ნუკი კოშკელიშვილი საქართველოში მეუღლესთან და შვილთან ერთად იმყოფება. ცდილობს, ზამთარსა და ზაფხულში აუცილებლად ჩამოვიდეს. ბევრი რამ შეცვლილი ხვდება, მაგრამ ადამიანებს შორის დამოკიდებულება უცვლელია. ნუკის მთელი სამყარო ახლა შვილის გარშემო ბრუნავს…

ნუკას ,,ორანჟერიაში” შევხვდით და ინტერვიუსთან ერთად ,,ფორტუნას” ფოტოსესიასც შედგა.

ნუკი კოშკელიშვილი:

ძირითადად, ვცდილობ ხოლმე, საქართველოში ზაფხულსა და ზამთარში ჩამოვიდე.

რაიმე გხვდება ხოლმე შეცვლილი?

კი, ყოველ ჯერზე რაღაცები იცვლება. მახსოვს, პირველ ჯერზე დიდი ხანი ვერ ჩამოვედი, დაახლოებით ერთი წელი ვიყავი აშშ-ში, რადგან საბუთებს ველოდებოდი და ჩემთვის მგზავრობა არ შეიძლებოდა. რომ ჩამოვედი, ფული დამხვდა შეცვლილი. ვეღარ ვცნობდი. რომ წავედი, სხვა ფული იყო, დაბრუნებისას – სხვა. ჰო… რაღაცები მხვდება ხოლმე შეცვლილი, მაგალითად, გზები (იცინის).

შეეჩვიე აშშ-ში ცხოვრებას?

კი, კი, შევეჩვიე. პირველი წელი გაუსვლელად რომ ვცხოვრობდი, გამიჭირდა, მეორე წელიც, მეტ-ნაკლებად. ახლა კი მიმაჩნია, რომ ისიც სახლია და ესეც, უბრალოდ, საქართველო სამშობლო-სახლია.

რა განსხვავებებია?

არქიტექტურა, ადამიანები, კულტურა. ადამიანების დამოკიდებულებები ძალიან განსხვავდება. ახლა ხომ მოვრჩები ინტერვიუს? წავალ ჩემს დაქალთან სტუმრად ყავის დასალევად, იქ კი წინასწარ უნდა შეუთანხმდე, ყველას თავისი განრიგი აქვს. პლუს იქ ძალიან კორექტულები არიან. ახლა შენ შემხვდი და მითხარი, რომ პირველად მნახე შავებში. ამას ამერიკელი არასდროს გეტყვის. ვაი და, შავები იმიტომ გაცვია, რომ მოწყენილი ხარ. არავინ გეტყვის, როგორი გამხდარი ან როგორი გასუქებული ხარო. ჩვენ ასეთი რაღაცების თქმა არ გვიჭირს. მე ეს ძალიან მიჭირს, რადგან პირდაპირი ადამიანი ვარ. მე პირველი ვარ, ვინც ადამიანს ეტყვის, უი, ტუჩი გაიკეთე? როგორ გიხდება… და ა.შ. იმ რეალობაში სულ არაკორექტული ადამიანი ვარ, მაგრამ შემექმნა ჩემი წრე, რომელიც ჩემს პირდაპირობას შეეგუა. ხვდებიან, რომ როდესაც რაღაცას ვამბობ, ვამბობ კარგი გულით.

კაშკაშა ცხოვრება გქონდა აქ, ახლა კი ოჯახურად ცხოვრობ…

ყველაფერს აქვს თავისი ეტაპი. ახალგაზრდა რომ ვიყავი, იყო სიყვარულები, მოდელობა, სხვა რამ… ახლა ჩემს ცხოვრებაში სხვა ეტაპი დადგა. არის ოჯახი, ბავშვი, ამიტომაც ვაკეთებ აქცენტს, რადგან ჩემი რეალობა ესაა.

დედობამ გადაგრია, როგორც ვხვდები…

გიჟივით ვარ. ყველაფერი  შეცვალა, არაფერი დარჩა იგივე, რაც იყო. ნაბიჯს რომ ვდგამ, სამჯერ ვფიქრობ, რანაირად შეიძლება, ეს ნაბიჯი ბავშვს დაუკავშირდეს. ყვეალფერი ჩემთვის ბავშვს უკავშირდება, ახლაც შენ გესაუბრები და ერთი სული მაქვს, სახლში წავიდე ბავშვთან.

როგორ ზრდი?

თავისუფლად, როგორც ნებისმიერი ქართველი დედა. არაფერზე გადამეტებით არ ვარ ორიენტირებული. ძალიან თავისუფალი აღზრდის სტილი მაქვს. ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია ის, რომ ბავშვმა სიყვარული იგრძნოს. კი წავიკითხე რაღაცები, მაგრამ ამით დიდად თავს არ ვიკლავ.

მეუღლესაც ასეთივე მიდგომა აქვს?

არა, მეუღლე ჩემთან შედარებით ცოტა უფრო დალაგებულია, წესებს მიჰყვება, რომ ბავშვს სჭირდება ამდენი ცილა და ნახშირწყლები. მე შემიძლია, ბავშვს პელმენი ან ხინკალი მივცე, ბენი კი ამაზე იდარდებს. ეს რომ ჭამა, მაშინ სტაფილოც უნდა ჭამოს. მე უფრო თავისუფალი ვარ ამ თვალსაზრისით.

თუ გაქვს დანაკლისი ძველი ცხოვრების?

ვფიქრობ, რომ ოჯახური ცხოვრებაც შეიძლება იყოს კაშკაშა და სულაც არ მიმაჩნია, რომ კლუბებსა და გადაღებებზე სიარული სიკაშკაშეა. სიკაშკაშე ნიშნავს, როდესაც შიგნიდან ანათებ. თუ ბედნიერი ხარ, სადაც უნდა იყო და რასაც უნდა აკეთებდე, იქ ანათებ. ისიც კაშკაშა იყო და ესეც კაშკაშაა.

მრავალშვილიან დედად თუ წარმოგიდგენია თავი?

არ ვიცი, არ ვიციიი… თან, ძალიან მინდა მეორე შვილი, მაგრამ თან ისე დავიღალე ფეხმძიმობისას… ორსულობა და განსაკუთრებით ის პერიოდი, როცა ბუნებრივ კვებაზე მყავდა, ჩემთვის წამება იყო. თან, ნამუსი გკლავს, არ შეიძლება, რომ არ აჭამო, ერთი წელი და სამი თვე ბუნებრივ კვებაზე მყავდა და ბოლოს მოკვდი, ძალიან დაღლილი ვიყავი, თავიდან ბოლომდე იღებდა ჩემს ვიტამინებს, კბილები, თმა დამცვივდა , ბოლომდე გამოფიტული ვიყავი. მაღაზიაში გასვლის დროსაც ვფიქრობდი, ვაიმე, ჭამა ხომ არ უწევს-მეთქი. ღვინოსაც ვერ მოწრუპავდი, რადგან არ შეიძლებოდა. ყავას არ ვსვამდი, რადგან არ მინდოდა, ჩემს შვილს ცუდად დასძინებოდა ღამე. მანამდე ორსულობა, შემდეგ ბუნებრივი კვება – ეს ძალიან რთულია. ამიტომ ჯერ მზად არ ვარ მეორე შვილისთვის, თუმცა ისე ადვილად ვიღებ გადაწყვეტილებებს, შეიძლება, ხვალ თავში დამარტყას და ვთქვა, მოდი, ბენ, კიდევ ერთი გავაგოროთ!..

ძალები როგორ აღიდგინე?

ბოლომდე არ აღმიდგენია, ისეთი დაღლილი ვარ… ერთი ტონა „შპაკლი“ მადევს ახლა, ვერ ხედავ. ეს რომ ჩამოვირეცხო, დაქანცული ვარ. ღამე წესიერად არ მძინავს. ჩემი შვილი ძალიან აქტიურია. სულ სჭირდება ყურადღება. დილის გადაცემები წამიყვანია, დილის ოთხ საათზე ვდგებოდი, იქიდან კიდევ გადაღებებზე გავრბოდი, მაგრამ მაშინ ასეთი დაღლილი არ ვყოფილვარ, როგორც დილიდან საღამომდე ბავშვთან ყოფნისას. დამხმარე არ მყავს, ბავშვს მე ვზრდი მხოლოდ. სცენაზე მიცეკვია, სალტოები მიკეთებია და ასე არ დავღლილვარ. როცა იციან ხოლმე თქმა, მე ვმუშაობ და დიდი ამბავი, თუ ის სახლში ზის ბავშვთანო, მინდა, რომ რაღაც გავუქანო თავში. ის ქალი, ვინც შინ ბავშვთან ზის, არის ყველაზე დაქანცული. ტუალეტში ვერ გავდივარ, როცა მინდა, რადგან ბავშვი უკან მომყვება. ჩემი ქმარი რომ მოდის ხოლმე და მეუბნება, დავიღალეო, მინდა ხელუკუღმა ვთხლიშო, რას ნიშნავს, დაიღალე-მეთქი (იცინის). ძალიან გთხოვთ, ნუ დააკნინებთ სახლში მჯდომ დედებს, ისინი გმირები არიან.

როცა შენი შვილი წამოიზრდება, ფიქრობ, რა უნდა აკეთო?

ჯერ ვერ გადამიწყვეტია, მეორეს მივაყოლებ თუ არა. ჯერ ვეგუები იმ რეალობას, რომ ბავშვი მყავს და ეს არის ჩემი ცხოვრება. ნელ-ნელა დავლაგდები. კარგი იცი, რა არის ამერიკაში? 29 წლის ვარ და იქ ჯერ კიდევ ახალგაზრდად მივიჩნევი.

შენს პატარს ვის ამსგავსებ?

ბენს, მაგრამ ბოლო რამდენიმე თვეა, ჩემს თავსაც ვხედავ და მამაჩემსაც. ხან ვის ჰგავს და ხან ვის.

ძალიან მიჯაჭვული ხარ შვილზე. როგორ ფიქრობ, დამოუკიდებლად ცხოვრების საშუალებას მისცემ, ადვილად გაუშვებ, როცა დრო დადგება?

არ ვიცი. ჩემს დედობაზე სხვა წარმოდგენა ჰქონდა, მაგრამ ყველაფერი სხვანაირადაა.

საქართველოში დაბრუნებას არ აპირებ?

ჯერჯერობით არა, თუმცა ოცნებად მაქვს, რომ ოდესმე აუცილებლად დავბრუნდები. ისე მიყვარს ეს ქვეყანა, რომ მის გარეშე ძალიან მიჭირს. ამას აქ ჩამოსვლისასაც ვგრძნობ და იქაც. თბილისური მისვლა-მოსვლა, ჭორები და საცობიც კი მენატრება.

კიდევ რაზე ოცნებობ?

ოცნება არ მიყვარს, უფრო – სურვილები და მილიონი სურვილი მაქვს, ისევე, როგორც სხვა ადამიანებს. პირველ რიგში, ჯანმრთელობა მინდა, ბევრი ფული, თავზე საყრელად რომ მქონდეს და მინდა, ვიყო წარმატებული…

ფოტო: დათუნა აგასი

ლოკაცია: კაფე „ორანჟერეა“

ნინო მურღულია

მსგავსი თემები