NASA-მ კაცობრიობის მთვარეზე დაბრუნების უმნიშვნელოვანესი ეტაპი დაიწყო – არტემის II პრაქტიკულ ფაზაში გადავიდა. 1972 წელს Apollo 17-ის შემდეგ ეს პირველი მისიაა, რომელიც მთვარეზე ეკიპაჟთან ერთად შესრულდება.
მისიის ფარგლებში ასტრონავტები მთვარეზე არ დაეშვებიან – ისინი დაახლოებით 10-დღიან ფრენას განახორციელებენ Orion-ის კაფსულით, შემოუფრენენ მთვარეს და უსაფრთხოდ დაბრუნდებიან დედამიწაზე. მთავარი მიზანი არის ხომალდის სიცოცხლის უზრუნველყოფის სისტემების, ნავიგაციისა და მართვის მექანიზმების სრულმასშტაბიანი ტესტირება რეალურ პირობებში, ეკიპაჟის მონაწილეობით – რაც კრიტიკულად მნიშვნელოვანია შემდგომი, უკვე ადგილზე შესასრულებელი მისიებისთვის.
ეკიპაჟი ოთხი ასტრონავტისგან შედგება:
რიდ ვაისმენი – მისიის მეთაური (NASA)
ვიქტორ გლოვერი – პილოტი (NASA), პირველი აფროამერიკელი მთვარის მისიაში
კრისტინა კოჩი – მისიის სპეციალისტი (NASA), პირველი ქალი, რომელიც მთვარისკენ გაფრინდება
ჯერემი ჰანსენი – მისიის სპეციალისტი (კანადის კოსმოსური სააგენტო), პირველი არაამერიკელი ამ ტიპის მისიაში.
მისიის ტექნოლოგიურ საფუძველს წარმოადგენს Space Launch System (SLS) – NASA-ს ყველაზე ძლიერი რაკეტა, რომელიც შექმნილია რთული კოსმოსური მისიებისთვის და უზრუნველყოფს Orion-ის კაფსულის ორბიტაზე გაყვანას.
არტემისის პროგრამა მხოლოდ სამეცნიერო პროექტი არ არის – ის წარმოადგენს მრავალმილიარდიან ეკოსისტემას, რომელიც აერთიანებს კერძო და საჯარო სექტორებს. პროექტში ჩართული არიან ისეთი მსხვილი კონტრაქტორები, როგორებიცაა Boeing, Lockheed Martin და SpaceX.
პროგრამა ქმნის ახალ ბაზრებს კოსმოსურ ინფრასტრუქტურაში, მათ შორის:
- ღრმა კოსმოსის ლოგისტიკა
- კოსმოსური საცხოვრებელი სისტემები
- ენერგეტიკული გადაწყვეტილებები
- რესურსების მოპოვება (მთვარეზე და მომავალში მარსზე)
რა არის შემდეგი ეტაპი
თუ არტემის II წარმატებით დასრულდება, შემდეგი მისია – არტემის III უკვე ითვალისწინებს ასტრონავტების მთვარეზე დაშვებას, კერძოდ მის სამხრეთ პოლუსზე.
გრძელვადიან პერსპექტივაში, არტემის პროგრამა განიხილება როგორც პლატფორმა, რომელიც საფუძველს ქმნის ადამიანის მარსზე გაგზავნისთვის, რაც კოსმოსური ინდუსტრიისა და ტექნოლოგიური ინოვაციების ახალ ეპოქას შექმნის.
