როგორ უნდა გახდეთ უკეთესი – FM ქოუჩი

როგორ უნდა გახდეთ უკეთესი – FM ქოუჩი

უნდა დაიწყოთ თუ არა ცვლილებები საკუთარი თავით, რომ გახდეთ უკეთესები და მიაღწიოთ წარმატებას? რამდენად დიდ როლს თამაშობს ამ ყველაფერში მიზანდასახულობა  – გადაცემას “FM ქოუჩი” ბიზნესტრენერი ზაზა ქოიავა ესტუმრა. ის არის ექსპერტი მენეჯმენტსა და ადამიანური რესურსების მართვაში, NLP ქოუჩი, ასევე NLP-ს საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი.

 

უნდა დაიწყონ თუ არა ადამიანებმა ცვლილებები საკუთარი თავით?

პირველი რისი/ვისი მართვაც უნდა დავიწყოთ ეს საკუთარი ემოციები და საკუთარი თავია, ადამიანურად უხერხულია მოითხოვო ცვლილებები და მართებული საქციელი სხვებისგან, როცა შენ ამას არ აკეთებ. ფსიქოლოგიურად კი შეუძლებელია იყო ავტორიტეტი, როდესაც ადამიანს მოუწოდებ რაღაც სწორად გააკეთოს, თუნდაც ცვლილებები განახორციელოს და შენ ამას არ აკეთებ. ანუ შენ ითხოვ საზოგადოებისგან, ხალხისგან, ადამიანებისგან იმას, რასაც თავად არ ასრულებ. ამ დროს ან მანიპულატორი, ან ეგოისტი ხარ, ან ორივე ერთად.

აქცენტი კეთდება საკუთარ ძლიერ მხარეებზე, საკუთარ შინაგანში, არაცნობიერში ძლიერი მხარეების აღმოჩენაზე, გააზრებაზე, მათ კიდევ უფრო გაძლიერებაზე, მავნე ჩვევების დაძლევაზე, თეთრი ლაქების ამოვსებაზე. შენ შესაძლოა ძალიან მაგარი ხარ 2017 წლის მონაცემებით, მაგრამ შენი უნარები და განათლება 2018 წელს მხოლოდ გადაგარჩენს, ხოლო 2019 წელს მშიერი დარჩები, იმისათვის რომ მუდამ წინ იარო – მუდამ უნდა ვითარდებოდე, მხოლოდ მაშინ გაქვს სწავლების, რჩევა-დარიგების, მენტორობის უფლება, როცა შენ თავად აკეთებ ამას, როცა შენ თავად ცხოვრობ ასე. ჩვენ ხშირად მეგობრებს ვურჩევთ როგორ მოაგვარონ პრობლემები პირად ცხოვრებაში და ამ დროს საკუთარი პირადი აწეწილი გვაქვს, ვარიგებთ როგორი ურთიერთობა ჰქონდეთ მენეჯერთან და ამ დროს საკუთარ უფროსებთან ვერ მოგვიგვარებია პრობლემები, ვკიცხავთ ადამიანებს კონკრეტული საქციელის გამო და ზუსტად იგივეს ვაკეთებთ მეორე წუთში და ა.შ… ცვლილებები იწყება შენით!

 

რამდენად დიდ როლს თამაშობს მიზანდასახულობა?

მიზანდასახულობა – ეს არის უზარმაზარი ენერგია შენს შიგნით, გონებაში, რომელიც გიბიძგებს, გაიძულებს რომ იმოძრაო, არ მოგასვენებს, ღამეებს გაგატეხინებს, მავნე ჩვევებს დაგაძლევინებს, თავს ზემოთ ძალას გაპოვნინებს, შიშს გატეხს, კომპლექსს მოგიხსნის… თუ მთელი გულით გინდა რამე, თუ მას სწორად დაგეგმავ, თუ ძლიერია შენი მიზანი (ეს არ უნდა იყოს საკუთარ თავზე ორიენტირებული და სხვების საზიანოდ ), მისკენ მიმავალ გზაზე ვერაფერი შეგაჩერებს. დიდი მიზნის გარეშე ადამიანი ვერ ხედავს ე.წ. თავს ზევით ძალის პოვნის საჭიროებას და ცხოვრების დინებას მიყვება, რასაც ცხოვრება შეთავაზებს –  იმას იღებს, თან მუდამ უკმაყოფილოა, რადგან ცხოვრება ვერასოდეს შემოგთავაზებს ვერც ისეთ და ვერც იმაზე უკეთესს, როგორიც საკუთარი არჩევანით მიღწეული შედეგები და ეფექტიანობაა. მიზანდასახულობა ჩვევაა, რომელიც მიზნის დასახვისას და მისი აღსრულების დისციპლინისას გამომუშავდება, პიროვნული ლიდერშიფის ძალა სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ შენი ძლიერი მხარეებიდან გამომდინარე დაისახო მიზანი, საზოგადოებისათვის და შენთვის საკეთილდღეო მიზანი და მთელი დისციპლინით შეუდგე მის აღსრულებას, სხვა შემთხვევაში ადამიანის ცხოვრება გაჭრილი ვაშლივით გავს ერთმანეთს, მდორე, მოსაწყენი, ერთფეროვანი, სტრესული, ნერვული.

