ბაია დავითაია შვილის აუტიზმზე: „გერმანელი ექიმის ყოველი სიტყვა გასროლილი ტყვიასავით მხვდებოდა…“

პოპულარული

ბაია დავითაია შვილის აუტიზმზე: „გერმანელი ექიმის ყოველი სიტყვა გასროლილი ტყვიასავით მხვდებოდა…“

„ფეისბუქ“-გვერდი „ქალები საქართველოდან Women of Georgia“ ხშირად აქვეყნებს ქართველი ქალბატონების ძალიან საინტერესო ჩანახატებს. ამჯერად ბაია დავითაია საუბრობს შვილის დიაგნოზის, აუტიზმის შესახებ. მის ჩანახატს სრულად გთავაზობთ:

„განსაკუთრებული ბავშვი“, „არ ვიცი რა ვქნა, როგორ მოვიქცე“- ასეთი კითხვები თუ შეფასებები ბოლო დროს ძალიან ხშირად მხვდება და როგორც აუტიზმის დიაგნოზის მქონე შვილის დედას, ძალიან კარგად მესმის ის შიში და დაბნეულობა, რომელიც ლოდივით აწევთ მშობლებს და განწირულობის, გარდაუვალი იზოლაციის შეგრძნებას უღვივებს. მაგრამ, ასეთი მომენტები ჩემს ცხოვრებაში თანდათან იკლებს, რადგან დაუღალავი, უწყვეტი წინსვლის სურვილი და ლუკას უკეთესი მდგომარეობა მეხმარება ამის დაძლევაში. სანამ საბოლოოდ დარწმუნდები, შენს შვილს აუტიზმი აქვს თუ არა, დიდი დრო გადის. აუტიზმისთვის დამახასიათებელი თვისებები ბევრმა არ იცის და შეიძლება, მნიშვნელოვანი რამ გამოგეპაროს. არადა, აუტიზმის შემთხვევაში დაგვიანება ძალიან საშიშია.

ლუკას შემთხვევაში პირველი გამოვლინება იყო, რომ მან მეტყველება შეწყვიტა. თურმე ეს ყოფილა მაჩვენებელი იმისა, რომ მას შესაძლოა, ჰქონოდა აუტიზმი. დედაჩემმა, რომელიც არის პედიატრი ია დავითაია, მირჩია წამეყვანა ბავშვთა ფსიქოლოგთან. თავიდან ფსიქოლოგს ეგონა, რომ ეს გაურკვეველი სტრესის შედეგი იყო და მალე გაუვლიდა, რადგან ბავშვს აუტიზმისთვის დამახასიათებელი სხვა თვისებები არ ჰქონდა გამოვლენილი. მეტყველების დაბრუნების მოლოდინში გავიდა ის აღუდგენელი დრო, რომელსაც დღემდე ვნანობ… შემდეგ გერმანიაში წავიყვანეთ, სადაც ძალიან არაადელიკატურად „გვახალეს“ დიაგნოზი. კარგად მახსოვს ის გერმანელი ექიმი, ყოველი მისი სიტყვა გასროლილი ტყვიასავით მხვდებოდა. ეს კაცი მთელი ცხოვრება მემახსოვრება… მისი სიტყვები ლუკას მომავალზე ჩემთვის საბოლოო განაჩენივით ჟღერდა. ძალიან ცუდად მახსენდება ეგ პერიოდი…

შემდეგ ამერიკაში გავემგზავრეთ იმიტომ, რომ თბილისში ვერაფერი მოვიძიე მის დასახმარებლად და ინფორმციასაც კი, მხოლოდ, ინტერნეტით ვპოულობდი. ამერიკაში რომ ჩავედით, იქაც ბევრი პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდით. ინგლისური არ ესმოდა საერთოდ ბავშვს და ორი წელი მოუნდა თუნდაც იმას, რომ თითით ეჩვენებინა, რა სურდა. კიდევ გარკვეული პერიოდი, რომ ბგერები დაბრუნებოდა და ინგლისური გაეგო, რომელიც მისთვის ახალი ენა იყო. ეს კი დიდ დროს მოითხოვდა და იყო საშიშროება, რომ ისევ ბევრ დროს დავკარგავდით. დროს კი, ჩვენს შემთხვევაში, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა… თან მუდმივად სტრესში ვიყავი იმის გამო, რომ ლუკასი არ მესმოდა და მეშინოდა, რამე არ გამომპარვოდა. ლუკა 9 წლის იყო, როცა პირველად გააქნია თავი უარის ნიშნად… ახლა უკვე მეტი წინსვლა გვაქვს – აიპადს ხმარობს და გაჩვენებს, რა უნდა და ა.შ.

საქართველოში ამ ბავშვებზე მორგებული გარემო არ არსებობს, სამწუხაროდ. მაგალითად, ამერიკაში ლუკა დამყავს ხოლმე კინოში, სადაც სპეციალური სეანსები იმართება. იქ დარბაზი არ არის ჩაბნელებული და არც ჟღერადობაა ხმამაღალი. ძალიან საჭიროა ასეთი ადგილები, სადაც მათზე ადაპტირებული გარემო იქნება. ჩემი ფონდის, „საქართველოს აუტიზმის ფონდის“, ინიციატივით ასეთი სეანსები თბილისშიც დავნერგეთ. ძალიან დიდი მხარდაჭერაა კინოთეტრების ხელმძღვანელების მხრიდან, რაც სასიხარულოა და იმედის მომცემი.

ასევე, ძალიან მნიშვნელოვანია სწავლა და პროგრამის მიხედვით მუშაობა. თერაპევტები ამაში გეხმარებიან, მაგრამ საკმაოდ შრომატევადი და ძვირად ღირებული მომსახურებაა. თუმცა, საბოლოო შედეგი მარტო ფინანსებზე არ არის დამოკიდებული, ბავშვის შესაძლებლობები და უნარ-ჩვევებიც უნდა გაძლევდეს ამის საშუალებას. ჩვენს შემთხვევაში, რა თქმა უნდა, არის გარკვეული წინსვლა, მაგრამ მე მეტის იმედი მქონდა თავიდან…

თუ თქვენ ამ პრობლემას შეეჯახეთ, შეიტყვეთ ამ დიაგნოზის შესახებ, ნუ ჩავარდებით სასოწარკვეთაში. დროულად თერაპიის დაწყება, ძალიან ხშირ შემთხვევაში, დადებით შედეგებს იძლევა. თუ მშობელი სასოწარკვეთილია, ბავშვის ნებისმიერ რეაბილიტაციაზე და სიტუაციის გამოსწორებაზე საუბარი ზედმეტია. სწორედ ჩვენ, მშობლები, ვართ მოქმედი ძალა, მათ ჩვენი დახმარება სჭირდებათ! იმის მიუხედავად, თუ როგორი უთქმელი, გონებრივად განსაკუთრებული ან ჩაკეტილებიც არ უნდა იყვნენ ჩვნი შვილები, სამყაროსთვის ისეთივე თანასწორუფლებიანები არიან, როგორც ყველა. მათი სიცოცხლე არის მათივე უფლებების და თავისუფლებების გარანტი. ხოლო როგორი ხარისხით იქნება ეს უფლებები დაცული, საზოგადოებაზეა დამოკიდებული. სწორედ ამაზე ზრუნვა წარმოადგენს ჩვენ საერთო და ძირითად მიზანს!

