ადამიანები, რომლებიც სხვებს თანაუგრძნობენ და დახმარებისთვის მზად არიან, სხვებთან შედარებით უფრო ხშირად გრძნობენ თავს ბედნიერად და ცხოვრებით კმაყოფილად – დაადგინეს გერმანიის ქალაქ მანჰაიმის უნივერსიტეტის ფსიქოლოგებმა.
ერთი წლის განმავლობაში მათ გააანალიზეს კვლევაში მონაწილე 16 000 ზრდასრული ადამიანის პასუხები: მათ ეკითხებოდნენ, რამდენად ხშირად განიცდიან თანაგრძნობას სხვების მიმართ. თანაგრძნობად მკვლევრები მხოლოდ ემპათიას არ მიიჩნევდნენ, არამედ უფრო აქტიურ დამოკიდებულებას: სხვისი სირთულეების დანახვას, ემოციურ გამოხმაურებას და დახმარების მცდელობას – მაგალითად, მხარდაჭერას იმ ადამიანის მიმართ, რომელიც სტრესს განიცდის.
შედეგებმა აჩვენა, რომ თანაგრძნობის მქონე ადამიანები იშვიათად განიცდიან სტრესს, სევდასა და შფოთვას და უფრო ხშირად ამბობენ, რომ მათი ცხოვრება აზრიანია და თავს ბედნიერად გრძნობენ. ეს ეფექტი შენარჩუნებულია ასაკის, სქესისა და საცხოვრებელი ადგილის მიუხედავად.
კვლევის ავტორები ამბობენ, რომ თანაგრძნობა მიზანმიმართულად შეიძლება განვითარდეს სასკოლო პროგრამების, სოციალური პროექტების, კურსების, ციფრული ვარჯიშებისა და მედიტაციური პრაქტიკების საშუალებით. დროთა განმავლობაში ასეთი პრაქტიკები ჩვევად იქცევა: ადამიანს უადვილდება სხვების შემჩნევა, მხარდაჭერის სიტყვების პოვნა და იმის გაგება, როგორ შეიძლება დახმარება.
ეს მიდგომა შეესაბამება ბოლო წლების ევროპულ ტენდენციას: ევროკავშირის სხვადასხვა ქვეყანაში სულ უფრო აქტიურად განიხილავენ და ნერგავენ სოციალურ-ემოციური სწავლების პროგრამებს – კომუნიკაციის უნარებს, თვითრეგულაციას, ემოციების გაგებასა და კონფლიქტურ სიტუაციებში მოქმედებას.
მაგალითად, არსებობს საერთო ევროპული სასკოლო პროგრამა SEL4@ll, რომელიც აერთიანებს სოციალურ-ემოციური განვითარების გაკვეთილებსა და ციფრულ ინსტრუმენტებს – ემოციების, ემპათიისა და ფსიქოლოგიური მდგრადობის გასაძლიერებლად.
ეს უნარები მხოლოდ სკოლაში ან სამსახურში არ არის მნიშვნელოვანი – ისინი ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც გვეხმარება: თუ ადამიანებს უკეთ ესმით ერთმანეთის, როგორც კვლევაშია ნათქვამი, საზოგადოებაში მცირდება აგრესია და იზრდება ნდობა.
მეცნიერები ასევე აღნიშნავენ, რომ თანაგრძნობა ჯანმრთელობის თვალსაზრისითაც სასარგებლოა, რადგან ხელს უწყობს როგორც ფიზიკურ, ისე ფსიქოლოგიურ კეთილდღეობას. ამიტომ მომავალში პროგრამების მხარდაჭერა, რომლებიც ემპათიასა და დახმარების სურვილს ავითარებს, შეიძლება ჯანდაცვის სისტემის პრევენციული ნაწილის სახითაც განიხილებოდეს.
