პეტრე კოლხი გაბუნიას მიმართავს: მომინდა მეკითხა, კარგად ხარ?!

პოპულარული

პეტრე კოლხი გაბუნიას მიმართავს: მომინდა მეკითხა, კარგად ხარ?!

სასულიერო პირი პეტრე კოლხი ტელეწამყვან გიორგი გაბუნიას ღია წერილით მიმართავს.

როგორც პეტრე კოლხი ამბობს, ჩანს, რომ გაბუნიას რაღაც აწუხებს და ყველაფერს არასწორი მეთოდით ებრძვის.

“ფორტუნა” ღია წერილს უცვლელად გთავაზობთ.

“გიორგი, სალამი!

არ გეკითხები, როგორ ხარ!.. ისედაც იგრძნობა, რომ რაღაც ძალიან გაწუხებს, გტკივა, განიცდი… ამ ყველაფრის მოსაგერიებლად კი არასწორი მეთოდებით იბრძვი…

ახლოს რომ იყო, მეტს გეტყოდი, მეტს ვისაუბრებდი შენთან, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული იმაში, რომ მომისმენდი, ან საერთოდ გექნებოდა თუ არა შეხვედრის სურვილი, რადგან შენი აზრით მე ხომ ,,ბნელი” ვარ, ბნელ მხარეს ვდგავარ და შენთვის მხოლოდ დასაცინია ეს ,,სიბნელე”…

ამ დროს, გიორგი, სიბნელე იცი რა არის?! შენი კომპლექსების და პატარა ადამიანის სინდრომის დასაფარად სრულიად ერს, ეკლესიას, ღვთისმშობელს და ქრისტეს რომ დასცინი?! კიდევ იცი რა არის სიბნელე?! შენთვის არავივ არის ავტორიტეტი საკუთარი თავის გარდა…

შენ იწვევ საზოგადოებას, მერე ამბობ, აგრესიით მართლმადიდებლობას იცავენო…

აბა მე მკითხე, მინდა იმ ადამიანების მიერ დაცული მართლმადიდებლობა, ვინც ქუჩებში ხელკეტებით დარბის?!

ასეთი ,,მორწმუნეების” მომრავლებაც შენი არასწორი გამოხტომების ბრალია, გიორგი…

რა ვქნათ იმათ, ვისაც არც გიორგი გაბუნიას ,,თავისუფლება” არ ესმის, მაგრამ გმობს აგრესორი ე.წ. ქრისტიანების ,,მარშსაც”?!

იქ, სადაც ერთი იქნება, მეორე აუცილებლად გაჩნდება…

ან რა ცუდად გცოდნია დემოკრატიის, ადამიანის უფლებების და თავისუფლების ცნების განმარტება…

შენი ლოგიკით მაქსიმალური სიზუსტით იყენებ ,,სიტყვის თავისუფლებას”… მაგრამ იგივე შენი ლოგიკით, მეორე მხარემ უნდა დაიცვას საკუთარი უფლებები და მრწამსის დაცვის მიზნით გადაგიაროს?! არც ერთ მხარეს არის სიმართლე და არც მეორე მხარეს…

შენი ქმედებები არც ეპატაჟურობაა, არც განსხვავებულობა, აღარც განსაკუთრებულობა… ეს მხოლოდ დემაგოგია, უკომპლექსობის კომპლექსი, შინაგანი წარუმატებლობა და ძალიან მარტივად, კაცობრიობის სიძულვილია… არადა, შენ მიერ ,,ნაქადაგები უფლებები” წესით ჰუმანიზმზე უნდა იდგეს…

შენთვის არავის უთხოვია, მუხლებდაცვეთილი ფორთხავდე ეკლესიის იატაკზე, მაგრამ მეგობრულად გთხოვ, ისე ნუ მოიქცევი, ყველასგან გაირიყო… ოღონდ, გახსოვდეს, ალუდა ქეთელაური ნამდვილად არ იქნები…

შენ ეტყობა საკუთარი დედაც არ გიყვარს, გიორგი… ჩვენ გვიყვარს ქალბატონი ჯულიეტა, ჩვენ გვიყვარს სამყაროს დედა, ღვთისმშობელი და ნუ აყენებ ზეციურ დედოფას შეურაცხყოფას, ასეთი მოჭარბებული აგრესიისგან დაიცავი დედაშენიც…

გიორგი, შემზარავია იმის ყურება, ცხოვრობდე იმ ქვეყანაში, სადაც მოსახლეობის თითქმის მთელ ნაწილს არა მხოლოდ არ უყვარხარ, სიძულვილს ასწავლი… გასაკუთრებით არ უყვარხარ მათ, ვინც კადრს მიღმა ტაშს გიკრავს, რა მაგარი ხარო…

ნუთუ ასე გაუჭირდა შენს ტელევიზიას, რომ ღვთისმშობლის შეურაცხყოფა გახდა აუცილებელი, რეიტინგი ,,დაგედო”?!

დასაწყისში არ გკითხე, მაგრამ ახლა მომინდა მეკითხა, კარგად ხარ?!

ამ დროს, მინდა ძალიან კარგად იყო, გიორგი!”, – წერს პეტრე კოლხი.

საკვანძო სიტყვები

WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-gabunia
                                    [1] => petre-kolkhi
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 246618
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-gabunia
                                    [1] => petre-kolkhi
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 246618
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 641
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-gabunia
                                    [1] => petre-kolkhi
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-gabunia
                                    [1] => petre-kolkhi
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (246618) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (641,21403)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 247352
                    [post_author] => 8
                    [post_date] => 2018-05-27 22:07:37
                    [post_date_gmt] => 2018-05-27 18:07:37
                    [post_content] => "რუსთავი 2"-ის ჟურნალისტი გიორგი გაბუნია გადაცემა "პოსტ სკრიპტუმს" სპეციალური მიმართვით იწყებს და ბოლო დღეებში მის ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებს ეხმაურება.

საუბარია რელიგიურ თემებზე მის მიმართ გაჟღერებული ფრაზების შედეგად გამოწვეულ ვნებათაღელვაზე, რასაც საზოგადოების აზრთა სხვადასხვაობა მოჰყვა. გაბუნია მისი ბიოგრაფიის დეტალებს ყვება და განმარტავს, რომ იესო მისთვის პირველ რიგში ადამიანია და იმასაც ყვება თუ რამდენად მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ეკლესიასთან.

