყობ ნეკასთან მეგობრობით, გვაკავშირებს ოჯახური სიახლოვე, ვგიჟდები მის ორ ქერათმიან ვაჟკაცზე და მათაც ძალიან ვუყვარვარ, სხვათა შორის. ერთხელ მივედი სკოლაში, სადაც დათა სწავლობს და მან ჯენტლმენურად გამომაცილა...

მაკა:

მაკამ ძალიან ნიჭიერი და წარმატებული გოგო გაზარდა, რაც ძალიან კარგად იცის მაყურებელმა მაკას „ფეისბუქ“-გვერდიდან.ჩვენი შვილებით ძალიან ვამაყობთ. ეს ერთ-ერთი ყველაზე მთავარია. ჩვენი წარმატებაც ამიტომ გვიხარია.

ფოტო: ანდრო ოსადჩევი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="195695,195694,195693,195692,195691,195690,195689,195688,195687,195686,195685,195684,195683,195682,195675,195676,195677,195678,195679,195680,195681,195674,195673,195672,195671,195670,195669,195667,195666,195663"]
                    [post_title] => მაკა ზამბახიძის ჯადოსნური საახალწლოდ მორთული სახლი წყნეთში და ნეკა სებისკვერაძესთან მეგობრობის ამბავი
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => maka-zambakhidzis-jadosnuri-saakhalwlod-mortuli-sakhli-wynetshi-da-neka-sebiskveradzestan-megobrobis-ambavi
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-12-14 14:16:42
                    [post_modified_gmt] => 2017-12-14 10:16:42
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=195641
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 191567
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-11-28 16:05:14
                    [post_date_gmt] => 2017-11-28 12:05:14
                    [post_content] => კრისტი ყიფშიძესა და მის გოგონას, ნატალიას „ქორთიარდ მარიოტის“ მყუდრო კაფეში შევხვდით. დედა-შვილი, როგორც აღმოვაჩინეთ,  ხასიათით ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდება. კრისტი დამთმობია, ნატალია საკმაოდ ჯიუტი. 16 წლის გოგონა დედას რჩევებს ისმენს, მაგრამ ნაკლებად ითვალისწინებს. კრისტი ცდილობს, შვილს თავისუფლება მისცეს, თუმცა რამდენიმე მოთხოვნა აქვს, რომელთა შესრულებაც ნატალიას ძალიან უჭირს ხოლმე.

ნატალია:

დედის კუთხიდან რომ შევხედოთ, უნდა, რაღაცები გამოასწოროს, მაგრამ ყველა დედას მივმართავ, ეს ცუდი ხერხია, რადგან თქვენ წინააღმდეგ მოვდივართ და პირიქთ, უარესს ვაკეთებთ. ჯობია, უბრალოდ, აუხსნათ თქვენს შვილებს, რას ითხოვთ და რატომ. ამას დედაჩემი ადრე არ აკეთებდა, ახლა აკეთებს. ცუდია, თუკი დედა-შვილის ურთიერთობაში მესამე პირი ერევა.

კრისტი:

ჩემი მოთხოვნაა, რომ დროზე დაიძინოს, რადგან დილას ადრე ადგეს და გამოძინებული წავიდეს სკოლაში, იყოს რეჟიმში, დროულად ჭამოს, მაგრამ მაინც ისე აკეთებს, როგორც თავად უნდა.



ნატალია:

ვცხოვრობ ისე, როგორც მე მინდა. ვარ ჩემს ოთახში წყნარად, შემოდიან და მიშლიან ხელს (იცინის).

კრისტი:

მე ასეთი არ ვიყავი. დედაჩემს ვუჯერებდი. ნატალია ხასიათით საერთოდ არ მგავს, უფრო მამას ჰგავს. ნატალიას ბევრი დადებითი თვისებაც აქვს, მთლად ასეთი ცუდი ბავშვიც არაა, ძალიან მიზანმიმართულია.



ნატალია:

ყოველთვის ცუდს ამბობს ჩემზე. რაც კარგი მაქვს, არასდროს აღნიშნავს. ახლა თქვა იმიტომ, რომ ცუდად შევხედე (იცინიან).

მგონი, ახლა შენ უფრო ჰგავხარ დედას...

კრისტი:

სულ მაკონტროლებს, ეს ფოტო არ დადო,  ცოტა ვულგარულიაო (იღიმის).

ნატალია:

დედამთილივით ვარ (იცინის). კრისტის ფოტოები მომწონს, მაგრამ ჩემთვის არსებობს რაღაც საზღვრები.



ერთმანეთის დადებით თვისებებზეც გვითხარით რამდენიმე სიტყვა. 