კი, ეს არის რთული და გრძელი გზა, მაგრამ აუცილებლად გასავლელი. ზოგჯერ ახლობელი ადამიანები არ არიან მზად ამ პროცესში გვერდში დგომისთვის. სიმარტოვე კი აღვივებს სრული უიმედობის განცდას. ამიტომ, ოჯახის წევრები ძალიან მნიშვნელოვან როლს თამაშობენ ჩვენ ცხოვრებაში. თავად ოჯახის ცნებაა აუცილებელი ბავშვისთვის და მისი მომავლისათვის. განსაკუთრებული შვილების მშობლებო, ჩემო საყვარელო და ფასდაუდებელო ადამიანებო, იცოდეთ, რომ თქვენ ხართ ბრძენი და უსაზღვროდ თავდაუზოგავები. გახსოვდეთ, რომ ჩვენი შვილები თვითგამორკვევის გზაზე მიგვიძღვებიან. ჩვენ განსაკუთრებული და საპასუხისმგებლო მისია გვაკისრია!“ – აღნიშნავს ბაია.

ახალი ამბები / სოც. ქსელები /

|

17 თებერვალი, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => baia-davitaia
                                    [1] => qalebi-saqartvelodan
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 109404
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => baia-davitaia
                                    [1] => qalebi-saqartvelodan
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 109404
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 1729
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => baia-davitaia
                                    [1] => qalebi-saqartvelodan
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => baia-davitaia
                                    [1] => qalebi-saqartvelodan
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (109404) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (1729,12398)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 106825
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-02-07 12:31:54
                    [post_date_gmt] => 2017-02-07 08:31:54
                    [post_content] => „ფეისბუქ“-გვერდზე „ქალები საქართველოდან - woman of Georgia“ საკმაოდ საინტერესო პოსტებს ნახავთ, სადაც სხვადასხვა პროფესიის, ასაკისა და ინტერესის ქალები საქართველოდან ბევრ საჭირბოროტო საკითხზე საუბრობენ. დღეს ამ გვერდიდან ერთ-ერთ ასეთ პოსტს წარმოგიდგენთ, რომელიც 35 წლის მარი კორკოტაძეს ეკუთვნის. ის საუბრობს აუტიზმის დიაგნოზის შესახებ, რომელიც მის შვილს დაუსვეს და იმაზე, როგორი რთულია საქართველოში ასეთი დიაგნოზით ცხოვრება.

„დათა ჩემი პირველი შვილია. ახლა რვა წლისაა. მქონდა ძალიან ჩვეულებრივი და მშვიდი ცხოვრება, ვზრდიდი ჩემს შვილს წყნარად, მერე გავაჩინე მეორეც და როცა ორი თვის გახდა, იმდენად აქტიური და კონტაქტური იყო, დათას ბავშვობასთან დავიწყე შედარება და სულ ვამბობდი, რომ დათა ამ ასაკში ასეთი არ იყო. ბავშვებს შორის სამი წელია განსხვავება. რადგან დათა პირველი შვილი იყო, არანაირი გამოცდილება არ მქონდა და მეგონა, რომ ასე უნდა იყოს. აღრიცხვაზე არა პოლიკლინიკაში, არამედ ძვირადღირებულ, კერძო კლინიკაში მყავდა.

ინტენსიურად დამყავდა ბავშვი კონსულტაციებზე და ექიმი მეუბნებოდა, რომ ბავშვი არის ფანტასტიკურად, მიუხედავად იმისა, რომ ნაადრევად გაჩნდა, თან საკეისრო კვეთით და ამის გამო, რაღაცნაირად, სულ შეშინებული ვიყავი და არ მინდოდა, რამე გამომპარვოდა. რადგან ექიმები ასე მეუბნებოდნენ, მეც მშვიდად და წყნარად ვიყავი. ბავშვებს შორის შედარება რომ დავიწყე, ვამბობდი, ეს ძალიან კონტაქტურია, დათა ასეთი არ იყო-მეთქი, მერე უკვე დათას რთული ქცევებიც დაიწყო.

თავიდან თუ ძალიან მშვიდი და წყნარი იყო, ჰიპერაქტიურობა დაეწყო. სადღაც ორწლინახევრის ასაკიდან უკვე მეტყველებაშიც დაგვიანება ჰქონდა. მიუხედავად ამისა, ძალიან გონიერი ბავშვი იყო და არც კი მიფიქრია, რომ შეიძლება რაღაც პრობლემა ჰქონოდა. ექიმებიც მეუბნებოდნენ, არა უშავს, ბიჭები გვიან იწყებენ საუბარსო. მაშინ აუტიზმის შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ არსებობდა. თავად ექიმებმაც არ იცოდნენ ამ მდგომარეობის შესახებ. როცა დათა ავად ხდებოდა და სასწრაფოს ვიძახებდი და ვეუბნებოდი, რომ მას აუტიზმის დიაგნოზი აქვს, მეკითხებოდნენ, ეგ რა არისო.

სრულიად შემთხვევით აღმოვაჩინეთ, რომ ბავშვს აუტიზმი ჰქონდა. გაგიკვირდებათ და პოლიკლინიკის ექიმმა მითხრა, როცა ბავშვი აცრაზე მივიყვანე. მისი ქცევა რომ ნახა, მითხრა, ნევროპათოლოგთან თუ გყავდაო. ისედაც ვაპირებდი უკვე მიყვანას იმიტომ, რომ ძალიან შემაწუხა ამ ქცევამ. ამ ექიმმა მითხრა, რომ ბავშვს ნევროპათოლოგი არ სჭირდება, მე გადაგამისამართებო და ძალიან მშვიდად და წყნარად წავედი ბავშვთა ფსიქიატრთან. მეგონა, ისიც მეტყოდა, არაფერი სჭირს ბავშვსო, მაგრამ ისეთები მითხრა, რომ გამოვედი, სიცოცხლე აღარ მინდოდა.

სამი წლის და ოთხი თვის იყო ჩემი შვილი, დიაგნოზი რომ დაუსვეს, ორი წელი დავკარგეთ, რადგანაც ნევროპთოლოგმა ვერ გაიგო, რომ ბავშვს აუტიზმი ქონდა, არადა, საკმაოდ ცნობილი ნევროპათოლოგია, მას ისიც არ უკითხავს, ბავშვი დედას თუ მეძახდა, ან სახის ნაკვთებს თუ ასახელებდა.