 

როგორ დავუსვათ საკუთარ თავს შეკითხვა სწორი ფორმით,  ვინ მინდა გამოვიდე თუ რას შემიძლია მივაღწიო?

ზოგადად, ორივე შეკითხვა მნიშვნელოვანია. ვინ მინდა გამოვიდე  – ნიშნავს რა ტიტული, რა ბერკეტი, რა წოდება, რა თანამდებობა მექნება, ხოლო მეორე შეკითხვა კი ლუსტრაციას უკეთებს იმას, რისთვის გინდა ეს ბერკეტი, თანამდებობა, ძალაუფლება. ძალაუფლება ძალაუფლებისათვის, უპირატესობები მხოლოდ პირადი კომფორტისთვის, თანამდებობები ეგოს გაზრდისთვის, ფსიქოლოგიის სწავლა ხალხის უკეთ მართვისთვის, მანიპულაციის ხერხების და ჟესტების ენის ცოდნა უკეთ მოტყუებისთვის და პირადი მოგებისთვის –  ეს ყოველივე ადამიანის, საზოგადოების, სოციუმის, სამყაროს დამღუპველი ეგოისტური შხამია, რომლის მატარებელიც თითქმის ყველა ადამიანია. ამა ნათელი და ამავე დროს დისციპლინაში პრაგმატულად გაწერილი მიზანი ძლევს, მხოლოდ სოციუმის საკეთილდღეოდ  დასახული კეთილშობილური მიზანი ძლევს ეგოისტურ გამოვლინებებს ადამიანში, დადებითი საუკეთესო კვალის დატოვების სურვილი არის შხამსაწინააღმდეგო ვაქცინა ადამიანის გონებაში, ფსიქიკაში, სულში.  ბერკეტი, რომელიც ლეგიტიმაციას მოგცემს აუცილებელია, მაგრამ მნიშვნელოვანია ვინ გახდები ამ ბერკეტის ხელში აღების შემდეგ.

ხშირად რეალობა ასეთია, ადამიანები ელოდებიან ცვლილებებს, თუმცა მის განსახორციელებლად არაფერს აკეთებენ…

დიახ, ადამიანებს აქვთ ბევრი სურვილი, ნატვრა, ოცნება, შესაძლებლობაც, მაგრამ არაფერს აკეთებენ მათ განსახორციელებლა, შესაძლებლობების გამოსაყენებლად, უბრალოდ ოცნებობენ, ფიქრებით პარალელურ სამყაროში ცხოვრობენ, მერე აწყდებიან „რეალობას“, რომელიც ასევე მათი შექმნილია დიდწილად და აქვთ „მიზეზები“, რომ ყველაფერი უაზრობაა და მხოლოდ გადარჩენისთვის იბრძვიან. ცვლილება ფსიქოლოგიური გაგებით მხოლოდ პოზიტივისკენ წარმართული მოვლენაა, სიტყვა Change პირდაპირ პოზიტიურ ცვლილებებს ნიშნავს. იმისათვის, რომ ცვლილება განახორციელო, კომფორტის ზონიდან უნდა გამოხვიდე, გამოწვევები დაძლიო, გაიზარდო, ახალი უნარები შეიძინო… ჩვენ კარგად ვიცით ჩვენი უფლებები, მაგრამ არაფერს ვამბობთ ჩვენს მოვალეობებზე…

ეფექტიანი ადამიანები განვითარებისათვის პერიოდულად ამოდიან ე.წ. “კომფორტის ზონიდან” და გადაინაცვლებენ ხოლმე ე.წ. “გამბედაობის ზონაში”. კომფორტის ზონა წარმოადგებს იმ საქმეთა ნუსხას, რაც ჩვენთვის კარგად ნაცნობია და რისი კეთებაც დიდი ხანია ადვილად გამოგვდის. გამოწვევები გამბედაობის ზონაშია, სადაც პირველად უწევს ადამიანს რაღაც მნიშვნელოვანის კეთება. გამბედაობის ზონა რისკი, თავგადასავალი და გამოწვევაა, ყველაფერი ის, რაც ადამიანს თავს არაკომფორტულად აგრძნობინებს. ემპირიული დაკვირვებითაც კარგად ჩანს, რომ ადამიანები, რომლებიც იშვიათად ცდილობენ რამე ახალ გააკეთონ, ცხოვრობენ მშვიდი, მაგრამ მოსაწყენი ცხოვრებით, ყოველთვის “კომფორტის ზონაში” ცხოვრობენ და “გამბედაობის ზონაში” გადასვლას მაქსიმალურად არიდებენ თავს.

 

მიზნის მისაღწევად რამდენად მნიშვნელოვანია კონკრეტული გეგმის შედგენა?

დღევანდელი ადამიანი ძალიან დაკავებულია, უამრავი რამ არის მოსასწრები თანამედროვე სამყაროში, რათა ცხოვრების რიტმს და განვითარებას არ ჩამორჩე.

ჩატარებული კვლევების მიხედვით ადამიანებს ყველაზე მეტად უჭირთ ჩაეტიონ მოცემულ დროში და დაგეგმონ ცხოვრება, რომ მოასწრონ პირადი და პროფესიული საქმეები ერთდროულად. კარგად ჩალაგებულ ჩემოდანში მეტი ნივთი ეტევა. ამისათვის საჭიროა საქმეები დალაგდეს პრიორიტეტების მიხედვით და კონკრეტულ დროებში გაიწეროს. ზუსტად ამას ემსახურება  ჩვევა, რომელსაც ჰქვია “გააკეთე პირველ რიგში ყველაზე მთავარი”. თვალსაჩინოებისათვის მოვიყვანოთ ერთი მაგალითი: პროფესორი შედის ლექციაზე და შეაქვს ორი ერთნაირი ზომის მინის ქილა, შემდეგ ერთ-ერთ მათგანში დებს დიდ ქვებს და კითხულობს: “სავსეა ქილა?” აუდიტორია პასუხობს, რომ კი. მაშინ პროფესორი იღებს მაგიდის ქვემოდან კენჭებს და ყრის ქილაში, კენჭებმა შეავსეს დიდ ქვებს შორის არსებული მანძილი, ამის შემდეგ პროფესორი ისევ კითხულობს, “სავსეა ქილა?”აუდიტორია პასუხობს: “არა, ახლა ჩვენ შეგვიძლია ქილაში სილა ჩავყაროთ და შემდეგ წყალი ჩავასხათ.” “მართალია”, პასუხობს პროფესორი და ჯერ სილას ყრის ქილაში, შემდეგ კი წყალს ასხამ. ახლა ქილა ნამდვილად სავსეა. შემდეგ პროფესორი კითხულობს, “ზუსტად იგივე რაოდენობით, მაგრამ პირიქითა თანმიმდევრობით, ჯერ წყალი, სილა, ქვიშა და დიდი ქვები რომ ჩავალაგოთ მეორე, ანალოგიურ ქილაში ეს ყოველივე, ჩაეტევა თუ არა?” ცხადია არა. რატომ? იმიტომ რომ, დიდ ქვებს ვეღარ ჩაატევ ქილაში მას შემდეგ, რაც იქ წყალი, სილა და კენჭები განთავსდება. რა არის ამ ამბის ძირითადი არსი? ალეგორიულად თუ განვიხილავთ, მინის ქილა არის ადამიანების ცხოვრება, ხოლო ქილაში მოსათავსებელი ქვა, ქვიშა, სილა და წყალი კი ცხოვრებაში შესასრულებელი საქმეები, რომლებსაც თუ პრიორიტეტების მიხედვით არ დავალაგებთ და ჯერ “დიდ ქვებს” არ მოვუვლით, ქილაში ისინი ბოლოში აღარ ჩაეტევიან, ანუ რუტინულ და უაზრო ფაცი-ფუცში გაილევა ჩვენი დროის უმეტესი ნაწილი და ჩვენ მთავარ საქმეებს ვეღარ გავაკეთებთ. ადამიანები დროს 4 სახის ე.წ. “კვადრატში ატარებენ”, თითოეული “კვადრატი” მოიცავს სხვადასხვა სახის საქმანობას. “კვადრატები” 2 ძირითადი “ინგრედიენტისაგან” შედგება, სწორედ ესენია სასწრაფო და მნიშვნელოვანი. დაკვირვებითაც კარგად ჩანს, რომ საზოგადოებისა და საერთოდ, კაცობრიობის უდიდესი ნაწილი ორიენტირებულია სასწრაფოდ გასაკეთებელ საქმეებზე. ზოგჯერ კი იმდენ დროს კარგავენ ამ ნერვულად არაფრის კეთებაში, რომ მთავარი მიზანი მხედველობიდან რჩებათ.

 

გადაცემის ჩანაწერი:

 

3 მაისი, 2017

სხვა ჩანაწერები