დადებითი?.. ნეტავ, ყველას გყავდეთ კრისტისნაირი დედა. ბავშვობიდან მაძლევს თავისუფლებას, რომელიც ბევრ რამეში მეხმარება. თავისუფლება არ ნიშნავს იმას, რომ ნებისმიერი რამე გააკეთო, თუმცა როცა დედას ეუბნები, რომ გინდა რაღაცის სწავლა და ის ყველანაირად გიწყობს ხელს იმის მიუხედავად, რომ შესაძლოა, არ მოსწონდეს, ეს კარგი თვისებაა. ბევრი დედა ასე არ იქცევა. დედას რაღაც რომ უნდოდა ბავშვობაში და მერე ეს მისმა შვილმა უნდა გააკეთოს, მიუღებელია. კრისტიმ სხვა რაღაცებს შემაჩვია.

კრისტი:

პირველივე დღიდან ყველაფერს ვუსრულებ. ეს არ ნიშნავს მის გათამამებას და გაფუჭებას, უბრალოდ, ბავშვი არ უნდა შეზღუდო. როცა ვეუბნები, ეს არ გააკეთო, ინანებ-მეთქი, მაინც აკეთებს. მერე მოდის და მიყვება, რომ არასწორი ნაბიჯი გადადგა. ასეა, ვფიქრობ, ადამიანები საუკეთესოდ საკუთარ შეცდომებზე სწავლობენ. სხვა სკოლაში უნდოდა გადასვლა, გავაფრთხილე, არ გინდა-მეთქი, მაგრამ არ დამიჯერა. იქ მხოლოდ სამი თვე ისწავლა... ალბათ, თვითონ უნდა გაიჭირვოს და ეტკინოს...



გიორგისაც არ უჯერებ, ნატალია?

არა (იცინის). ყველა გოგო მამიკოს ანგელოზია, მაგრამ ზოგჯერ ანგელოზები არ ვართ ხოლმე (იღიმის). თუ არ მინდა, მაინც არ გავაკეთებ. აქვე მინდა ვთქვა, რომ ცუდს არაფერს ვაკეთებ.

კრისტი, ნატალიას თაყვანისმცემლებზე იცი რამე? გიყვება ამბებს?

ნატალია:

ჩემს პირად ცხოვრებაში არაფერი ხდება...

კრისტი:

პრინციპში, მე არ მიყვება, უყვება ბებიას და ბაბუას. ადრე მომიყვა რაღაც ამბავი და ყველას ვუთხარი, მათ შორის, გიორგისაც (იცინის).

ნატალია:

შენ იმიტომ არ გიყვები, რომ არ ინტერესდები. ცოტა ხნის წინ რაღაცის მოყოლა მინდოდა, ჩემს მეგობართან დავრჩი... კრისტისთვის მოყოლა რომ დავიწყე, თვითონ დაიწყო ლაპარაკი... ფეხსაცმელზე. წავედი და ბებია-ბაბუას მოვუყევი იგივე ამბავი.

https://www.youtube.com/watch?v=Sv-zv8TwPMg&feature=youtu.be

კრისტი:

კივილი რომ გავიგე, მივხვდი, რომ რაღაც ისეთი გააკეთა, რაც არ უნდა გაეკეთებინა (იცინის).

კრისტის პირადი ამბები იცი?

ნატალია:

კრისტისთან არაფერი ხდება ჩემ გარდა. რამე მნიშვნელოვანია თუა, იტყვის. იმედი მაქვს, საიდუმლოებები არ აქვს (იღიმის).

კრისტი:

ნატალია აკონტროლებს ამასაც. გათხოვებაზე არც ვფიქრობ, მაგრამ მთავარია, ნატალიას მოსწონდეს, მასაც უყვარდეს ნატალია.

ნატალია:

ჩემთან კარგი ურთიერთობით შეუძლიათ კრისტის გულის მოგება. მინდა, ჩემნაირი ინტერესი ჰქონდეს, საინტერესო ადამიანი იყოს, ხელოვნება უნდა იცოდეს. არ არის აუცილებელი, მაინცდამაინც ჩემნაირი გემოვნება ჰქონდეს, მაგრამ დედაჩემის გვერდით არ მინდა ადამიანი, რომელიც უინტერესოა. დედაჩემთან ერთად თუ იქნება, მათთან ერთად მეც ხშირად უნდა ვიყო.



კრისტი:

ვინც ამ ინტერვიუს წაიკითხავს, იტყვის, კრისტი ვერასდროს გათხოვდებაო.

ნატალია:

მე მყავს ჩემი კანდიდატურები (იცინის). ვიხუმრე. ზოგი მომწონს, ზოგი - არა. კრისტის ვეუბნები, გათხოვდი-მეთქი და მას არ უნდა. მინდა პატარა და, არ შეიძლება, ერთი სურვილი ამისრულოს? მამაჩემს ბიჭი ჰყავს, ძალიან საყვარელია ალექსანდრე, მაგრამ კრისტის გოგო მინდა, ეს დიდი ბედნიერება იქნება...