ექიმმა, რომელმაც ბავშვს დიაგნოზი დაუსვა მითხრა, რომ 8-9 წლის ასაკში მივიდოდა სკოლაში და ისიც სპეცსკოლაში. იქიდან რომ გამოვედი, ჩავეხუტე ბავშვს, ვტიროდი მასთან ერთად და ვფიქრობდი ახლა გავალ აქედან და მანქანას შევუვარდებითქო. არ ვიცოდი ეს რა იყო და რასთან მონდა საქმე.

მერე უკვე დავიწყე ინტერნეტში ინფორმაციის მოძიება. იუთუბზე დევს ერთი ვიდეო, სადაც ჩამოთვლილია ის ცნობილი ადამიანები, ვისაც აუტიზმი ჰქონდა, ამ ვიდეომ ისეთი დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა მაშინ ჩემზე, რომ ფაქტობრივად გავცოცხლდი, მეორედ დავიბადე, იმედი გამიჩნდა, რომ მთლად დაღუპული არ ვიყავი და რომ ჩემს შვილსაც შეიძლებოდა, რაღაცისთვის მიეღწია. მერე უკვე სხვა სპეციალისტთან მივიყვანე და მან ადამიანურად მითხრა რა იყო, როგორ იყო და დავიწყეთ „ეიბი თერაპია“, ანუ ქცევის გამოყენებითი ანალიზი და ბავშვს უკვე ერთ თვეში შევამჩნიე წინსვლა. მაშინ საბოლოოდ ვთქვი, რომ ეს არის ჩემი შვილის წამალი და ეს უნდა ვაკეთო. იმ დღიდან მოყოლებული ჩვენ არ შეგვიწყვეტია ეს თერაპია და გარდა მაგისა, მეტყველების თერაპიაზე, ლოგოპედთან და ცურვაზე დავდივართ. აუტიზმი იმდენად კომპლექსური მდგომარეობაა, რომ ეს ყველაფერი ერთად სჭირდება.

ბაღში და სკოლაში აუცილებლად უნდა ატარო ბავშვი. რადგანაც ვერაზე არსებული ბაღი გვირჩიეს, იძულებული ვიყავი, დათა მუხიანიდან ვერაზე მეტარებინა. ძალიან რთულ გზას გავდიოდით ყოველ დღე, სამ ტრანსპორტს ვიცვლიდით, მეტროს და ორ ავტობუსს. თავიდან დათასთვის დიდი სტრესი იყო ქუჩაში გამოსვლა და საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა. ძალიან ბევრჯერ ვარ ტრანსპორტიდან ჩამოსული, რადგანაც მისი ტირილით და ქცევით მგზავრები წუხდებოდნენ.

ერთ დღეს ტრენინგს დავესწარი შშმ პირთა უფლებებზე, იმდენად შთამაგონებელი იყო ეს ტრენინგი ჩემთვის, რომ მაშინ მივხვდი და გადავწყვიტე, რომ აღარ უნდა ჩამოვიდე ავტობუსიდან იმიტომ, რომ თურმე ჩემს შვილს აქვს უფლება, ავტობუსით და მეტროთი იმგზავროს. სულ ვამბობ, რომ ავტობუსში და მეტროში იმდენი და იმდენნაირი ადამიანი მგზავრობს, კომფორტი არასდროს გექნება და თუ, მაინცდამაინც, კომფორტი გინდა, უნდა ჩახვიდე და ტაქსით იმგზავრო. ეს ტრანსპორტი არის ყველასი, აუტიზმის მქონე ბავშვისაც, ტიპიური განვითარების ბავშვისაც და ყველასთვის!

დავამთავრეთ ბაღი და დადგა სკოლაში მისვლის დრო. რადგანაც დათა ჰიპერაქტიურია, ვოცნებობდი, რომ 10 წუთი მაინც გაჩერდეს კლასში-მეთქი. ვერ წარმოიდგენთ, რა ბედნიერი ვიყავი როდესაც 14 სექტემბერს ყვავილებით ხელში მივიდა სკოლაში და პირველივე დღეს 3 გაკვეთილს დაესწრო.

სწორედ ონლაინ დარეგისტრირების შემდეგ დავიწყე ბრძოლა იმისათვის, რომ დათას სწორედ ისე მიეღო განათლება, როგორც მისი თანატოლები იღებენ. ვერ წარმოიდგენთ, რამდენი ბარიერი ხვდება შშმ ბავშვის მშობელს, სანამ პირველ სექტემბერს სკოლაში მიიყვანს ბავშვს. თუ მშობელმა წინასწარ არ დაიჭირა თადარიგი, არ მიმართა სკოლას და განათლების სამინისტროს სპეცმასწავლებლის შტატის დაშვებაზე და რესურსოთახის მოწყობაზე, შეიძლება მის შვილს არც სპეცმასწავლებელი დახვდეს სკოლაში და არც რესურსოთახი, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია ინკლუზიური სწავლისთვის. ჩემი ეს ბრძოლა მიმართულია იმ განათლების სისტემის წინააღმდეგ, რომელიც სამწუხაროდ, დღეს გვაქვს საქართველოში. ამ ყველაფერმა ჩემი დიდი ენერგია და ნერვები წაიღო. სამწუხაროდ დღეს, მშობელს, რომელიც ასე იბრძვის თავისი შვილის უფლებებისთვის, ინტრიგანს უწოდებენ. რატომღაც ურავლესობას ჰგონია, რომ მის მიერ დადგენილ წესებს უნდა დაემორჩილო. და როდესაც „გავბედე“ და სკოლის დირექტორს ვუჩივლე და მათ წესებს არ დავემორჩილე, ერთ დღეს, როდესაც ბავშვი სკოლაში მივიყვანე და უკან ვაპირებდი გამოსვლას, სკოლის მშობლები და სამწუხაროდ, დათას კლასელების რამდენიმე მშობელი თავს დამესხნენ, ერთ-ერთმა მათგანმა ხელიც კი მკრა. დღესაც ყურში ჩამესმის ის ხმები, რომლებიც მიყვიროდნენ „ჩვენ შენ გვერდში დაგიდექით და, ახლა ნახავ შენ რასაც გიზამთ“, „წაათრიე შენი ავადმყოფი შვილი ჩვენი სკოლიდან. მამადლიდნენ იმას, რომ ჩემი შვილი მათი შვილის გვერდით სწავლობდა და ყველაფერი ამის შემდეგ, როგორ გავბედე მე რამეზე ხმის ამოღება.

ჩემს შვილს აქვს სწავლის მიღების უფლება და ამისთვის არავისგან ავიღებ ნებართვას!

თავიდან, სანამ ჩემს შვილს ინდივიდუალური სპეცმასწავლებელი ეყოლებოდა, ერთი კვირა ვიჯექი ბავშვის გვერდით გაკვეთილებზე. ეს იცით რამხელა სტრესია მშობლისთვის? ყოველთვის ვამბობ, რომ მშობელი არ უნდა დაჯდეს ბავშვის გვერდით, რადგანაც შენ იცი შენს შვილს რა პრობლემა აქვს, სადღაც ყუთში ჩადე ეს იმიტომ, რომ აღარ გინდა ამაზე იფიქრო და უფრო მეტად ორიენტირებული იყო მის მომავალზე. იმ ერთი კვირის განმავლობაში, ეს ყუთი გაიხსნა და კიდევ ერთხელ შემახსენა ცხოვრებამ, ჩემს შვილს რა პრობლემაც აქვს.

