პოეტი ტარიელ ხარხელაური ჟურნალ „გზასთან“ ნიკოლოზ წულუკიძესთან შეხვედრას იხსენებს და ამბობს:
„ამას წინათ ნიკოლოზ წულუკიძე მყავდა სტუმრად, მისი ტრაგედია ყველამ ვიცით ისე, როგორც ჩემი… მე, როგორც შემეძლო, ისე ჩავიხუტე ეს უსაყვარლესი ადამიანი… ყველაფერი შეიძლება მოხდეს ცხოვრებაში, ისეა ეს სამყარო მოწყობილი, მაგრამ მთავარია ტრაგედიის, დიდი განსაცდელის შემდეგ როგორ შეხედავ ამ ყველაფერს, შენს თავს, გარშემო მყოფებს, საით წახვალ, რა გზას აირჩევ… მე ტკივილი დღემდე არ გამნელებია და ამ ქვეყნად ამ დარდთან ერთად წავალ, მაგრამ მანამდე მახსოვს, რომ დავით გურამიშვილი და ვაჟა-ფშაველა იყვნენ ჩემი მასწავლებლები, განსხვავებული პედაგოგები მყავდნენ. ქართველი კაცის ბუნება შურისძიებაზე აგებული არასდროს ყოფილა..“