კრისტი:

მე ვეუბნები, რომ როგორც საჭიროა, ისე მოხდება. არაფრის დაგეგმვა არ მიყვარს. ერთადერთი ვგეგმავ წინა საღამოს, მეორე დღეს სად უნდა წავიდე, მეტი არაფერს. ცხოვრება არასდროს დამიგეგმავს, ყველაფერი სპონტანურად ხდებოდა. ნატალიას გაჩენაც არ დამიგეგმავს და თავისით მობრძანდა (იღიმის).

ნატალია, რა პროფესიაზე ფიქრობ?

ბევრი რაღაც მომწონს ერთდროულად და ვერ ვხვდები, რას გავყვე. მოდელობა არ მინდა. ხიბლი აღარ აქვს. კრისტის პერიოდში ამ პროფესიის ბუმი იყო. კრისტი და რამდენიმე გოგონა ჩანდა. ახლა კი თითქმის ყველა გოგონა მოდელია.

კრისტი:

მეც ვფიქრობ, რომ დღეს მოდელობა საინტერესო აღარ არის. რაც შეეხება მსახიობობას, უფრო საინტერესოა, თან, გენეტიკაც უწყობს ხელს. ხუთი წლისამ პირველი როლი ითამაშა.



ზურა და გიორგი რას გეუბნებიან, გამოვა შენგან მსახიობიო?

ნატალია:

თუ მომინდება, ხელს შემიწყობენ. ისე არაფერს მეუბნებიან. ხანხადახან ბავშვს უნდა ურჩიო, საით წავიდეს. ახლა რჩევები მჭირდება. არ ვიცი, რაზე ჩავაბარო, წერაც მიყვარს, მსახიობობაც მინდოდა სულ.

კრისტი:

კიდევ ორი წელი გვაქვს წინ, მინდა, საზღვარგარეთ ისწავლოს.



ნატალია:

ინგლისურად ვწერ წიგნს, რაც რთულია. ვიცოდი, რომ არავის უნდა ენახა, არ უნდა გამომეცა. ახლა, როცა გადავწყვიტე, რომ წიგნი გამოვცე და არ დარჩეს რვეულში, თანაც, ილუსტრაციებიც მე უნდა შევქმნა, მესამე თვეა, მეორე თავზე გავიჭედე. მეშინია, ვიღაცები არ მიხვდნენ ამ წიგნიდან ბევრ რამეს. ისიც მეშინია, რომ ილუსტრაციები არ დაიწუნოს ვინმემ. იმედი მაქვს, აღარ შემეშინდება და გამოვცემ. ბევრს აინტერესებს, რატომ ვწერ ინგლისურად. მერე მინდა, უცხოეთში გამოიცეს და თარგმანი არ მიყვარს, ამიტომ ვწერ პირდაპირ ინგლისურად.

კრისტი, როგორიც გაიზარდა ნატალია, ასეთი წარმოგედგინა?

ამაზე არასდროს მიფიქრია. როგორიც მომწონდა და მიყვარდა, ისეთია. აქვს თავისებური სიჯიუტე, რაზეც უკვე ვილაპარაკე. ძალიან სამართლიანია, არ უყვარს ტყუილი, სადმე თუ მიდის და ტელეფონი დაუჯდა, აუცილებლად სხვისგან მომწერს, სადაა. ახლა ამერიკაში ვიყავი, მაგრამ სულ ვიცოდი, სად და ვისთან ერთად იყო. აქ მთავარი ნდობის ფაქტორია. დედა-შვილურად არა, უფრო მეგობრულად ვართ. დედას მეძახის, როცა ფული უნდა ან რამე სჭირდება. ისე კრისტის მეძახის. ბათუმში ვიყავით, იქ გახდა 16 წლის. მითხრა, დილამდე ყველა კლუბი უნდა მოვიაროო. დედაჩემი არ იძინებდა მის გარეშე. მე ვეუბნებოდი, დაიძინე და მოვა-მეთქი. დილით რომ გავიღვიძე, ვნახე, ათი ნომრიდან ჰქონდა მოწერილი სხვადასხვა მესიჯი, ახლა აქ ვარ და იქ ვარო (იღიმის). ტელეფონი დაუჯდა და სხვებისგან მწერდა.



მოკლედ, სირთულეები გაქვთ, მაგრამ საბოლოოდ, მაინც უგებთ ერთმანეთს. 