ყველაფერმა ამან დიდი გამოცდილება შემძინა. ახლა სხვა მშობლებს ვეხმარები, რომ მათმა შვილებმა ღირსეული განათლება მიიღონ. ვეხმარები იმაში, თუ როგორ იბრძოლონ საკუთარი შვილისთვის ინდივიდუალური სპეცმასწავლებლის დასანიშნად, თუ რა პროცედურები უნდა გაიარონ წინასწარ, სანამ სკოლაში მივა ბავშვი. მშობლები, რომლებიც დღეს ასე ვიბრძვით, გზას გავუკაფავთ მომავალ თაობებს და მათ მაინც აღარ მოუწევთ იმ ყველაფრის გადატანა, რაც ჩვენ გადავიტანეთ და კიდევ ბევრჯერ გადავიტანთ.

ახლა დათა იმავე სკოლის მეორე კლასშია. მას ჰყავს არაჩვეულებრივი დამრიგებელი და ორი სპეცმასწავლებელი, რომლებიც ერთმაენთს ანაცვლებენ 3 გაკვეთილის განმავლობაში. ჩვენ ძალიან კარგად ვთანამშრონლობთ, ზოგჯერ ბავშვის სუპერვიზორიც მიდის მათთან და ერთად მუშაობენ, თუ დათას რამე სირთულე შეექმნება ქცევის მხრივ. დათა ნამდვილ პიროვნებად გრძნობს თავს, როდესაც თანატოლებთან ერთად ზის გაკვეთილზე და მათთან ერთად დადის ექსკურსიაზე, მუზეუმში, თეატრში და ა.შ.“ - აღნიშნავს მარი.
                    [post_title] => „გავბედე“ და სკოლის დირექტორს ვუჩივლე...“ - რას ჰყვება აუტიზმის დიაგნოზის მქონე ბავშვის დედა
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => gavbede-da-skolis-direqtors-vuchivle-ras-hyveba-autizmis-diagnozis-mqone-bavshvis-deda
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-02-09 15:10:47
                    [post_modified_gmt] => 2017-02-09 11:10:47
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=106825
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 102767
                    [post_author] => 6
                    [post_date] => 2017-01-19 12:52:31
                    [post_date_gmt] => 2017-01-19 08:52:31
                    [post_content] => ტელეჟურნალისტმა ნინო ხაჟომიამ „ფეისბუქ“-გვერდისთვის „ქალები საქართველოდან Women of Georgia “ ვრცელი ჩანახატი დაწერა, სადაც აღწერს, როგორი ემოციები ჰქონდათ მასა და მის მეუღლეს, აკაკი გოგიჩაიშვილს, როდესაც 10 წლის ლოდინის შემდეგ, შვილის აყვანის შესაძლებლობა მიეცათ...

ჩანახატმა სოცქსელში დიდი გამოხმაურება გამოიწვია და მას სრულად გთავაზობთ.

ნინო ხაჟომია, 40 წლის, თბილისი:

„ჩემი ბიოლოგიური მონაცემებით, წესით, უშვილო უნდა ვყოფილიყავი. რომ არა განვითარებული მედიცინა, შვილი არასდროს მეყოლებოდა. საბა, რომელიც 13 წლისაა ახლა, არის ჩემი და ჩემი ქმრის გენეტიკური შვილი, რომელიც „ინ ვიტრო“ განაყოფიერებით არის გაჩენილი. სულ იმას ვამბობდი, რომ საბა თუ გაჩნდებოდა, ეს იქნებოდა სასწაული. ყველამ ვიცით, რომ ეკლესიაში არის ე.წ. „მიმდინარეობა“, რომელიც ეწიანაღმდეგება ყველანაირ პროგრესულ იდეას და მათ შორის კრძალავს ინ ვიტრო განაყოფიერებას. სხვათა შორის, წლების მერე, ერთ-ერთ მღვდელთან მომივიდა სერიოზული ჩხუბი, რომელმაც მითხრა, რომ ანათემაზე ხარ გადასაცემი, რადგან გაბედე, ღმერთის ნების წინააღმდეგ წახვედი და ხელოვნური განაყოფიერება გაიკეთეო. ღმერთს უნდოდა, შენ უშვილო ყოფილიყავიო. ამაზე ჩემი პასუხი საკმაოდ მკვახე იყო. ვუპასუხე: ღმერთს თუ უნდოდა, უშვილო ვყოფილიყავი, მაშინ „ინ ვიტროც“ წარუმატებელი იქნებოდა-მეთქი და მოდი, ანათემაზე ბებიაშენი გადაეცი -თქო.

საბა გაჩნდა წარმატებით, თუმცა 9 თვის განმავლობაში სულ იყო იმის საშიშროება, რომ მომშლოდა. ამ პერიოდში არ მტოვებდა იმაზე ფიქრი, რომ აუცილებლად უნდა მყოლოდა მეორე შვილი, რომელსაც ვიშვილებდი...

ამ გადაწყვეტილებას თავისი წინაპირობაც ქონდა.

რამდენიმე ათეული წლის წინ, გადაცემაში „60 წუთი“ გავაკეთე გამოძიება კოჯრის ბავშვთა სახლში მცხოვრებ სამი წლის ასაკის ბიჭზე და მის მიმართ სასტიკ მოპყრობაზე. მახსოვს ერთი კადრი: 3 წლის ბავშვმა თავისი ტანსაცმელი დაკეცა და ფეხსაცმელთან ერთად ძილის წინ ბალიშის ქვეშ ამოიდო, რომ სხვებს არ წაერთმიათ და მეორე დღეს შიშველი არ დარჩენილიყო. ეს იყო შოკისმომგვრელი სცენა ჩემთვის და არასდროს დამავიწყდება. მაშინ გავიფიქრე პირველად, რომ რამდენი შვილიც უნდა გამჩენოდა, ერთ ბავშვს მაინც ვიშვილებდი და ოჯახურ მზრუნველობას მივცემდი.

ეს ფიქრი რეალურად მაშინ განვახორციელე, როცა საბა წლინახევრის იყო და მე და ჩემი ქმარი შვილად აყვანის მსურველ ოჯახთა მოლოდინის რიგში ჩავდექით....

ჩვენს გადაწყვეტილებას ძალიან აგრესიულად შეხვდნენ ჩვენი მშობლები. მიუხედავად იმისა, რომ დედაჩემი მორწმუნეა, ყველანაირად ცდილობდა დავერწმუნებინე, რომ მცდარი გადაწყვეტილება მივიღე. ამბობდა, რომ ეს „სირცხვილია“, რომ გენეტიკას მნიშვნელობა აქვს და არ გვეცოდინებოდა, როგორი გაიზდებოდა ჩვენი აყვანილი შვილი. ყურს არ ვუგდებდი არავის.

ალბათ, ბევრმა არ იცის, რომ საქართველოში შვილად აყვანის ორი გზა არსებობს: არალეგალური და ლეგალური. არალეგალური გზა იმაში მდგომარეობს, რომ წინასწარ არჩევ ქალს, რომელიც არის ორსულად და არ უნდა აბორტის გაკეთება ან ვერ გაიკეთა და აჩენს შვილს მისი შემდგომში გაშვილების მიზნით. ასეთ ქალებს უხდიან ფულს და ბავშვი სამშობიაროდან გამოდის უკვე მიმღები ოჯახის სახელით და გვარით. ოღონდ აუცილებლად რეგიონის სამშობიაროები უნდა იყოს, სადაც ადვილია ექიმებთან გარიგებაც. ზოგი ბავშვი 2,000 დოლარი ღირს, ზოგი 5, 000 და ზოგიც 10,000.

თავიდანვე ლეგალური გზა ავირჩიეთ. ოფიციალურად გავაფორმეთ განაცხადი შვილად აყვანაზე. განაცხადის ფორმაში შეგიძლია მიუთითო ის ძირითადი პირობები, რომელსაც ბავშვს უყენებ: ვთქვათ სასურველი კანის, თმის ან თვალის ფერი, ეთნიკური ან რელიგიური წარმომავლობა, ფიზიკური მონაცენები და ასე შემდეგ. იმისათვის რომ დაგვეჩქარებინა პროცესი, არანაირი წინაპირობა არ მიგვითითებია. ყველანაირ ბავშვზე ვიყავით თანახმა.

მიუხედავად ამისა, რიგში ზუსტად 10 წელი ვიდექით!

განაცხადის გაკეთებიდან 4 წლის თავზე დავრეკე სააგენტოში, სადაც მითხრეს, 662-ე ხარ რიგშიო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მარტივი არითმეტიკული გამოთვლით, 70-80 წლის ასაკში მოგვიწევდა ბავშვის აყვანა! აქ საქმე გვაქვს საკანონმდებლო ხარვეზთან. მზრუნველობამოკლებული ბავშვები კი არიან საქართველოში, მაგრამ გასაშვილებელთა სიაში ბავშვი არ ირიცხება, თუ 6 თვეში ერთხელ მაინც მას ვიღაც აკითხავს ბავშვთა სახლში. ეს შეიძლება, შორეული ნათესავიც იყოს და ბავშვი მას ვერც კი ცნობდეს და ასე იცხოვროს ბავშვთა სახლში სრულწლოვნობის ასაკამდე, მაგრამ ის მოიაზრება პოტენციურად საკუთარ ოჯახში დასაბრუნებელ ბავშვად. ამიტომაცაა გრძელვადიანი პროცესი ბავშვის შვილად აყვანა.

ასე გავიდა მოლოდინის 10 წელი. 2013 წლის 28 დეკემბერი იყო. საახალწლო სამზადისში ვიყავი, როცა დამირეკეს და მითხრეს, ბავშვი გამოჩნდა და მისი ნახვა, რუსთავში, მიმღებ ოჯახში შეგიძლიათო. ნიკოლოზი ქვია და ის 9 თვის არისო. ჯერ მეგონა, რომ კომედი შოუს ბიჭები წინასაახალწლო ხუმრობას იღებდნენ ჩემზე. ჩემი გათვლებით, ასე ადრე რიგს არ უნდა მოეწია. მოგვიანებით შევიტყვე, რომ ნიკოლოზი ე.წ. ყველასგან „დაწუნებული ბავშვი“ იყო...

გადავწყვიტე, მეორე დღესვე მენახა ბავშვი. საბა მაშინ უკვე 11 წლის იყო.

წინა ღამით არ მეძინა. ეს იყო ყველაზე კრიზისული ღამე ჩემს ცხოვრებაში. უეცრად შემეშნდა ყველაფრის. შემეშინდა იმის, რომ რაღაც მომენტში მეტი ყურადღება არ მიმექცია საბასთვის და ნიკოლოზი არ გადასულიყო მეორე ადგილას, რომ არ მეგრძნო უცებ, რომ შეცდომა დავუშვი, რომ არ გამომეჩინა სისუსტე და ნათესავების შეგონებებისთვის ყური დამეგდო. ეს იყო ბრძოლების ღამე, რომელიც ნიკოლოზის გამარჯვებით დასრულდა. გადაწყვეტილება მივიღე.

ჩვენმა პირველმა შეხვედრამ რუსთავში ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში დამარწმუნა. დავინახე თუ არა პლედებში გახვეული ბავშვი, მივხვდი, რომ ის ჩემი შვილი იყო, რომელსაც 10 წელი ველოდებოდი.

ჩვენი თანხმობის შემდეგ, ბიუროკრატიული პროცედურები უნდა გაგვევლო - სასამართლო, რეესტრი, სოციალურ მუშაკთან შეხვედრები. ისე ბავშვს ჯერ ვერ წამოვიყვანდით. ამ პროცესს 2 თვე დასჭირდა.

ამ ხნის განმავლობაში გამუდმებით მეფიქრებოდა ნიკოლოზის ბიოლოგიურ დედაზე. ამ ქალის მიმართ გარკვეულ სოლიდარობას ვგრძნობდი. იქნებ, ძალიან უჭირდა, იქნებ საჭმლის ფული არ ქონდა, რომ ბავშვისთვის მოევლო და იძულებული გახდა შვილი დაეტოვებინა?! გადავწყვიტე, ეს ქალი მომეძებნა, როგორც ქალი ქალს დავლაპარაკებოდი და თუ მეტყოდა, რომ შვილის დაბრუნება უნდოდა, მას ყოველთვიურად მატერიალურად დავეხმარებოდი. დავიწყე ამ ქალის ძებნა, მივაგენი რეგიონსა და სოფელს, სადაც ცხოვრობდა. ერთადერთი, რატომაც გავჩერდი იყო ის, რომ ძიების პროცესში შევიტყვე, ამ ქალს არც ერთი დღე არ უბრძოლია თავისი შვილისთვის. მან ნიკა სამშობიაროშივე მიატოვა და იქიდან გაიპარა...

2014 წლის 28 თებერვალს ნიკა ჩვენს სახლში შემოვიდა და იმ ღამეს პირველად გვეძინა ერთად, ჩახუტებულებს.

ჩემი შიშები, რომ ჩემს ბიოლოგიურ შვილს მეტ ყურადღებას დავუთმობდი, უსაფუძვლო გამოდგა. არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონია, ბიოლოგიურ შვილს გააჩენ, მუცლად ატარებ, თუ აიყვან. მთავარია ის ამაგი, მზრუნველობა და სიყვარული, რომელიც ბავშვის მიმართ გაქვს. არც კი მახსოვს, რომ ნიკა არ არის ჩემი გენეტიკური შვილი და განსხვავება ნიკასა და საბას შორის არ არსებობს ჩემში.

ვთვლი, რომ ძალიან დიდი შეცდომაა, როცა მშობელი ტყუილში აცხოვრებს შვილს, რომელიც აყვანილია და ამ ამბავს უმალავს. მგონია, რომ მშობლები ამას იმიტომ აკეთებენ, რომ ეგოისტური მიზნები ამოძრავებთ. ბავშვმა აუცილებლად უნდა გაიგოს იმის შესახებ, თუ ვინ არიან მათი ბიოლოგიური მშობლები. როგორც კი ნიკა გახდება იმ ასაკის, როცა შეეძლება გააცნობიეროს ეს ყველაფერი და თუ მოინდომებს, მაშინ ვეტყვი მისი დედის ვინაობას. ახლა ნიკა 4 წლისაა, მაგრამ გვაქვს მაინც შესამზადებელი დიალოგები. მაგალითად მეკითხება ხოლმე, „დედიკო, მე შენი ძუძუ ვჭამე?“ მე ვპასუხობ: „არა დე, არ გიჭამია. შენ ჩვენს სახლში რომ მოხვედი, უკვე დიდი ბიჭი იყავი და ჩვეულებრივ საჭმელს ჭამდი“. ნიკა ისევ მეკითხება: „და სად ვიყავი აქამდე?“ მე: „იყავი ერთ კარ ოჯახში, რომელიც გივლიდა რამდენიმე თვე და მერე ჩვენთან წამოგიყვანეთ“.

მას შემდეგ რაც ნიკა ჩვენთან მოვიდა, ორ დაბადების დღეს აღვნიშნავთ: 28 თებერვალს - მისი სახლში მოყვანის დღეს და 13 მარტს, მისი გაჩენის დღეს. ვფიქრობ ეს მას მომავალში დაეხმარება უმტკივნეულოდ გააცნობიეროს ყველაფერი და ჩვენც გაგვიმარტივდება ახსნა.

ყველაზე მეტად მანგრევს ის სტრეოტიპი, როცა მეუბნებიან, რატომ უნდა იცოდეს ბავშვმა რომ აყვანილია, ეს მისთის სტრესული იქნებაო. ვფიქრობ, რომ სტრესი მაშინ ექნება, თუ დავუმალავ და მაინც ე.წ. „კეთილისმოსუნეებისგან“ გაიგებს ამ ამბავს. მაშინ ბავშვი სავარაუდოდ დაგადანაშაულებს იმაში, რომ ტყუილში აცხოვრე.

სულ მუდმივად ვფიქრობ, ვიეჭვიანებ თუ არა, როცა გაიზრდება, ნიკას დედამისის ნახვა და მასთან ცხოვრება რომ მოუნდეს. ამ დროს, საკითხს ასე ვსვამ: თუ ჩვენ, მშობლებს, შვილი იმისთვის არ გვინდა, რომ სიბერეში მოგვიარონ და „ამაგი“ დაგვიბრუნონ, არამედ იმისთვის, რომ ინდივიდებად და მოსიყვარულე ადამიანებად გავზარდოთ, არანაირი ეჭვიანობის საფუძველი არ არსებობს“.

 

© 2017 სოციალური პროექტი „ქალები საქართველოდან“ ხორციელდება ქალთა საინიციატივო ჯგუფის „ქალის ხმა“ მიერ. (ავტ. მაიკო ჩიტაია; იდა ბახტურიძე; ნინო გამისონია). ფოტო: ნინა ბაიდაური; სალომე ცოფურაშვილი. პროექტი მიმდინარეობს ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის (NDI) მხარდაჭერით და შვედეთის განვითარების სააგენტოს (SIDA) ფინანსური მხარდაჭერით. #ქალებისაქართველოდან
                    [post_title] => როგორ ელოდნენ ნინო ხაჟომია და აკაკი გოგიჩაიშვილი 10 წელი შვილის აყვანას - ჟურნალისტის ემოციური ჩანახატი!..
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => rogor-elodnen-nino-khadjomia-da-akaki-gogichaishvili-10-weli-shvilis-ayvanas-djurnalistis-emociuri-chanakhati
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-01-22 00:48:08
                    [post_modified_gmt] => 2017-01-21 20:48:08
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=102767
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 76167
                    [post_author] => 6
                    [post_date] => 2016-09-19 11:05:14
                    [post_date_gmt] => 2016-09-19 07:05:14
                    [post_content] => ნიუ-იორკში მცხოვრები ქართველი, ბაია დავითაია სოციალურ ქსელში იმ აფეთქებას ეხმაურება, რომელიც ამ ქალაქში ორი დღის წინ მოხდა. მედიის ინფორმაციით, ეს აფეთქება შეფასდა, როგორც ტერორისტული აქტი. ბაია სწორედ იმ ქუჩაზე ცხოვრობს, სადაც ტერაქტი მოხდა და იმ ღამესვე წერდა, რომ ბედად, უკვე სახლში იყვნენ ასულები, აფეთქების დროს...

მოგვიანებით, ბაიამ „ფეისბუქზე“ კიდევ ერთი სტატუსი დაწერა:

„ჩვენ გადავრჩით... ამას ვწერ, რადგან ბევრი თქვენგანი ნერვიულობს, რისთვისაც დიდი მადლობა. ახლა კი რა მოხდა გუშინ: აფეთქება იყო მანჰეტენზე 23-ე ქუჩაზე, ჩემს სახლიდან, მეორე ბლოკში. თავიდან ვერ მივხვდი რა მოხდა. ვერტმფრენები რომ დავინახე და ესემესი მოვიდა, ქუჩაში არ გახვიდეთო, მერე დავაკავშირე ერთმანეთს.

მოგვიანებით, მეორე მოწყობილობა იპოვეს, სანამ აფეთქდებოდა, იქვე, 27-ზე. ძალიან რთულია, დაწერო რამე, როცა ეს ყველაფერი შენ თვალწინ ხდება“.
                    [post_title] => „ჩვენ გადავრჩით“ - ნიუ-იორკში მცხოვრები ქართველის ემოციური პოსტი
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => chven-gadavrchit-niu-iorkshi-mckhovrebi-qartvelis-emociuri-posti
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2016-09-19 11:06:17
                    [post_modified_gmt] => 2016-09-19 07:06:17
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=76167
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 106825
            [post_author] => 4
            [post_date] => 2017-02-07 12:31:54
            [post_date_gmt] => 2017-02-07 08:31:54
            [post_content] => „ფეისბუქ“-გვერდზე „ქალები საქართველოდან - woman of Georgia“ საკმაოდ საინტერესო პოსტებს ნახავთ, სადაც სხვადასხვა პროფესიის, ასაკისა და ინტერესის ქალები საქართველოდან ბევრ საჭირბოროტო საკითხზე საუბრობენ. დღეს ამ გვერდიდან ერთ-ერთ ასეთ პოსტს წარმოგიდგენთ, რომელიც 35 წლის მარი კორკოტაძეს ეკუთვნის. ის საუბრობს აუტიზმის დიაგნოზის შესახებ, რომელიც მის შვილს დაუსვეს და იმაზე, როგორი რთულია საქართველოში ასეთი დიაგნოზით ცხოვრება.

„დათა ჩემი პირველი შვილია. ახლა რვა წლისაა. მქონდა ძალიან ჩვეულებრივი და მშვიდი ცხოვრება, ვზრდიდი ჩემს შვილს წყნარად, მერე გავაჩინე მეორეც და როცა ორი თვის გახდა, იმდენად აქტიური და კონტაქტური იყო, დათას ბავშვობასთან დავიწყე შედარება და სულ ვამბობდი, რომ დათა ამ ასაკში ასეთი არ იყო. ბავშვებს შორის სამი წელია განსხვავება. რადგან დათა პირველი შვილი იყო, არანაირი გამოცდილება არ მქონდა და მეგონა, რომ ასე უნდა იყოს. აღრიცხვაზე არა პოლიკლინიკაში, არამედ ძვირადღირებულ, კერძო კლინიკაში მყავდა.

ინტენსიურად დამყავდა ბავშვი კონსულტაციებზე და ექიმი მეუბნებოდა, რომ ბავშვი არის ფანტასტიკურად, მიუხედავად იმისა, რომ ნაადრევად გაჩნდა, თან საკეისრო კვეთით და ამის გამო, რაღაცნაირად, სულ შეშინებული ვიყავი და არ მინდოდა, რამე გამომპარვოდა. რადგან ექიმები ასე მეუბნებოდნენ, მეც მშვიდად და წყნარად ვიყავი. ბავშვებს შორის შედარება რომ დავიწყე, ვამბობდი, ეს ძალიან კონტაქტურია, დათა ასეთი არ იყო-მეთქი, მერე უკვე დათას რთული ქცევებიც დაიწყო.

თავიდან თუ ძალიან მშვიდი და წყნარი იყო, ჰიპერაქტიურობა დაეწყო. სადღაც ორწლინახევრის ასაკიდან უკვე მეტყველებაშიც დაგვიანება ჰქონდა. მიუხედავად ამისა, ძალიან გონიერი ბავშვი იყო და არც კი მიფიქრია, რომ შეიძლება რაღაც პრობლემა ჰქონოდა. ექიმებიც მეუბნებოდნენ, არა უშავს, ბიჭები გვიან იწყებენ საუბარსო. მაშინ აუტიზმის შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ არსებობდა. თავად ექიმებმაც არ იცოდნენ ამ მდგომარეობის შესახებ. როცა დათა ავად ხდებოდა და სასწრაფოს ვიძახებდი და ვეუბნებოდი, რომ მას აუტიზმის დიაგნოზი აქვს, მეკითხებოდნენ, ეგ რა არისო.

სრულიად შემთხვევით აღმოვაჩინეთ, რომ ბავშვს აუტიზმი ჰქონდა. გაგიკვირდებათ და პოლიკლინიკის ექიმმა მითხრა, როცა ბავშვი აცრაზე მივიყვანე. მისი ქცევა რომ ნახა, მითხრა, ნევროპათოლოგთან თუ გყავდაო. ისედაც ვაპირებდი უკვე მიყვანას იმიტომ, რომ ძალიან შემაწუხა ამ ქცევამ. ამ ექიმმა მითხრა, რომ ბავშვს ნევროპათოლოგი არ სჭირდება, მე გადაგამისამართებო და ძალიან მშვიდად და წყნარად წავედი ბავშვთა ფსიქიატრთან. მეგონა, ისიც მეტყოდა, არაფერი სჭირს ბავშვსო, მაგრამ ისეთები მითხრა, რომ გამოვედი, სიცოცხლე აღარ მინდოდა.

სამი წლის და ოთხი თვის იყო ჩემი შვილი, დიაგნოზი რომ დაუსვეს, ორი წელი დავკარგეთ, რადგანაც ნევროპთოლოგმა ვერ გაიგო, რომ ბავშვს აუტიზმი ქონდა, არადა, საკმაოდ ცნობილი ნევროპათოლოგია, მას ისიც არ უკითხავს, ბავშვი დედას თუ მეძახდა, ან სახის ნაკვთებს თუ ასახელებდა.

ექიმმა, რომელმაც ბავშვს დიაგნოზი დაუსვა მითხრა, რომ 8-9 წლის ასაკში მივიდოდა სკოლაში და ისიც სპეცსკოლაში. იქიდან რომ გამოვედი, ჩავეხუტე ბავშვს, ვტიროდი მასთან ერთად და ვფიქრობდი ახლა გავალ აქედან და მანქანას შევუვარდებითქო. არ ვიცოდი ეს რა იყო და რასთან მონდა საქმე.

მერე უკვე დავიწყე ინტერნეტში ინფორმაციის მოძიება. იუთუბზე დევს ერთი ვიდეო, სადაც ჩამოთვლილია ის ცნობილი ადამიანები, ვისაც აუტიზმი ჰქონდა, ამ ვიდეომ ისეთი დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა მაშინ ჩემზე, რომ ფაქტობრივად გავცოცხლდი, მეორედ დავიბადე, იმედი გამიჩნდა, რომ მთლად დაღუპული არ ვიყავი და რომ ჩემს შვილსაც შეიძლებოდა, რაღაცისთვის მიეღწია. მერე უკვე სხვა სპეციალისტთან მივიყვანე და მან ადამიანურად მითხრა რა იყო, როგორ იყო და დავიწყეთ „ეიბი თერაპია“, ანუ ქცევის გამოყენებითი ანალიზი და ბავშვს უკვე ერთ თვეში შევამჩნიე წინსვლა. მაშინ საბოლოოდ ვთქვი, რომ ეს არის ჩემი შვილის წამალი და ეს უნდა ვაკეთო. იმ დღიდან მოყოლებული ჩვენ არ შეგვიწყვეტია ეს თერაპია და გარდა მაგისა, მეტყველების თერაპიაზე, ლოგოპედთან და ცურვაზე დავდივართ. აუტიზმი იმდენად კომპლექსური მდგომარეობაა, რომ ეს ყველაფერი ერთად სჭირდება.

ბაღში და სკოლაში აუცილებლად უნდა ატარო ბავშვი. რადგანაც ვერაზე არსებული ბაღი გვირჩიეს, იძულებული ვიყავი, დათა მუხიანიდან ვერაზე მეტარებინა. ძალიან რთულ გზას გავდიოდით ყოველ დღე, სამ ტრანსპორტს ვიცვლიდით, მეტროს და ორ ავტობუსს. თავიდან დათასთვის დიდი სტრესი იყო ქუჩაში გამოსვლა და საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა. ძალიან ბევრჯერ ვარ ტრანსპორტიდან ჩამოსული, რადგანაც მისი ტირილით და ქცევით მგზავრები წუხდებოდნენ.

ერთ დღეს ტრენინგს დავესწარი შშმ პირთა უფლებებზე, იმდენად შთამაგონებელი იყო ეს ტრენინგი ჩემთვის, რომ მაშინ მივხვდი და გადავწყვიტე, რომ აღარ უნდა ჩამოვიდე ავტობუსიდან იმიტომ, რომ თურმე ჩემს შვილს აქვს უფლება, ავტობუსით და მეტროთი იმგზავროს. სულ ვამბობ, რომ ავტობუსში და მეტროში იმდენი და იმდენნაირი ადამიანი მგზავრობს, კომფორტი არასდროს გექნება და თუ, მაინცდამაინც, კომფორტი გინდა, უნდა ჩახვიდე და ტაქსით იმგზავრო. ეს ტრანსპორტი არის ყველასი, აუტიზმის მქონე ბავშვისაც, ტიპიური განვითარების ბავშვისაც და ყველასთვის!

დავამთავრეთ ბაღი და დადგა სკოლაში მისვლის დრო. რადგანაც დათა ჰიპერაქტიურია, ვოცნებობდი, რომ 10 წუთი მაინც გაჩერდეს კლასში-მეთქი. ვერ წარმოიდგენთ, რა ბედნიერი ვიყავი როდესაც 14 სექტემბერს ყვავილებით ხელში მივიდა სკოლაში და პირველივე დღეს 3 გაკვეთილს დაესწრო.

სწორედ ონლაინ დარეგისტრირების შემდეგ დავიწყე ბრძოლა იმისათვის, რომ დათას სწორედ ისე მიეღო განათლება, როგორც მისი თანატოლები იღებენ. ვერ წარმოიდგენთ, რამდენი ბარიერი ხვდება შშმ ბავშვის მშობელს, სანამ პირველ სექტემბერს სკოლაში მიიყვანს ბავშვს. თუ მშობელმა წინასწარ არ დაიჭირა თადარიგი, არ მიმართა სკოლას და განათლების სამინისტროს სპეცმასწავლებლის შტატის დაშვებაზე და რესურსოთახის მოწყობაზე, შეიძლება მის შვილს არც სპეცმასწავლებელი დახვდეს სკოლაში და არც რესურსოთახი, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია ინკლუზიური სწავლისთვის. ჩემი ეს ბრძოლა მიმართულია იმ განათლების სისტემის წინააღმდეგ, რომელიც სამწუხაროდ, დღეს გვაქვს საქართველოში. ამ ყველაფერმა ჩემი დიდი ენერგია და ნერვები წაიღო. სამწუხაროდ დღეს, მშობელს, რომელიც ასე იბრძვის თავისი შვილის უფლებებისთვის, ინტრიგანს უწოდებენ. რატომღაც ურავლესობას ჰგონია, რომ მის მიერ დადგენილ წესებს უნდა დაემორჩილო. და როდესაც „გავბედე“ და სკოლის დირექტორს ვუჩივლე და მათ წესებს არ დავემორჩილე, ერთ დღეს, როდესაც ბავშვი სკოლაში მივიყვანე და უკან ვაპირებდი გამოსვლას, სკოლის მშობლები და სამწუხაროდ, დათას კლასელების რამდენიმე მშობელი თავს დამესხნენ, ერთ-ერთმა მათგანმა ხელიც კი მკრა. დღესაც ყურში ჩამესმის ის ხმები, რომლებიც მიყვიროდნენ „ჩვენ შენ გვერდში დაგიდექით და, ახლა ნახავ შენ რასაც გიზამთ“, „წაათრიე შენი ავადმყოფი შვილი ჩვენი სკოლიდან. მამადლიდნენ იმას, რომ ჩემი შვილი მათი შვილის გვერდით სწავლობდა და ყველაფერი ამის შემდეგ, როგორ გავბედე მე რამეზე ხმის ამოღება.

ჩემს შვილს აქვს სწავლის მიღების უფლება და ამისთვის არავისგან ავიღებ ნებართვას!

თავიდან, სანამ ჩემს შვილს ინდივიდუალური სპეცმასწავლებელი ეყოლებოდა, ერთი კვირა ვიჯექი ბავშვის გვერდით გაკვეთილებზე. ეს იცით რამხელა სტრესია მშობლისთვის? ყოველთვის ვამბობ, რომ მშობელი არ უნდა დაჯდეს ბავშვის გვერდით, რადგანაც შენ იცი შენს შვილს რა პრობლემა აქვს, სადღაც ყუთში ჩადე ეს იმიტომ, რომ აღარ გინდა ამაზე იფიქრო და უფრო მეტად ორიენტირებული იყო მის მომავალზე. იმ ერთი კვირის განმავლობაში, ეს ყუთი გაიხსნა და კიდევ ერთხელ შემახსენა ცხოვრებამ, ჩემს შვილს რა პრობლემაც აქვს.

ყველაფერმა ამან დიდი გამოცდილება შემძინა. ახლა სხვა მშობლებს ვეხმარები, რომ მათმა შვილებმა ღირსეული განათლება მიიღონ. ვეხმარები იმაში, თუ როგორ იბრძოლონ საკუთარი შვილისთვის ინდივიდუალური სპეცმასწავლებლის დასანიშნად, თუ რა პროცედურები უნდა გაიარონ წინასწარ, სანამ სკოლაში მივა ბავშვი. მშობლები, რომლებიც დღეს ასე ვიბრძვით, გზას გავუკაფავთ მომავალ თაობებს და მათ მაინც აღარ მოუწევთ იმ ყველაფრის გადატანა, რაც ჩვენ გადავიტანეთ და კიდევ ბევრჯერ გადავიტანთ.

ახლა დათა იმავე სკოლის მეორე კლასშია. მას ჰყავს არაჩვეულებრივი დამრიგებელი და ორი სპეცმასწავლებელი, რომლებიც ერთმაენთს ანაცვლებენ 3 გაკვეთილის განმავლობაში. ჩვენ ძალიან კარგად ვთანამშრონლობთ, ზოგჯერ ბავშვის სუპერვიზორიც მიდის მათთან და ერთად მუშაობენ, თუ დათას რამე სირთულე შეექმნება ქცევის მხრივ. დათა ნამდვილ პიროვნებად გრძნობს თავს, როდესაც თანატოლებთან ერთად ზის გაკვეთილზე და მათთან ერთად დადის ექსკურსიაზე, მუზეუმში, თეატრში და ა.შ.“ - აღნიშნავს მარი.
            [post_title] => „გავბედე“ და სკოლის დირექტორს ვუჩივლე...“ - რას ჰყვება აუტიზმის დიაგნოზის მქონე ბავშვის დედა
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => gavbede-da-skolis-direqtors-vuchivle-ras-hyveba-autizmis-diagnozis-mqone-bavshvis-deda
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-02-09 15:10:47
            [post_modified_gmt] => 2017-02-09 11:10:47
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=106825
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 4
    [max_num_pages] => 2
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => 83a30f34d69d7a9dd2d58f9386fe1294
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები