იმ დღეს უკა­ნას­კნე­ლად ვნა­ხე პი­ჯაკ­სა და თეთრ პე­რან­გში – მას შემ­დეგ სამ­ხედ­რო გახ­და …”და­ი­წყო“, – სულ ეს იყო, რაც მან თქვა – ოლენა ზელენსკა

უკ­რი­ა­ნის პირ­ვე­ლი ლედი, ოლე­ნა ზე­ლენ­სკა ბრი­ტა­ნულ Vogue-ს ესა­უბ­რა. გა­იხ­სე­ნა ომის და­წყე­ბა, რუ­სე­თის შეჭ­რის პირ­ვე­ლი დღე­ე­ბი, ისა­უბ­რა პი­რად ემო­ცი­ებ­ზე, გან­ცდებ­ზე მე­უღ­ლე­სა და შვი­ლებ­ზე.

გთა­ვა­ზობთ ფრაგ­მენ­ტებს ინ­ტერ­ვი­უ­დან:

რუ­სე­თის უკ­რა­იი­ნა­ში შეჭ­რის პირ­ველი დღე­ები?

და­სა­წყი­სი კარ­გად მახ­სოვს, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი სა­მუ­შაო დღე და სა­ღა­მო იყო: ბავ­შვე­ბი სკო­ლი­დან ბრუნ­დე­ბოდ­ნენ, ჩვე­უ­ლი სა­ო­ჯა­ხო საქ­მე­ე­ბი, მომ­დევ­ნო სას­წავ­ლო დღის­თვის მზა­დე­ბა… და­ძა­ბუ­ლე­ბი ვი­ყა­ვით. ყველ­გან ბევ­რს სა­უბ­რობ­დნენ შე­საძ­ლო შე­მოჭ­რა­ზე, მაგ­რამ ბოლო წუ­თამ­დე არ გვჯე­რო­და, რომ ეს მოხ­დე­ბო­და… 21 სა­უ­კუ­ნე­ში? თა­ნა­მედ­რო­ვე სამ­ყა­რო­ში?

გა­მეღ­ვი­ძა, დი­ლის 4:00-დან 5:00 სა­ა­თამ­დე პე­რი­ოდ­ში. მა­შინ­ვე ვერ მივ­ხვდი, რომ ეს აფეთ­ქე­ბის ხმა იყო. ვერ გა­ვი­გე, რა შე­იძ­ლე­ბო­და ყო­ფი­ლი­ყო. ჩემი ქმა­რი სა­წოლ­ში არ იწვა, მაგ­რამ რო­დე­საც ავ­დე­ქი, მა­შინ­ვე და­ვი­ნა­ხე, იდგა, უკვე ჩაც­მუ­ლი, ჩვე­უ­ლე­ბი­სა­მებრ პი­ჯაკ­ში (და იმ დღეს უკა­ნას­კნე­ლად ვნა­ხე მე ის პი­ჯაკ­სა და თეთრ პე­რან­გში – მას შემ­დეგ სამ­ხედ­რო გახ­და).

“და­ი­წყო“, – სულ ეს იყო, რაც მან თქვა.

ვერ ვი­ტყვი, რომ იყო დაბ­ნე­უ­ლო­ბა და პა­ნი­კა.

“რა ვუ­ყოთ ბავ­შვებს?“ – ვკი­თხე.

“მო­ი­ცა­დე, მე შე­გა­ტყო­ბთ. ყო­ვე­ლი შემ­თხვე­ვის­თვის, შე­აგ­რო­ვეთ აუ­ცი­ლე­ბე­ლი ნივ­თე­ბი და სა­ბუ­თე­ბი“, – მი­თხრა და სახ­ლი­დან გა­ვი­და.

თქვენი ბიჭი ცხრა წლისაა, გოგონა 17-ის როგორ შეხვდნენ ომს?

ბავ­შვე­ბის­თვის არაფ­რის ახ­სნა არ არის სა­ჭი­რო, ისი­ნი ყვე­ლა­ფერს ხე­და­ვენ ისე, რო­გორც ყვე­ლა ბავ­შვი უკ­რა­ი­ნა­ში. რა თქმა უნდა, ეს ის არ არის, რაც ბავ­შვებ­მა უნდა ნა­ხონ, მაგ­რამ ბავ­შვე­ბი ძა­ლი­ან გილ­წრფე­ლე­ბი და პა­ტი­ოს­ნე­ბი არი­ან, მათ ვე­რა­ფერს და­უ­მა­ლავთ. ამი­ტომ, სა­უ­კე­თე­სო სტრა­ტე­გია სი­მარ­თლის თქმაა. ასე რომ, მათ­თან ყვე­ლა­ფე­რი გან­ვი­ხი­ლეთ. შე­ვე­ცა­დე მათ კი­თხვებ­ზე მე­პა­სუ­ხა. ჩვენ ბევ­რს ვსა­უბ­რობთ, რად­გა­ნაც იმის თქმა, რაც გტკი­ვა, და­დას­ტუ­რე­ბუ­ლია, რომ გშვე­ლის კი­დეც.

რო­გორ უმკლავ­დე­ბით ემო­ცი­ებს?

თა­ვი­დან ემო­ცი­ე­ბის­თვის დრო არ იყო, სა­ჭი­რო იყო ბავ­შვებ­ზე ზრუნ­ვა, მათ ემო­ცი­ურ მდგრა­დო­ბა­ზე. ამი­ტომ ვცდი­ლობ­დი თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ენერ­გი­უ­ლი, ღი­მი­ლი­ა­ნი, გან­მე­მარ­ტა მათ­თვის, რომ დიახ, სარ­დაფ­ში ჩას­ვლა აუ­ცი­ლე­ბე­ლია, არ შე­იძ­ლე­ბა შუ­ქის ჩარ­თვა. ვცდი­ლობ­დი, ოპ­ტი­მის­ტუ­რად მე­პა­სუ­ხა მათ კი­თხვა­ზე – “რო­დის ვნა­ხავთ მა­მას?“ ვე­უბ­ნე­ბო­დი – “მალე.“

პირ­ველ დღე­ებ­ში ვი­მე­დოვ­ნებ­დი, რომ ჩვენ შევ­ძლებ­დით მის გვერ­დით ყოფ­ნას, მაგ­რამ პრე­ზი­დენ­ტის ოფი­სი სამ­ხედ­რო და­წე­სე­ბუ­ლე­ბად გა­და­იქ­ცა და მე და ჩემს შვი­ლებს იქ ყოფ­ნა აგ­ვეკ­რძა­ლა.

გვიბ­რძა­ნეს და უსაფრ­თხო ად­გი­ლას გა­დაგ­ვიყ­ვა­ნეს, თუ შე­საძ­ლე­ბე­ლია უკ­რა­ი­ნა­ში ახლა სად­მე უსაფრ­თხო ად­გი­ლი იყოს. მას შემ­დეგ ვო­ლო­დი­მირს ტე­ლე­ფო­ნით ვუ­კავ­შირ­დე­ბით.

როგორია თქვენი ცხოვრება ახლა?

ახლა ისე ვცხოვ­რობ, რო­გორც სხვა უკ­რა­ი­ნე­ლე­ბი, ჩვენ ყვე­ლას გვაქვს ერთი დიდი სურ­ვი­ლი: იყოს მშვი­დო­ბა.

მე კი, რო­გორც ყვე­ლა დედა და ცოლი, გა­მუდ­მე­ბით ვდარ­დობ ჩემს ქმარ­ზე და ყვე­ლა­ფერს ვა­კე­თებ იმის­თვის, რომ ჩემი შვი­ლე­ბი და­ცულ­ნი იყონ.

რუსეთ–უკრაინის ომის ქრონოლოგიასა და მუდმივად განახლებად ინფორმაციას გაეცნობით  ამ ბმულზე.