კამათი ყველა ურთიერთობაშია. ყველაზე ძალიან მომწონს ნატალიაში, როცა რამე უნდა, არ არსებობს, არ გააკეთოს. საკუთარ თავში ძალიან დარწმუნებულია, რომ ყველაფერი გამოუვა.

ნატალია:

ახლა ამატირებს. არ ვარ მიჩვეული, კრისტი რომ მაქებს (იღიმიან).

ფოტო: დათუნა აგასი 

ლოკაცია: „ქორთიარდ მარიოტი“ 

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="191648,191632,191643,191645,191642,191641,191638,191637,191635,191636,191649"]
                    [post_title] => ნატალია ყიფშიძე: „კრისტის ვთხოვ, რომ გათხოვდეს, პატარა და მინდა...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => natalia-yifshidze-kristis-vtkhov-rom-gatkhovdes-patara-da-minda
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-11-30 17:11:57
                    [post_modified_gmt] => 2017-11-30 13:11:57
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=191567
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 191065
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-11-27 13:43:21
                    [post_date_gmt] => 2017-11-27 09:43:21
                    [post_content] => აკაკი ვასაძე მისი დიდი ბაბუა იყო, მარინა თბილელი - დიდი ბებია. ბაია დვალიშვილი მისი ბებიაა. სამსახიობო ოჯახში გაზრდილმა ანკა ვასაძემ თავადაც თეატრისკენ მიმავალი გზა აირჩია და ამჟამად მარჯანიშვილის თეატრში საკმაოდ ბევრ სპექტაკლშია დაკავებული.

როგორც თავად გვითხრა, ჯერ ინტერვიუებს მიჩვეული არ არის... ყველა როლს არ თანხმდება, არ სურს, ისეთი როლი შეასრულოს, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში „მიეწებება“. თეატრში თავს ძალიან კარგად გრძნობს და ბევრ შეთავაზებაზე მის გარეთ არ თანხმდება.

ანკას „თბილისი მარიოტში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის.

რამდენად ადვილია საქართველოში ახალგაზრდა მსახიობისთვის თავის დამკვიდრება? და ეთანხმები თუ არა მოსაზრებას, რომ პოპულარობის მოპოვება ტელეროლით უფრო შესაძლებელია?

https://www.youtube.com/watch?v=ZBYQCsG6nbE&feature=youtu.be

ანკა ვასაძე:

ვიღაცისთვის ადვილია, ვიღაცისთვის - არა. გარდა ნიჭისა და შრომისა, უდიდესი მნიშვნელობა აქვს გამართლებას, თავიდან ვის ჯგუფში მოხვდები თეატრალურ უნივერსიტეტში, შემდეგ სად გადაინაცვლებ, რა როლი შეგხვდება. გამართლებასთან ერთად კეთილი ადამიანების გვერდში დადგომაც მნიშვნელოვანია.

რაც შეეხება ტელევიზიას, ყოველთვის ვებრძოდი ამას. არა იმიტომ, რომ მსახიობი იშტამპება და სხვა როლს ვეღარ ასრულებს, მაყურებელი რომ დიდხანს უყურებს ერთ როლში მსახიობს, თეატრში მისულიც ვეღარ აღიქვამს სხვა პერსონაჟად. სერიალში „აისი“ ვთამაშობ, იმიტომ დავთანხმდი, რომ სახასიათო პერსონაჟი არ ყოფილა, არანაირი იარლიყი არ მომეკრობოდა. ეს ჩემთვის კარგი გამოცდილება იყო ეკრანთან მუშაობის კუთხით. დღემდე ინტერვიუზეც ძალიან ვნერვიულობ, როცა კამერა ირთვება. არ მაქვს შეცდომის უფლება.



მოკლედ, ჯერ უფრო მეტად თეატრისკენ ხარ გადახრილი...

დიახ, კინოში მუშაობის გამოცდილება ჯერ არ მქონია. რა თქმა უნდა, სურვილი მაქვს.

სერიალიდან რომ გქონდეს შეთავაზება, აირიდებ თავიდან, თუკი როლი არ მოგეწონება?

ამირიდებია ბევრჯერ (იღიმის). როცა წინასწარ ვიცი, რომ როლი არ მინდა, კასტინგზეც არ მივსულვარ. ზოგჯერ მივსულვარ, რადგან არ ვიცოდი, როგორი როლი იყო და მაინტერესებდა. ჩვენ ხომ ასეთ პროექტებს ზოგ შემთხვევაში ანაზღაურების გამო ვთანხმდებით. არც ანაზღაურება იყო ისეთი, რომ ამის გამო დავთანხმებოდი, როლიც არ იყო საინტერესო.

მარჯანიშვილის თეატრი შენი მეორე სახლია?