"როდესაც ვუსმენ, რა ვნებათაღელვა მოჰყვა ბოლო პერიოდში ჩემს კომენტარებს რელიგიურ თემებზე, ვხვდები, რომ, ხშირ შემთხვევაში, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა არა იმას, თუ რა ვთქვი იესოს ან მარიამის შესახებ, არამედ უფრო იმას, თუ როგორ ვთქვი; უკმაყოფილების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, ჩემი აზრით, არის ფორმა, რომლითაც მე მათ მოვიხსენიებ ხოლმე - მორწმუნეების დიდ ნაწილს აღიზიანებს ის, რომ მე ქრისტეზე ან ღვთისმშობელზე როგორც უბრალო ადამიანებზე ვსაუბრობ... და ვხუმრობ.

მაგრამ ისინი იყვნენ ადამიანები, ზუსტად ისე, როგორც მე და თქვენ - ამას ეკლესიაც არ უარყოფს და ღმერთის განკაცებაც სწორედ ამას გულისხმობს, რომ იესო სრულფასოვანი ადამიანი იყო - მას ჩვენსავით შიოდა, წყუროდა, სციოდა, ეშინოდა, ქორწილებშიც დადიოდა, ღვინოსაც სვამდა, სუფრასთანაც იჯდა, მათ შორის, ძალიან ცოდვილ ადამიანებთან ერთად და, ისევე, როგორც სხვა ადამიანები, ალბათ, რაღაც დოზით, ხუმრობდა და იუმორის გრძნობაც ჰქონდა.

დიახ, მე იესოზე ვსაუბრობ, პირველ რიგში, როგორც ადამიანზე; ჩემთვის ის, პირველ რიგში, ადამიანია; დიდი ადამიანი და თანაც, ჩემთვის ძალიან ახლობელი, რომელზეც თავისუფლად შემიძლია ვიხუმრო, როგორც ახლო მეგობარზე, რომელსაც, ვიცი, რომ არასდროს ეწყინება ჩემი ხუმრობა.

მორწმუნეთა ნაწილს ახლა ეს დამოკიდებულებაც გააბრაზებს - როგორ ვბედავ, რომ ღმერთზე, არა მარტო როგორც ადამიანზე, არამედ როგორც ჩემს ახლობელზე ვლაპარაკობ! ჩემთვის კი ეს სრულიად ბუნებრივია - მე გავიზარდე ამ ღმერთთან ერთად.

მე ჯერ კიდევ ძალიან პატარა ვიყავი, როდესაც პირველად ვიგრძენი ძალიან დიდი მიზიდულობა იმ ორი ხატის მიმართ, რომელიც ჩემს ოჯახში ინახებოდა - ეს იყო ღვთისმშობლის და წმინდა გიორგის ხატები. მახსოვს, წმინდა გიორგის ხატი კედელზე ეკიდა, მაღლა და წინ თეთრი ნაჭერი ჰქონდა ჩამოფარებული. მე ჩუმად ვძვრებოდი ხოლმე სკამზე და დიდხანს ვუყურებდი იმ ხატს, ისე, რომ არავის შეემჩნია.

დღესაც ნათლად მახსოვს ის განსაკუთრებული დღე, როდესაც ბებიაჩემმა - დედაჩემის დედამ - ქაშუეთში შემიყვანა. არ მახსოვს როგორ და რატომ მოვხვდი იქ მასთან ერთად, მაგრამ მახსოვს ის ენით აღუწერელი აღფრთოვანება, რომელიც იმ დღეს ტაძარში განვიცადე.

9 წლის ვიყავი, როდესაც მომნათლეს ჩემს და-ძმასთან ერთად, იმიტომ, რომ ბაბუაჩემი გარდაიცვალა და ასე თქვეს - არ შეიძლება, ოჯახში ვინმე მოუნათლავი იყოსო.

რამდენიმე წელიწადში, ბუნებრივად, გამიჩნდა მოთხოვნილება და სურვილი, რომ უფრო მეტი გამეგო ღმერთის შესახებ. მაგრამ მაშინ ტაძრების დიდი ნაწილი დაკეტილი იყო და საეკლესიო ლიტერატურა, ფაქტობრივად, არ იყიდებოდა.

არ მახსოვს საიდან, მაგრამ ჩემი ინტერესის შესახებ მათემატიკის მასწავლებელმა გაიგო და ერთ დღესაც ჩუმად მომიტანა ოთხთავი. როგორც უდიდესი განძი, ისე მოვასვენე ეს წიგნი სახლში. შევეცადე წაკითხვას, მაგრამ ვერაფერი გავიგე, იმიტომ, რომ ოთხთავი ძველქართულად იყო... და ცოტა ხანში დავუბრუნე უკან ჩემს მასწავლებელს.

ასე ჰაერში დარჩენილი, ვცდილობდი ჩემი ურთიერთობა მეპოვა ღმერთთან...  და მე მისი ხატვა დავიწყე. ვხატავდი ბიბლიურ თემებზე, რომლებსაც სხვა, დიდი მხატვრების ნამუშევრებიდან ვსწავლობდი - იმიტომ, რომ თვითონ მე ბიბლია არ მქონდა. ალბომები მაქვს გავსებული ნახატებით, რომლებშიც მთავარი გმირი ყოველთვის ღმერთია - მამა ღმერთი, იესო ქრისტე, სულიწმინდა.

ბევრი წელი გავიდა, ვიდრე მე სიონის ტაძარში ჩემი პირველი „ახალი აღთქმის“ ყიდვა შევძელი - ეს ჩემთვის სრულიად დაუჯერებელი სასწაული იყო - ხელში მეჭირა სრული „ახალი აღთქმა,“ ყველა წიგნი - მათეს სახარებიდან იოანეს გამოცხადებამდე. მართლა არ მჯეროდა, რომ ეს სიმართლე იყო.

შემდეგ ნელ-ნელა ეს გზები გაიხსნა - მოგვიანებით შევიძინე მთლიანი ბიბლია, რომელიც მალევე რამდენჯერმე წავიკითხე.

იმ პერიოდიდან გამომდინარე ისე მოხდა, რომ მე იძულებული გავხდი, რაღაცნაირად ჩემი, საკუთარი, უშუალო ურთიერთობა მეპოვა ღმერთთან, შუამავლების გარეშე.

შუამავალი გაჩნდა მოგვიანებით, როდესაც მე ეკლესიაში დავიწყე სიარული - ამ დროისთვის მე უკვე ძალიან სერიოზული გეგმები მქონდა: მინდოდა ჩემი თავი სრულიად მიმეძღვნა ღმერთისთვის და ამიტომ წლების შემდეგ ბერად აღკვეცას ვაპირებდი. უფრო მეტიც - განდეგილობა მინდოდა და ამისთვის სერიოზულად ვემზადებოდი - ვკითხულობდი ათანასე ალექსანდრიელის მიერ აღწერილ ანტონი დიდის ცხოვრებას და მის ქადაგებებს და ა.შ.,  მსგავს ლიტერატურას.

ამასობაში სკოლა დავამთავრე და დადგა უმაღლესი სასწავლებლის დრო - მე მინდოდა სემინარიაში ჩაბარება, მაგრამ ჩემი მშობლები კატეგორიულად წავიდნენ ამის წინააღმდეგ: მათთვის სრულიად გაუგებარი აღმოჩნდა ჩემი მიდრეკილება განდეგილობისკენ. ამიტომ დიდხნიანი კამათის შემდეგ დამითანხმეს, რომ მესწავლა არქიტექტურა; დავთანხმდი შემდეგი მიზნით: გავხდებოდი არქიტექტორი და აღვადგენდი საქართველოს დანგრეულ ტაძრებს და ზოგიერთს ჩემი საკუთარი ხელით მოვხატავდი კიდეც - ძალიან დიდი სურვილი მქონდა ამის.

დავიწყე სწავლა... ჩემმა მოძღვარმა შემატყო განსაკუთრებული მონდომება და ისე, რომ ამის შესახებ არასდროს არაფერი მითქვამს, სტიქაროსნად მაკურთხა. ჩემს ბედნიერებას და გაკვირვებას საზღვარი არ ჰქონდა, მართლა სამოთხეში მეგონა თავი. შემდეგ ვისწავლე ნუსხურად კითხვა და გავხდი მედავითნე. ვგალობდი, და მცირე ხნით ლოტბარიც კი ვიყავი. ვმარხულობდი, აღსარებას ვამბობდი, ვეზიარებოდი და ა.შ. ყველა წესს ზედმიწევნით ვასრულებდი.

რამდენიმე წელი გავიდა ასე... რა მოხდა შემდეგ?

მე ნელ-ნელა მივხვდი, რომ ამ წესებში, კანონებში, რიტუალებში მე ღმერთი ვერ ვიპოვე, პირიქით, ნელ-ნელა დავკარგე კიდეც.

ეს იყო ეჭვების და შინაგანი ბრძოლის ძალიან მტკივნეული პერიოდი. ჩემთვის სულ უფრო გაუგებარი ხდებოდა, რა საჭირო იყო ღმერთთან ხალასი, უშუალო ურთიერთობის ასე შეზღუდვა სხვადასხვა წესით და ჩარჩოებით, მაშინ, როდესაც იესო სწორედ ასეთი ხისტი ჩარჩოების დანგრევას ქადაგებდა.

საბოლოოდ მოხდა ისე, რომ მე ეკლესიაში დავკარგე ის ღმერთი, რომელიც მანამდე ასე მიყვარდა... ვიღაც მას ეკლესიაში პოულობს, მაგრამ პირადად მე - დავკარგე. შეიძლება სწორედ იმიტომ, რომ მანამდე, ბავშვობაში, მე უკვე ჩემი საკუთარი გზა მქონდა მასთან მისასვლელად ნაპოვნი და ნებისმიერ შუამავალს ბარიერად აღვიქვამდი ამ გზაზე.

...და მე წამოვედი ეკლესიიდან. მაგრამ მე არასდროს ვყოფილვარ ათეისტი - ჩემთვის ათეიზმი რელიგიის ნაირსახეობაა, ეს არის რელიგია ღმერთის გარეშე. მე კი წლები დამჭირდა ღმერთთან ჩემი ურთიერთობის ხელახლა დასალაგებლად.

ეს კიდევ ერთი მძიმე, შინაგანი ძიების ხანგრძილივი პროცესი იყო - ამ პერიოდში სრულიად შევიცვალე ვიზუალურადაც: ჩემი თმა გაფერადდა, ყურები დაიხვრიტა, შარვლები დაიხა და უკუღმა შემოტრიალდა - ეს ცალკე, ძალიან გრძელი ისტორიაა, რომლის მოყოლის დროც აქ ნამდვილად არ არის.

მაგრამ როგორც არ უნდა გამოვიყურებოდე, რასაც არ უნდა ვამბობდე ან ვაკეთებდე - მაინც ყველაფერი, რაც ჩემშია, ეფუძნება ქრისტიანობას; შეიძლება, თქვენთვის ეს უცნაურად ჟღერდეს, მაგრამ ეს ასეა - ჩემი ინტერესები, ჩემი მსოფლმხედველობა, ჩემი ესთეტიკა, ჩემი გემოვნება, ყველა ჩემი ჰობი, ჩემი ყველაფერი დგას ქრისტიანულ კულტურაზე, ეხება ქრისტიანობას და ტრიალებს ქრისტიანობის გარშემო - მათ შორის, ჩემი მკვახე იუმორიც; იმიტომ, რომ მე გავიზარდე და ჩამოვყალიბდი ამ წიაღში. ეს არის ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი და ყველაზე საინტერესო სფერო, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს და ყველაზე მეტად ჩემია.

არ ვიცი, რატომ თვლის ეკლესიის ზოგიერთი წარმომადგენელი და მორწმუნე - მხოლოდ ზოგიერთი, ყველას ეს არ ეხება - არ ვიცი, რატომ თვლიან, რომ ღმერთი ექსკლუზიურად მათი საკუთრებაა და არავის აქვს უფლება სხვანაირად შეეხოს ან ახსენოს იესო თუ მარიამი.

არა! იესო ქრისტე ჩემიც არის, მე გავიზარდე მასთან ერთად, ის ჩემთვის ძალიან ძვირფასია და მე მაქვს უფლება, მქონდეს მასთან ჩემებური ურთიერთობა, თუნდაც ეს ვიღაცისთვის მიუღებელი იყოს. მე მაქვს უფლება ვუყურებდე მას, როგორც ჩემს მეგობარს და ვლაპარაკობდე მასზე, როგორც ადამიანზე. მე არ ვიცი და ვერც მეცოდინება, როგორია ქრისტე როგორც ღმერთი, მაგრამ მე შემიძლია წარმოვიდგინო ის, როგორც ადამიანი.

ის ქრისტიანები, რომლებსაც ავიწყდებათ, რომ იესოც ადამიანი იყო და მას მხოლოდ ხატებზე გამოსახულ გაყინულ ღმერთად აღიქვამენ, იქცევიან ისეთ არაადამიანურ აგრესორებად, რომლებიც მზად არიან დაგვწყევლონ, თავი გაგიხეთქონ და მოგკლან - რა თქმა უნდა, იმ იესო ქრისტეს სახელით, რომელიც ჯვარზეც კი თავისი მკვლელებისთვის ლოცულობდა.

ამიტომ... ნუ გეწყინებათ, როდესაც მე ვხუმრობ იესოზე, როგორც ჩემს მეგობარზე; მე მას ახლობლად აღვიქვამ და დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემი ხუმრობა მას არ ეწყინებოდა და არც სწყინს. ის ზედმეტად დიდია იმისთვის, რომ ჩემი ხუმრობით ან რამე დააკლდეს, ან რამე ეწყინოს და რომც ეწყინოს, ის თვითონ მოახერხებს ჩემთან ურთიერთობის გარკვევას; და თუ არ მოინდომებს ჩემთან მეგობრობას, არ იმეგობრებს.

დამიჯერეთ, თქვენი დაცვა მას არ სჭირდება. მე მას ვერაფერს დავუშავებ ...და არც დავუშავებ,"-აცხადებს გიორგი გაბუნია.
                    [post_title] => "დიახ, მე იესოზე ვსაუბრობ, პირველ რიგში, როგორც ადამიანზე" - გაბუნიამ P.S. ბოლო პერიოდის მოვლენების განხილვით დაიწყო
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => diakh-me-iesoze-vsaubrob-pirvel-rigshi-rogorc-adamianze-gabuniam-p-s-bolo-periodis-movlenebis-gankhilvit-daiwyo
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2018-05-27 22:07:37
                    [post_modified_gmt] => 2018-05-27 18:07:37
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=247352
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 246711
                    [post_author] => 8
                    [post_date] => 2018-05-25 16:36:17
                    [post_date_gmt] => 2018-05-25 12:36:17
                    [post_content] => დემოკრატიული არჩევნები, თანამედროვე კონსტიტუცია, გენდერული თანასწორობა და ქალთა უფლებები - არასრული სამწლიანი დამოუკიდებლობით, საქართველომ მსოფლიოს სოციალისტურ-დემოკრატიული სახელმწიფოს მაგალითი 100 წლის წინ აჩვენა.

მართალია თავისუფლება ხანმოკლე აღმოჩნდა, თუმცა ქვეყნის მომავალზე უდიდესი გავლენა იქონია. დღეს უკვე თავისუფლად შეიძლება იმის შეფასება თუ რა შედეგები მოუტანა ამ თარიღმა საქართველოს.

თავისუფლების გარეშე არ არსებობს, როგორც ქვეყანა, ისე ადამიანი და მისი დათმობა კომფორტის გამო შეუძლებელა. თუმცა, საქართველოს ისტორიაში ეს შეცდომა დაუშვეს.

ფილოლოგი ლევან ბერძენიშვილი ფიქრობს, რომ 26-მა მაისმა წინაპრების დაშვებული შეცდომა გამოასწორა, თუმცა ეს მსოფლიოში შექმნილი ვითარების ფონზე მოხდა. მისი თქმით, ამ მნიშვნელოვანი გარდატეხისთვის ერს დიდი ძალისხმევა არ დაუხარჯავს.
„ვერცერთი მოქალაქე ვერაფერს მიაღწევს იმ ქვეყანაში, რომელიც მისი არ არის, ამიტომ, საქართველომ არასდროს არ უნდა დაკარგოს თავისუფლება, არცერთი არგუმენტით. პოემაში „ბედი ქართლისა“ მეფე ერეკლემ წარმოადგინა მონობის ბევრი მომხიბვლელობა, მათ შორის, კეთილდღეობა, მშვიდობა, დაცვა... მას ბარათაშვილმა დაუპირისპირა ერთადერთი არგუმენტი – თავისუფლება და თქვა: „მაგრამ შენ, მეფევ, ვინ მოგცა ნება სხვას განუბოძო შენთ ყმათ ცხოვრება, მისდევდე შენსა გულისკვეთებას და უთრგუნვიდე თავისუფლებას?“ მეფე ერეკლეს დანაშაული გამოსწორდა 1918 წელს და ეს თავისუფლება შეივსება მაშინ, როცა თითოეული მოქალაქე გახდება თავისუფალი,“ - განაცხადა ბერძენიშვილმა „ფორტუნასთან“.  
წარმატებული წლები და „დემოკრატიით გაოცებული ევროპა“ მწერალი დათო ტურაშვილი ამბობს, რომ სამწლიანი დამოუკიდებლობის დროს დაშვებული უამრავი შეცდომის, ბევრი წინააღმდეგობის მიუხედავად, ეს პერიოდი საქართველოსთვის და არა მარტო ჩვენი ქვეყნისთვის წარმატებული აღმოჩნდა. მისი თქმით, საქართველო, დამპყრობელი ქვეყნისგან რადიკალურად განსხვავებულად და დადებითად განვითარდა.
„ამ თარიღმა, მარტო ჩვენ კი არა, მთელ მსოფლიოს უნიკალური ექსპერიმენტი მოუტანა. იმიტომ, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, ჩატარდა დემოკრატიული, ღია და თანასწორი არჩევნები, რომელმაც მსოფლიოს ისტორიაში პირველად მისცა "სოციალ-დემოკრატიულ" პარტიას ხელისუფლებაში მშვიდობიანად მოსვლის საშუალება. იმის გათვალისწინებით, რომ ხელისუფლებამ 6 ომი აწარმოა, სანამ რუსეთის არმია შემოვიდოდა და იმის გათვალისწინებით, რომ უამრავი პრობლემა დახვდათ, მათ მაინც შეძლეს მნიშვნელოვანი რეფორმების გატარება, განსაკუთრებით სოციალური თვალსაზრისით. ეს ნამდვილად უნიკალური ექსპერიმენტი იყო - სოციალიზმი დემოკრატიის თანხლებით. განსხვავებით საბჭოთა რუსეთისგან, სადაც პირიქით მოხდა, სოციალური სახელმწიფოს შექმნა დაიწყეს საშინელი ტერორით და ყველაზე არადემოკრატიული გზებით. შემთხვევითი არ არის, რომ 1920 წელს ჩამოვიდა ევროპის ინტერნაციონალური დელეგაცია, იმის სანახავად, აქ რა ხდებოდა. ვიზიტის შემდეგ, ყველამ დაწერა შთაბეჭდილებები, სადაც აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ, იმ განსხვავებით, რაც საქართველოსა და რუსეთს შორის იყო. სამწუხაროდ, ეს ექსპერიმენტი ძალიან ცოტა ხანს გაგრძელდა... თუმცა, მთელი მე-20 საუკუნე, დაპყრობის მიუხედავად, ხალხს ახსოვდა ეს სამი წელი, რომ შეძლეს ასეთი ექსპერიმენტის განხორციელება,“ - განაცხადა ტურაშვილმა „ფორტუნასთან“ ინტერვიუში.  
100 წლის შემდეგაც, დამოუკიდებლობამდე კიდევ შორია მოძღვარი პეტრე კოლხი, რომელიც საერო ცხოვრებაში ისტორიკოსი იყო, ამ თარიღის მნიშვნელობას ხაზს უსვამს, თუმცა აღნიშნავს, რომ დაკარგული ტერიტორიების ფონზე, 26 მაისის აღნიშვნა გაბუქებული და გადამეტებულია. პეტრე კოლხი ყურადღებას უფრო წინა პერიოდზე ამახვილებს და ამბობს, რომ სწორედ 1918 წლის 26 მაისამდე მოხდა ის მნიშვნელოვანი მოვლენები, რამაც ქვეყანაში დამოუკიდებლობის აღდგენისთვის ნიადაგი მოამზადა. ეს მოვლენებია, თერგდალეულთა ეპოქა და ილია ჭავჭავაძის მოღვაწეობა, მოგვიანებით, კი კირიონ მეორეს მიერ შექმნილი ე.წ. ავტოკეფალისტთა ორგანიზაცია და ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა.
„მიუხედავად იმისა, რომ დღესაც ჩვენი საკადრისი ადგილი გვაქვს საერთაშორისო ასპარეზზე, ჩემთვის ცოტა გადაჭარბებულია აღვნიშნო დამოუკიდებლობა, მაშინ როცა აფხაზეთი და სამაჩაბლო ჩვენ არ გვეკუთვნის. ეს ყველაფერი მოწმობს იმას, რომ ვისგანაც  მთელი არსებობის მანძილზე თავის დაღწევას ვცდილობდით, დღესაც მისი გავლენის ქვეშ ვართ. მე აღვნიშნავ ამ დღეს, როგორც ერის სიხარულის დღეს, რომელიც ცოტა ხანს გაგრძელდა,“ -  ამბობს პეტრე კოლხი „ფორტუნასთან“ ინტერვიუში.
ტერიტორიების გარდა, საქართველომ „საბჭოთა კავშირის“ წყალობით კიდევ ორი მნიშვნელოვანი რამ დაკარგა - განათლებისა და შრომის კულტურა. დათო ტურაშვილი ფიქრობს, სწორედ ამ ორი ფაქტორის გამო უჭირს ქვეყანას სწრაფი წინსვლა და განვითარება.
საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის ახლაც ბევრი რამ აკლია. მთავარი პრობლემა არის ის, რომ იგივე ფაქტორი არსებობს, რაც მაშინ, რუსეთის იმპერიის სახით. ხალხში კი გვაკლია, ის რაც საბჭოთა კავშირმა დაგვაკარგინა, განათლებისა და შრომის კულტურა. სწორედ ეს ორი მთავარი რამ გვიშლის ხელს იმაში, რომ ვიყოთ ძალიან სწრაფად განვითარებადი, თანამედროვე ქვეყანა. იმედია დავიბრუნებთ, რადგან ეს ყველაზე სამწუხარო დანაკარგი იყო,“ - აღნიშნა ტურაშვილმა.
  „კიდევ კარგი, რომ რუსეთი ასეთი ჩამორჩენილი ქვეყანაა“ 100 წლის შემდეგაც, საქართველოს სრულად დამოუკიდებლობას ხელს ჩრდილოელი მეზობლის ფაქტორი უშლის. საბჭოთა წყობის დაშლის მიუხედავად, საქართველოში დღემდე მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებსაც საბჭოთა დრო ურჩევნიათ დღევანდელ თავისუფლებას. ლევან ბერძენიშვილის აზრით, ქვეყანა, რომელიც საქართველოს დამოუკიდებლობას ემუქრება, არა თუ დაპყრობილ, არამედ საკუთარ მოქალაქეებსაც ვერ უქმნის ელემენტარულ პირობებს. ამის დასტურად მას ყირიმის მაგალითი მოჰყავს. „კიდევ კარგი, რომ რუსეთი დღეს ასეთი ჩამორჩენილი ქვეყანაა, თორემ საქართველოში ისევ მოიძებნებიან „რუსეთუმეები“,  რომლებიც ამ კომფორტისთვის ქვეყანას გასწირავდნენ. რუსეთს არ შეუძლია თავის მოქალაქეებს მისცეს კომფორტი, არა თუ საქართველოს. ამის მაგალითია ყირიმი, მთელი მსოფლიოს აზრი დაიკიდეს და ნახონ ახლა რა ცხოვრებაა იქ - გაცილებით უარესი, ვიდრე იყო უკრაინის ხელში. ამიტომ, რუსეთი ამ კუთხით, მომხიბვლელი ქვეყანა არაა. ამ ჩამორჩენილობის მიუხედავად, საქართველოში არიან ადამიანები, რომლებიც რუსეთისკენ იწევენ, ეს ერთდროულად უვიცობისა და ფულის სიყვარულის ბრალია,“ - აცხადებს ბერძენიშვილი „ფორტუნასთან“ ინტერვიუში და აღნიშნავს, რომ საქართველოს ხელისუფლება „რუსეთუმეებს“ უფრო ეფექტიანად უნდა ებრძოდეს.

თამთა უთურგაშვილი

[post_title] => წარმატებული წლები და „დემოკრატიით გაოცებული ევროპა“ - 100 წლის შემდეგ ცნობილი ქართველების შეფასება [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => kidev-kargi-rom-ruseti-dghes-aseti-chamorchenili-qveyanaa-rogor-afaseben-moazrovneebi-100-wlis-shemdeg-26-maiss [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-05-25 16:36:17 [post_modified_gmt] => 2018-05-25 12:36:17 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=246711 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [2] => WP_Post Object ( [ID] => 246804 [post_author] => 26 [post_date] => 2018-05-25 15:30:40 [post_date_gmt] => 2018-05-25 11:30:40 [post_content] => სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი2“-ის ჟურნალისტის მიერ გადაცემა „არჩევანში“ გაკეთებულ რეპლიკას, რომელსაც საზოგადოების ერთი ნაწილის მღელვარება და საპატრიარქოს განცხადება მოჰყვა, დედა სიდონია სოციალური ქსელით ეხმაურება. „ისე, თუ ტელევიზიას ერთი კონკრეტული გადაცემისა და ჟურნალისტის გამო ვუცხადებთ ბოიკოტს, საპატრიარქოს, თუნდაც ერთი ჩემნაირი უღირსის გამო, (უღირსები კი მას მრავლად ჰყავს) ვინ უნდა გამოუცხადოს ბოიკოტი და რა ფორმით? სიყვარულით, დედა სიდონია," - წერს დედაო. დედა სიდონია, იმასაც ამბობს, რომ ჟურნალისტის რეპლიკა მისთვისაც არასასიამოვნო იყო, თუმცა მრევლისა და საპატრიარქოს მიერ საპასუხო საქციელიც არ არის მოსაწონი. "აი, რას ვფიქრობ. არც ჩემთვისაა სასიამოვნოდ მოსასმენი მსგავსი საუბრები ღვთისმშობელზე. მაგრამ ვფიქრობ, როდესაც აგრესიას ავლენენ, მრევლი და სამღვდელოება არანაკლებ ცუდად იქცევა. გაბუნიას არ ვიცავ, მაგრამ, სხვათაშორის, სტიქაროსანი იყო და ერთ დროს ბერობა უნდოდა. რამდენია ასე წამოსული ეკლესიიდან. როცა სულიერი კრიზისები ეწყებათ, მაშინ რატო არ ვუდგავართ მხარში? მაგრამ, მაშინ ყველა მაგარია ამპარტავანოს ძახილში! მერე თავისი პროტესტები ჯერ ფერად თმასა და საყურეებში გამოხატა, მერე კი - ამ ფორმით. რეალურად, არავინ იცის, რა ენატრება ძველი პერიოდიდან, რაზე სწყდება გული და ა.შ. ვინმე დაუჯდა და დაელაპარაკა პირისპირ?“ - წერს დედა სიდონია. დედა სიდონია მეუფე იობის მიერ გიორგი გაბუნიას შეჩვენების ფაქტსაც გამოეხმაურა. დედაო წერს, რომ სასულიერო პირმა მღვდელმთავრის ღირსება პირადი რისხვის გამოსავლენად გამოიყენა. „რაც შეეხება მეუფე იობს. მას პირადი რისხვის გამო, უფლება არ აქვს, წყევლა და შეჩვენება გამოიყენოს, ეს იმას ნიშნავს, რომ მღვდელმთავრის ღირსებას იყენებს პირადი რისხვის გამოსავლენად. შეჩვენების უფლება მხოლოდ კრებას აქვს და არა ცალკეულ მღვდელმთავარს. ამბობენ, წმინდა ნიკოლოზმა ხელი გაარტყა არიოზსო გმობისთვის, მაგრამ არ შეუჩვენებია. ანათემას შეიძლება კრებულმა გადასცეს ერეტიკოსი, და არა - ერთი დაბნეული ადამიანი. გული მტკივა, რომ კაცობრიობის არსებობის ალფა და ომეგა არავის ახსოვს. (ყოველ შემთხვევაში ქმედებებში ასე ჩანს) და ამ გაუთავებელ ავანტიურასა და აგრესიაში ვსპობთ სიყვარულსა და სიხარულს - მცნებათა შორის უპირატესს!“ - წერს დედაო. . [post_title] => თუ ტელევიზიას ერთი ჟურნალისტის გამო ვუცხადებთ ბოიკოტს, საპატრიარქოს ვინ უნდა გამოუცხადოს ბოიკოტი? - დედა სიდონია [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => tu-televizias-erti-djurnalistis-gamo-vuckhadebt-boikots-sapatriarqos-vin-unda-gamouckhados-boikoti-deda-sidonia [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-05-25 15:52:53 [post_modified_gmt] => 2018-05-25 11:52:53 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=246804 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) ) [post_count] => 3 [current_post] => -1 [in_the_loop] => [post] => WP_Post Object ( [ID] => 247352 [post_author] => 8 [post_date] => 2018-05-27 22:07:37 [post_date_gmt] => 2018-05-27 18:07:37 [post_content] => "რუსთავი 2"-ის ჟურნალისტი გიორგი გაბუნია გადაცემა "პოსტ სკრიპტუმს" სპეციალური მიმართვით იწყებს და ბოლო დღეებში მის ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებს ეხმაურება. საუბარია რელიგიურ თემებზე მის მიმართ გაჟღერებული ფრაზების შედეგად გამოწვეულ ვნებათაღელვაზე, რასაც საზოგადოების აზრთა სხვადასხვაობა მოჰყვა. გაბუნია მისი ბიოგრაფიის დეტალებს ყვება და განმარტავს, რომ იესო მისთვის პირველ რიგში ადამიანია და იმასაც ყვება თუ რამდენად მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ეკლესიასთან. "როდესაც ვუსმენ, რა ვნებათაღელვა მოჰყვა ბოლო პერიოდში ჩემს კომენტარებს რელიგიურ თემებზე, ვხვდები, რომ, ხშირ შემთხვევაში, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა არა იმას, თუ რა ვთქვი იესოს ან მარიამის შესახებ, არამედ უფრო იმას, თუ როგორ ვთქვი; უკმაყოფილების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, ჩემი აზრით, არის ფორმა, რომლითაც მე მათ მოვიხსენიებ ხოლმე - მორწმუნეების დიდ ნაწილს აღიზიანებს ის, რომ მე ქრისტეზე ან ღვთისმშობელზე როგორც უბრალო ადამიანებზე ვსაუბრობ... და ვხუმრობ. მაგრამ ისინი იყვნენ ადამიანები, ზუსტად ისე, როგორც მე და თქვენ - ამას ეკლესიაც არ უარყოფს და ღმერთის განკაცებაც სწორედ ამას გულისხმობს, რომ იესო სრულფასოვანი ადამიანი იყო - მას ჩვენსავით შიოდა, წყუროდა, სციოდა, ეშინოდა, ქორწილებშიც დადიოდა, ღვინოსაც სვამდა, სუფრასთანაც იჯდა, მათ შორის, ძალიან ცოდვილ ადამიანებთან ერთად და, ისევე, როგორც სხვა ადამიანები, ალბათ, რაღაც დოზით, ხუმრობდა და იუმორის გრძნობაც ჰქონდა. დიახ, მე იესოზე ვსაუბრობ, პირველ რიგში, როგორც ადამიანზე; ჩემთვის ის, პირველ რიგში, ადამიანია; დიდი ადამიანი და თანაც, ჩემთვის ძალიან ახლობელი, რომელზეც თავისუფლად შემიძლია ვიხუმრო, როგორც ახლო მეგობარზე, რომელსაც, ვიცი, რომ არასდროს ეწყინება ჩემი ხუმრობა. მორწმუნეთა ნაწილს ახლა ეს დამოკიდებულებაც გააბრაზებს - როგორ ვბედავ, რომ ღმერთზე, არა მარტო როგორც ადამიანზე, არამედ როგორც ჩემს ახლობელზე ვლაპარაკობ! ჩემთვის კი ეს სრულიად ბუნებრივია - მე გავიზარდე ამ ღმერთთან ერთად. მე ჯერ კიდევ ძალიან პატარა ვიყავი, როდესაც პირველად ვიგრძენი ძალიან დიდი მიზიდულობა იმ ორი ხატის მიმართ, რომელიც ჩემს ოჯახში ინახებოდა - ეს იყო ღვთისმშობლის და წმინდა გიორგის ხატები. მახსოვს, წმინდა გიორგის ხატი კედელზე ეკიდა, მაღლა და წინ თეთრი ნაჭერი ჰქონდა ჩამოფარებული. მე ჩუმად ვძვრებოდი ხოლმე სკამზე და დიდხანს ვუყურებდი იმ ხატს, ისე, რომ არავის შეემჩნია. დღესაც ნათლად მახსოვს ის განსაკუთრებული დღე, როდესაც ბებიაჩემმა - დედაჩემის დედამ - ქაშუეთში შემიყვანა. არ მახსოვს როგორ და რატომ მოვხვდი იქ მასთან ერთად, მაგრამ მახსოვს ის ენით აღუწერელი აღფრთოვანება, რომელიც იმ დღეს ტაძარში განვიცადე. 9 წლის ვიყავი, როდესაც მომნათლეს ჩემს და-ძმასთან ერთად, იმიტომ, რომ ბაბუაჩემი გარდაიცვალა და ასე თქვეს - არ შეიძლება, ოჯახში ვინმე მოუნათლავი იყოსო. რამდენიმე წელიწადში, ბუნებრივად, გამიჩნდა მოთხოვნილება და სურვილი, რომ უფრო მეტი გამეგო ღმერთის შესახებ. მაგრამ მაშინ ტაძრების დიდი ნაწილი დაკეტილი იყო და საეკლესიო ლიტერატურა, ფაქტობრივად, არ იყიდებოდა. არ მახსოვს საიდან, მაგრამ ჩემი ინტერესის შესახებ მათემატიკის მასწავლებელმა გაიგო და ერთ დღესაც ჩუმად მომიტანა ოთხთავი. როგორც უდიდესი განძი, ისე მოვასვენე ეს წიგნი სახლში. შევეცადე წაკითხვას, მაგრამ ვერაფერი გავიგე, იმიტომ, რომ ოთხთავი ძველქართულად იყო... და ცოტა ხანში დავუბრუნე უკან ჩემს მასწავლებელს. ასე ჰაერში დარჩენილი, ვცდილობდი ჩემი ურთიერთობა მეპოვა ღმერთთან...  და მე მისი ხატვა დავიწყე. ვხატავდი ბიბლიურ თემებზე, რომლებსაც სხვა, დიდი მხატვრების ნამუშევრებიდან ვსწავლობდი - იმიტომ, რომ თვითონ მე ბიბლია არ მქონდა. ალბომები მაქვს გავსებული ნახატებით, რომლებშიც მთავარი გმირი ყოველთვის ღმერთია - მამა ღმერთი, იესო ქრისტე, სულიწმინდა. ბევრი წელი გავიდა, ვიდრე მე სიონის ტაძარში ჩემი პირველი „ახალი აღთქმის“ ყიდვა შევძელი - ეს ჩემთვის სრულიად დაუჯერებელი სასწაული იყო - ხელში მეჭირა სრული „ახალი აღთქმა,“ ყველა წიგნი - მათეს სახარებიდან იოანეს გამოცხადებამდე. მართლა არ მჯეროდა, რომ ეს სიმართლე იყო. შემდეგ ნელ-ნელა ეს გზები გაიხსნა - მოგვიანებით შევიძინე მთლიანი ბიბლია, რომელიც მალევე რამდენჯერმე წავიკითხე. იმ პერიოდიდან გამომდინარე ისე მოხდა, რომ მე იძულებული გავხდი, რაღაცნაირად ჩემი, საკუთარი, უშუალო ურთიერთობა მეპოვა ღმერთთან, შუამავლების გარეშე. შუამავალი გაჩნდა მოგვიანებით, როდესაც მე ეკლესიაში დავიწყე სიარული - ამ დროისთვის მე უკვე ძალიან სერიოზული გეგმები მქონდა: მინდოდა ჩემი თავი სრულიად მიმეძღვნა ღმერთისთვის და ამიტომ წლების შემდეგ ბერად აღკვეცას ვაპირებდი. უფრო მეტიც - განდეგილობა მინდოდა და ამისთვის სერიოზულად ვემზადებოდი - ვკითხულობდი ათანასე ალექსანდრიელის მიერ აღწერილ ანტონი დიდის ცხოვრებას და მის ქადაგებებს და ა.შ.,  მსგავს ლიტერატურას. ამასობაში სკოლა დავამთავრე და დადგა უმაღლესი სასწავლებლის დრო - მე მინდოდა სემინარიაში ჩაბარება, მაგრამ ჩემი მშობლები კატეგორიულად წავიდნენ ამის წინააღმდეგ: მათთვის სრულიად გაუგებარი აღმოჩნდა ჩემი მიდრეკილება განდეგილობისკენ. ამიტომ დიდხნიანი კამათის შემდეგ დამითანხმეს, რომ მესწავლა არქიტექტურა; დავთანხმდი შემდეგი მიზნით: გავხდებოდი არქიტექტორი და აღვადგენდი საქართველოს დანგრეულ ტაძრებს და ზოგიერთს ჩემი საკუთარი ხელით მოვხატავდი კიდეც - ძალიან დიდი სურვილი მქონდა ამის. დავიწყე სწავლა... ჩემმა მოძღვარმა შემატყო განსაკუთრებული მონდომება და ისე, რომ ამის შესახებ არასდროს არაფერი მითქვამს, სტიქაროსნად მაკურთხა. ჩემს ბედნიერებას და გაკვირვებას საზღვარი არ ჰქონდა, მართლა სამოთხეში მეგონა თავი. შემდეგ ვისწავლე ნუსხურად კითხვა და გავხდი მედავითნე. ვგალობდი, და მცირე ხნით ლოტბარიც კი ვიყავი. ვმარხულობდი, აღსარებას ვამბობდი, ვეზიარებოდი და ა.შ. ყველა წესს ზედმიწევნით ვასრულებდი. რამდენიმე წელი გავიდა ასე... რა მოხდა შემდეგ? მე ნელ-ნელა მივხვდი, რომ ამ წესებში, კანონებში, რიტუალებში მე ღმერთი ვერ ვიპოვე, პირიქით, ნელ-ნელა დავკარგე კიდეც. ეს იყო ეჭვების და შინაგანი ბრძოლის ძალიან მტკივნეული პერიოდი. ჩემთვის სულ უფრო გაუგებარი ხდებოდა, რა საჭირო იყო ღმერთთან ხალასი, უშუალო ურთიერთობის ასე შეზღუდვა სხვადასხვა წესით და ჩარჩოებით, მაშინ, როდესაც იესო სწორედ ასეთი ხისტი ჩარჩოების დანგრევას ქადაგებდა. საბოლოოდ მოხდა ისე, რომ მე ეკლესიაში დავკარგე ის ღმერთი, რომელიც მანამდე ასე მიყვარდა... ვიღაც მას ეკლესიაში პოულობს, მაგრამ პირადად მე - დავკარგე. შეიძლება სწორედ იმიტომ, რომ მანამდე, ბავშვობაში, მე უკვე ჩემი საკუთარი გზა მქონდა მასთან მისასვლელად ნაპოვნი და ნებისმიერ შუამავალს ბარიერად აღვიქვამდი ამ გზაზე. ...და მე წამოვედი ეკლესიიდან. მაგრამ მე არასდროს ვყოფილვარ ათეისტი - ჩემთვის ათეიზმი რელიგიის ნაირსახეობაა, ეს არის რელიგია ღმერთის გარეშე. მე კი წლები დამჭირდა ღმერთთან ჩემი ურთიერთობის ხელახლა დასალაგებლად. ეს კიდევ ერთი მძიმე, შინაგანი ძიების ხანგრძილივი პროცესი იყო - ამ პერიოდში სრულიად შევიცვალე ვიზუალურადაც: ჩემი თმა გაფერადდა, ყურები დაიხვრიტა, შარვლები დაიხა და უკუღმა შემოტრიალდა - ეს ცალკე, ძალიან გრძელი ისტორიაა, რომლის მოყოლის დროც აქ ნამდვილად არ არის. მაგრამ როგორც არ უნდა გამოვიყურებოდე, რასაც არ უნდა ვამბობდე ან ვაკეთებდე - მაინც ყველაფერი, რაც ჩემშია, ეფუძნება ქრისტიანობას; შეიძლება, თქვენთვის ეს უცნაურად ჟღერდეს, მაგრამ ეს ასეა - ჩემი ინტერესები, ჩემი მსოფლმხედველობა, ჩემი ესთეტიკა, ჩემი გემოვნება, ყველა ჩემი ჰობი, ჩემი ყველაფერი დგას ქრისტიანულ კულტურაზე, ეხება ქრისტიანობას და ტრიალებს ქრისტიანობის გარშემო - მათ შორის, ჩემი მკვახე იუმორიც; იმიტომ, რომ მე გავიზარდე და ჩამოვყალიბდი ამ წიაღში. ეს არის ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი და ყველაზე საინტერესო სფერო, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს და ყველაზე მეტად ჩემია. არ ვიცი, რატომ თვლის ეკლესიის ზოგიერთი წარმომადგენელი და მორწმუნე - მხოლოდ ზოგიერთი, ყველას ეს არ ეხება - არ ვიცი, რატომ თვლიან, რომ ღმერთი ექსკლუზიურად მათი საკუთრებაა და არავის აქვს უფლება სხვანაირად შეეხოს ან ახსენოს იესო თუ მარიამი. არა! იესო ქრისტე ჩემიც არის, მე გავიზარდე მასთან ერთად, ის ჩემთვის ძალიან ძვირფასია და მე მაქვს უფლება, მქონდეს მასთან ჩემებური ურთიერთობა, თუნდაც ეს ვიღაცისთვის მიუღებელი იყოს. მე მაქვს უფლება ვუყურებდე მას, როგორც ჩემს მეგობარს და ვლაპარაკობდე მასზე, როგორც ადამიანზე. მე არ ვიცი და ვერც მეცოდინება, როგორია ქრისტე როგორც ღმერთი, მაგრამ მე შემიძლია წარმოვიდგინო ის, როგორც ადამიანი. ის ქრისტიანები, რომლებსაც ავიწყდებათ, რომ იესოც ადამიანი იყო და მას მხოლოდ ხატებზე გამოსახულ გაყინულ ღმერთად აღიქვამენ, იქცევიან ისეთ არაადამიანურ აგრესორებად, რომლებიც მზად არიან დაგვწყევლონ, თავი გაგიხეთქონ და მოგკლან - რა თქმა უნდა, იმ იესო ქრისტეს სახელით, რომელიც ჯვარზეც კი თავისი მკვლელებისთვის ლოცულობდა. ამიტომ... ნუ გეწყინებათ, როდესაც მე ვხუმრობ იესოზე, როგორც ჩემს მეგობარზე; მე მას ახლობლად აღვიქვამ და დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემი ხუმრობა მას არ ეწყინებოდა და არც სწყინს. ის ზედმეტად დიდია იმისთვის, რომ ჩემი ხუმრობით ან რამე დააკლდეს, ან რამე ეწყინოს და რომც ეწყინოს, ის თვითონ მოახერხებს ჩემთან ურთიერთობის გარკვევას; და თუ არ მოინდომებს ჩემთან მეგობრობას, არ იმეგობრებს. დამიჯერეთ, თქვენი დაცვა მას არ სჭირდება. მე მას ვერაფერს დავუშავებ ...და არც დავუშავებ,"-აცხადებს გიორგი გაბუნია. [post_title] => "დიახ, მე იესოზე ვსაუბრობ, პირველ რიგში, როგორც ადამიანზე" - გაბუნიამ P.S. ბოლო პერიოდის მოვლენების განხილვით დაიწყო [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => diakh-me-iesoze-vsaubrob-pirvel-rigshi-rogorc-adamianze-gabuniam-p-s-bolo-periodis-movlenebis-gankhilvit-daiwyo [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-05-27 22:07:37 [post_modified_gmt] => 2018-05-27 18:07:37 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=247352 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [comment_count] => 0 [current_comment] => -1 [found_posts] => 30 [max_num_pages] => 10 [max_num_comment_pages] => 0 [is_single] => [is_preview] => [is_page] => [is_archive] => 1 [is_date] => [is_year] => [is_month] => [is_day] => [is_time] => [is_author] => [is_category] => [is_tag] => 1 [is_tax] => [is_search] => [is_feed] => [is_comment_feed] => [is_trackback] => [is_home] => [is_404] => [is_embed] => [is_paged] => [is_admin] => [is_attachment] => [is_singular] => [is_robots] => [is_posts_page] => [is_post_type_archive] => [query_vars_hash:WP_Query:private] => a617038b47cda5756efa83a4e241eb88 [query_vars_changed:WP_Query:private] => [thumbnails_cached] => [stopwords:WP_Query:private] => [compat_fields:WP_Query:private] => Array ( [0] => query_vars_hash [1] => query_vars_changed ) [compat_methods:WP_Query:private] => Array ( [0] => init_query_flags [1] => parse_tax_query ) )

მსგავსი სიახლეები