მგონი, პირველიც, რადგან უმეტეს დროს იქ ვატარებ და ჩემი შვილიც დამყავს. საბედნიეროდ, ბევრ სპექტაკლში ვარ დაკავებული. ყველა მსახიობი ამბობს, თეატრი ჩემი სახლიაო. ეს სხვა სივრცეა, სადაც კოლეგები, მომუშავე პერსონალი ძალიან მეგობრულია, არაჩვეულებრივი ურთიერთობა გვაქვს. მისვლის დღიდან ვიგრძენი ასეთი დამოკიდებულება და ბედნიერი ვარ, რომ ამ თეატრში მოვხვდი. იდეალური გარემოა ჩემთვის და არა იმიტომ, რომ ჩემს ოჯახს იცნობდნენ. ყველას ერთმანეთის მიმართ თბილი დამოკიდებულება აქვს...



საქართველოში ხშირია, როცა მსახიობი მამის შვილი თავად მსახიობი ხდება. რატომ ხდება ასეა. შენ შემთხვევაში როგორ მოხდა?

ჩემი დიდი ბაბუა იყო აკაკი ვასაძე, დიდი ბებია - მარინა თბილელი. შესაბამისად, ბაია დვალიშვილი გამოდის ჩემი ბებია (იღიმის). მამაჩემსაც თეატრალური აქვს დამთავრებული, ბიძაჩემი რეჟისორია, მამიდაჩემი - თეატრმცოდნე გახლავთ. ძალიან თეატრალურ გარემოში გავიზარდე. როცა მე დავიბადე, მამამ ამ პროფესიას ძალიან მალე დაანება თავი. 90-იან წლებში მსახიობობა არც ისე ადვილი იყო. გავიზარდე თეატრალურ სარდაფში, მაგრამ ეს იქიდან გამომდინარე მოხდა, რომ გვერდზე კლუბი იყო მამაჩემის, ბიძაჩემისა და მამიდაჩემის. სულ მინდოდა მსახიობობა. ამბობდნენ, მარინას ჰგავს და ეს მსახიობი იქნებაო. ბავშვობაში, როგორც ყველა, მეც ვთამაშობდი სარკის წინ, ვაწყობდი კონცერტებსა და წარმოდგენებს. ჩემები თეატრალურში ჩაბარების წინააღმდეგი იყო. დედასაც არ უნდოდა, მაგრამ ჩემი სურვილი ძალიან დიდი იყო... მსახიობობა ყველა ქვეყანაში ძალიან რთულია, მით უმეტეს, საქართველოში. შესაბამისი ანაზღაურება არ არის, არც ის დრო, როცა ხალხი თეატრით ცხოვრობდა და 15-ჯერ დადიოდა თითო სპექტაკლზე... ბევრი ისეთი შემთხვევაც ვიცი, როცა მსახიობების ოჯახში გაზრდილები კატეგორიული წინააღმდეგი არიან, ამ პროფესიას გაჰყვნენ. ალბათ, ეს იმის გამო ხდება, რომ მსახიობობა დიდ დროს მოითხოვს და მათ შვილებს პროტესტი უჩნდებათ... მეორე მხრივ, როცა თეატრის კულისებში აღმოჩნდები, ჩემთვის წარმოუდგენელია, როგორ არ უნდა მიგიზიდოს ამ სივრცემ. ბუნებრივია, რომ ადამიანები, რომლებიც კულისებში გაიზარდნენ, მსახიობობას ირჩევენ.



მსახიობებს ხშირად არეული პირადი ცხოვრება აქვთ...

ვერ ვიტყოდი (იღიმის), ჩემ გარშემო ძალიან დალაგებული ურთიერთობები აქვთ. შესაძლოა, ოჯახის შენარჩუნება რთულია, როცა დღის განმავლობაში ორი რეპეტიცია და მერე სპექტაკლია. ჩემს ქმარსაც ჰქონია პროტესტი, რა არის ამდენი ხანი თეატრში ყოფნაო, მაგრამ უკვე რვა წელია ერთად ვართ, ამ სფეროთი მოიხიბლა და სიამოვნებით დადის არა მხოლოდ ჩემს სპექტაკლებზე. გასტროლზეც წამოგვყოლია ბევრჯერ, მეგობრობს ჩემს კოლეგებთან, რეჟისორებთან და ეს ძალიან მიხარია.

არასდროს უეჭვიანია, მაგალითად, თაყვანისმცემლის კომპლიმენტზე?

რაღაც ზედმეტს თუ მომწერენ, რასაკვირველია, აქვს რეაქცია. თუკი პროფესიას შეეხება - არა. თავიდან უფრო ეჭვიანობდა, რადგან თეატრში არავის იცნობდა. რაც გაიცნო, მას შემდეგ არ უეჭვიანია, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად, საკმაოდ ეჭვიანია (იღიმის). არ ვიცი, ინტიმური სცენა რომ მქონდეს, რას იტყოდა, მაგრამ თეატრს ძალიან არ უხდება მსგავსი სცენები...



არ მიიღებდი მონაწილეობას, ვთქვათ, კინოში?

აქ (იღიმის)? ბევრი ისეთი მსახიობია, რომელსაც არ ერიდება ასეთ სცენებში მონაწილეობა, პირიქით, უნდა, ამით დაიმკვიდროს თავი ან კომპლექსი არ აქვთ. არ ვიცი, რისი ბრალია, რეჟისორების თუ მსახიობების, მაგრამ მაინც არ გამოდის ინტიმური სცენები ქართულ კინოში... ეს არა მხოლოდ ჩემი, არამედ საყოველთაო აზრია. მე ინტიმური სცენა, რომელიც ესთეტიკურად გადაუღიათ, არ მინახავს... თეატრშიც არ გადამიდგამს თამამი ნაბიჯი, აქამდე რაც შემოუთავაზებიათ, კომპლექსი არ მქონია.

შენიშვნებსა და კრიტიკას, ალბათ, პირველ რიგში, ოჯახის წევრებისგან იღებ...

ყველაზე მეტად მაინტერესებს მამიდაჩემის აზრი, რადგან ის თეატრმცდონეა. თანაც, კეთილი თეატრმცოდნე (იღიმის). სპექტაკლზე იმისთვის მიდის, რომ დადებითი დაინახოს. თეატრის კრიტიკოსი მაინცდამაინც კრიტიკის დაწერას არ ნიშნავს, ანალიზი უნდა დაწერო. მამიდაჩემი, ჩემი აზრით, ძალიან ობიექტურია. დედ-მამისგანაც მიმიღია შენიშვნები და გამითვალისწინებია. მიხარია, როცა კრიტიკას ვისმენ. „გილოცავ, რა კარგი იყავი“-ზე მეტად ეს მაინტერესებს.



თეატრში ინტრიგებს არ შეხვედრიხარ, თუ შენი ოჯახის საბურველი გიცავს?

პირიქით, ეს ვერანაირად ვერ დაგიფარავს. არათუ მე არ მქონია ასეთი შემთხვევა, ჩემ გარშემო არავის. ჩვენს თაობაში ეს უკვე სირცხვილია. კოლეგებს შორის დაპირისპირება, რაც ადრინდელ ამბებზე მსმენია, რაც ბაბუაჩემს გადახდენია, დღევანდელ დღეს უკვე მიუღებელია. ინტრიგა ყველგან არის, ნებისმიერ სამსახურში, თუნდაც ბიბლიოთეკაში... საბედნიეროდ, მე არ შემხებია და იმედია, არც შემეხება. არ არის ამის დრო. უნდა იმუშაო და შენი საქმე გააკეთო. ასეთი ნაბიჯებით წინ ნამდვილად ვერ წახვალ.

უხერხული შემთხვევები სცენაზე...

უამრავი (იღიმის), ერთი ისეთია, ვერ მოვყვები. ახლაც მაქვს ფეხებზე ნაიარევები. სულ ისე ვვარდები, რომ სისხლი პირდაპირ სცენაზე მომდის ხოლმე. პირველივე სპექტაკლზე შემემთხვა ასეთი ამბავი და როგორც ჩანს, დამებედა. ერთხელ ფეხსაცმლის ქუსლი ფეხში ჩამერჭო და სისხლი მდიოდაი. ვიცი, საშინელებას ვყვები (იღიმის). ბოლოს სპექტაკლი ისე დავამთავრე, რომ არაფერი დამემართა, თავის დასაკრავად რომ გამოვედი, მაშინ ავყირავდი (იცინის).

ფოტო: დათუნა აგასი

ლოკაცია: „თბილისი მარიოტი“

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="191072,191070,191068,191073,191067,191066,191074,191075,191071"]
                    [post_title] => ცნობილი სამსახიობო ოჯახის წარმომადგენელმა თავადაც მსახიობობა აირჩია - ანკა ვასაძის გზა თეატრამდე
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => cnobili-samsakhiobo-ojakhis-warmomadgenelma-tavadac-msakhioboba-airchia-anka-vasadzis-gza-teatramde
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-11-30 17:15:03
                    [post_modified_gmt] => 2017-11-30 13:15:03
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=191065
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 195641
            [post_author] => 13
            [post_date] => 2017-12-11 15:06:05
            [post_date_gmt] => 2017-12-11 11:06:05
            [post_content] => მაკა ზამბახიძემ წყნეთში, კერძო სახლში მიგვიპატიჟა წინასაახალწლო ფოტოსესიისთვის, თუმცა მხოლოდ „ფორტუნა“ არ ყოფილა იმ დღეს მისი სტუმარი. მაკამ ბავშვობის მეგობარი შვილებთან, ნიკუშასა და დათასთან ერთად მიიწვია და მხიარული ინტერვიუც შედგა, რომელსაც მაკას გოგონა, სალომეც ესწრებოდა...

ნეკა:

საახალწლოდ ჩვენ ხომ სახლებში არ ვართ ხოლმე (იცინის). ზუსტად ვიცოდი, რომ მაკა ასეთ რამეს ჩაატარებდა და ასე მორთავდა, ვიცი, როგორ სიგიჟემდე უყვარს ახალი წელი, ზამთარი და წინასადღესასწაულო პერიოდი.



მაკა:

ამ სახლში ახალ წელს მეორედ ვხვდები. შარშან, სადღაც დეკემბრის შუა რიცხვებიდან დავიწყე სახლის მორთვა. ასეთი ჭერიც იმიტომ გავაკეთე, რომ ზუსტად ვიცოდი, როგორ უნდა მომერთო საახალწლოდ. წელს კი, პირველ დეკემბერს, ნაძვის ხე უკვე დავდგი.

ნეკა:

მეც დაახლოებით 15 წელია, ვცდილობ, ნაძვის ხე დავდგა. ვიხანგრძლივებ ამ საოცარ პერიოდს.

მაკა:

მაგარია. რაც უფრო გადის წლები, მით უფრო მიყვარდება.



ახალი წლის ტრადიცია რა არის?

ძირითადად, ღია ცის ქვეშ ვხვდებით. ძალიან მინდა სახლში ყოფნა ამ დროს. 31 დეკემბერს, საათი რომ ჩამოჰკრავს თორმეტს და ტელევიზორში მრავალჟამიერი ჟღერს, ეს მომენტი ძალიან მომწონს...

ნეკა:

ასეთი ახალი წელი მოვიწყვე ორი წლის წინ, როცა არც ერთ შეთავაზებას არ დავთანხმდი და ოჯახთან ერთად შევხვდი. ესეც არაჩვეულებრივი იყო, თუმცა ისეთი ბევრი წელიც მახსოვს, ჩემს შვილებს სანტა კლაუსი რომ აკითხავდა და ამ დროს მე სახლში არ ვიყავი (იცინის). როცა პატარები გყავს, უფრო მეტად გინდება ახალ წელს შინ ყოფნა, მაგრამ ზოგადად, გარეთ შეხვედრა კარგად მაქვს დაცდილი. ჩვენი ბედობა 31 დეკემბერია.

მაკა:

ძალიან კარგია გარეთ ფეიერვერკები, ყველა რომ ერთმანეთს ულოცავს და კოცნის (იღიმის). ღია ცის ქვეშაც ძალიან კარგია ახალი წლის შეხვედრა, სასიამოვნო გარემოა. მოკლედ, ორივეგან მომწონს.



თქვენი მეგობრობა რამდენ წელს ითვლის?

ოოოო... მე ვიყავი შვიდი წლის, როცა საბავშვო სტუდიაში შევედი. ნეკა იყო სოლისტი, უკვე ავტორიტეტით სარგებლობდა სტუდიაში (იცინიან).

ნეკა:

იქ ძალიან მჭიდროდ ვმეგობრობდით, ჩვენი დედებიც მეგობრობდნენ, ერთი წლის განმავლობაში. მერე გარდატეხის პერიოდიც დადგა, გარკვეული პერიოდის შემდეგ ერთმანეთი კულისებში აღმოვაჩინეთ, კონცერტებზე. სასიამოვნოა, როცა ადამიანთან ბავშვობის მეგობრობა გაკავშირებს, მასთან შეხვედრა გამორჩეულია, მით უმეტეს, თუკი იმ პროფესიაში ხვდები, სადაც ბავშვობაში ერთად გადადგი პირველი ნაბიჯები.

https://www.youtube.com/watch?v=noTADkKHxGU&feature=youtu.be

მაკა:

ნეკა ბავშვობიდანვე აქტუალური იყო. ხშირად ჩანდა ტელევიზიით. მე ცოტა გვიან გამოვბჩნდი, 25 წლის ასაკში. ნეკა ამ დროს უკვე ჩამოყალიბებული მომღერალი, ვარსკვლავი და სახალხო არტისტი იყო. დედაჩემი სულ ეფერებოდა, ტელევიზიით რომ დაინახავდა ხოლმე.

ნეკა:

მეც მახსოვს მაკას წარმატებების პერიოდი, დედაჩემის ემოციები და ცრემლიანი თვალები. მოკლედ, ერთმანეთით ძალიან ამაყები ვართ (იღიმის).



მაკა:

ბატონი ვახტანგ კახიძის პროექტში უფრო მეტად დავახლოვდით, ყოველდღიური შეხვედრები გვიწევდა, საინტერესო პროექტს შევეჭიდეთ და კარგად დავცადეთ ერთმანეთი, როგორც მუსიკალურად, ასევე მეგობრობის კუთხითაც.

2017 წელს როგორ აცილებთ და 2018-ისგა რას ელოდებით?

ნეკა:

კარგი იყო, უამრავი სიახლით სავსე, იყო გარდატეხები, ახალი სამსახური და ეტაპი ცხოვრებაში. ბავშვებიც სხვა ფაზაში შევიდნენ, ბევრი საინტერესო ეტაპი გავიარე მათთან ურთიერთობისას. იყო სირთულეებიც ბევრი სხვადასხვა კუთხით, მაგრამ მე პოზიტიური ადამიანი ვარ და ვცდილობ დადებითის დანახვას.

მაკა:

არც მე არასდროს ვაკვირდები, რა მოხდა ცუდი წლის განმავლობაში. არის ხოლმე ჩვენს ცხოვრებაში ნეგატიური პერიოდებიც. უფრო მეტ პოზიტივს ვეძებ. იყო ბევრი კონცერტი, მათ შორის, გასვლითიც. მწყდება გული, რომ ბევრი ახალი სიმღერის ჩაწერა ვერ მოვასწარი. საკუთარ თავს ვუსურვებ, რომ 2018-ში ახალი სიმღერების ჩაწერა მოვახერხო. მინდა, კარიერული თვალსაზრისით გავიზარდო, ჩავწერო ისეთი სიმღერები, რომლებსაც ხალხი იმღერებს და გახდება ჰიტი.

ნეკა:

თუმცა ახალი სიმღერების ჩაწერა მხოლოდ ჩვენს სურვილზე არ არის დამოკიდებული. ახალ სიმღერამდე რომ მიხვიდე, რთული გზაა გასავლელი (იღიმის). ვისურვებდი ყველა ჩვენი საყვარელი ადამიანის ჯანმრთელობას, შვილების ბედნიერებას და სიმშვიდეს, რომელიც ჩვენს ქვეყანას ძალიან სჭირდება. ვისურვებდი ბევრ მომღიმარ სახეს, რაც გადამდებია.



როცა მარტო ხართ, რისი დრო დგება, ალბათ, ჭორაობის?

მაკა:

აბა, რააა. ნეკა ძალიან დაკავებულია. ხანდახან როცა ვურეკავ, ყურმილსაც ვერ იღებს და მესიჯებით ვკონტაქტობთ.

ნეკა:

მიხარია, რომ პაუზები არასდროს აისახება ჩვენს, ასე ვთქვათ, ჭორაობაზე და გულიან საუბრებზე. მთავარ სათქმელს ყოველთვის გულწრფელად ვეუბნებით ერთმანეთს, არასდროს ვთამაშობთ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ შორის ძალიან დიდი სიყვარულია.

 



მაკა:

ვამაყობ ნეკასთან მეგობრობით, გვაკავშირებს ოჯახური სიახლოვე, ვგიჟდები მის ორ ქერათმიან ვაჟკაცზე და მათაც ძალიან ვუყვარვარ, სხვათა შორის. ერთხელ მივედი სკოლაში, სადაც დათა სწავლობს და მან ჯენტლმენურად გამომაცილა...

მაკა:

მაკამ ძალიან ნიჭიერი და წარმატებული გოგო გაზარდა, რაც ძალიან კარგად იცის მაყურებელმა მაკას „ფეისბუქ“-გვერდიდან.ჩვენი შვილებით ძალიან ვამაყობთ. ეს ერთ-ერთი ყველაზე მთავარია. ჩვენი წარმატებაც ამიტომ გვიხარია.

ფოტო: ანდრო ოსადჩევი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="195695,195694,195693,195692,195691,195690,195689,195688,195687,195686,195685,195684,195683,195682,195675,195676,195677,195678,195679,195680,195681,195674,195673,195672,195671,195670,195669,195667,195666,195663"]
            [post_title] => მაკა ზამბახიძის ჯადოსნური საახალწლოდ მორთული სახლი წყნეთში და ნეკა სებისკვერაძესთან მეგობრობის ამბავი
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => maka-zambakhidzis-jadosnuri-saakhalwlod-mortuli-sakhli-wynetshi-da-neka-sebiskveradzestan-megobrobis-ambavi
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-12-14 14:16:42
            [post_modified_gmt] => 2017-12-14 10:16:42
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=195641
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 91
    [max_num_pages] => 31
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => 9551e2544283307fd0b9b05a2c4b7214
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები