გიგი დედალამაზიშვილი: „მარინას დამსახურებით აღმოვაჩინე, რომ ქორწინების შემდეგ ცხოვრება არსებობს…“

პოპულარული

გიგი დედალამაზიშვილი: „მარინას დამსახურებით აღმოვაჩინე, რომ ქორწინების შემდეგ ცხოვრება არსებობს…“

გიგი დედალამაზიშვილი და მარინა კარპი, უკვე ექვსი წელია, ერთად არიან. ჰყავთ ძალიან საყვარელი გოგონა, ლიზი, საქმე, რომელიც ძალიან უყვართ და სიყვარული, რომელიც ხანგრძლივი განშორებების მიუხედავად, ისეთივეა, როგორიც მათი ამბის დასაწყისში იყო. წყვილს შინ ვესტუმრეთ ინტერვიუსა და ფოტოსესიისთვის.

ვალენტინობამ ახლახან ჩაიარა. თქვენთვის არის ეს დღესასწაული?

გიგი:

ალბათ, არა. ტრივიალურად გიპასუხებთ, რომ ჩვენთვის ყოველი დღე სიყვარულისაა (იღიმის). მაგრამ ჩემმა ცოლმა საჩუქარი მაჩუქა, წიგნი გამომიწერა, რომელიც ძალიან მინდოდა. მიხარია და ველოდები, როდის ჩამოვა. 14 თებერვალს გამომიწერა. მე რა გაჩუქე?

მარინა:

„პაჩები“…

გიგი:

პაჩები რა არის?

მარინა:

ქალური რაღაცები. ვინც გაიგებს, გაიგებს…

ამ წლების განმავლობაში, რაც ერთად ხართ, რა ახალი თვისებები აღმოაჩინეთ ერთმანეთში?

გიგი:

მარინა, უთხარი, რა აღმოაჩინე ახალი ჩემში იმის გარდა, რომ ახლოდან უფრო ლამაზი ვარ? (იცინის). მე აღმოვაჩინე, რომ მარინა კარგი დედაა.

მარინა:

მე კი ვიტყვი, რომ მაგარი მამაა, კეთილი და მზრუნველი…

გიგი:

მარტო ეს სიტყვები დაგიწერე? კიდევ ხომ გეწერა, რა უნდა გეთქვა ჩემზე? – „მე რომ ეს არ მყავდეს, რა მეშველებოდა“ და რაღაცები ხომ გეწერა?

გიგი, ხშირად რომ არ ხარ სახლში?

არც მე ვარ ხშირად სახლში, საქართველოში და არც მარინა. ამას ერთი პლუსი აქვს, რემონტი ისე არ ფუჭდება (იცინიან). მარინა ძალიან გამგები ადამიანია. მასთან ერთად კარგია ცხოვრება. ექვსი წელი გავიდა, რაც ერთად ვართ და ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს. ერთი წამი არ მინანია, რომ ერთად ვართ. ბავშვობაში ასე არ მეგონა. ზოგადად, არ მიყვარს სიტყვა უღელი, მეუღლე, მაგრამ მარინას დამსახურებაა, რომ აღმოვაჩინე, ქორწინების შემდეგ ცხოვრება არსებობს (იღიმის).

მარინა ძალიან კარგი ფოტოგრაფია. მოგწონს, თავისი საქმე რომ აქვს?

ძალიან, მგონი, მე უფრო მომწონს, ვიდრე თვითონ. ხშირად ვაძალებ, რომ რაღაცები გააკეთოს. ბევრჯერ ჰქონია შემთხვევა, უარის თქმა უნდოდა შემოთავაზებებზე, მე უფრო მეტად ვიჩენდი ინიციატივას, რომ ახალი წინადადებები მიეღო. მარინა არის მარინა სწორედ ამიტომ, მუშაობს, საქმე აქვს, ფიქრობს, შვილი უყვარს, მე ვუყვარვარ… მისი საქმე მისი კომფორტისთვის მნიშვნელოვანია, შესაბამისად, ჩემთვისაც. ახლაც ეწყება ქორწილების სერია, აპრილიდან. წავა ოთხი ან ხუთი თვე. ასე ვართ ხოლმე ჩვენ, შვიდი თვე საქართველოშია, ხუთი – კიევში. ასე ხდება ბოლო ორი წელი, რაც შვილი გაგვიჩნდა, მანამდე სამი დღე კიევში იყო, ოთხი – აქ.

მარინა:

ამაშია სწორედ ჩვენი ცხოვრება, სხვანაირად არ შეგვიძლია. გვაქვს განწყობა, რომ ასე გავაგრძელოთ ცხოვრება, მივეჩვიეთ და შთაგონებას აქედან ვიღებთ, რომ რაღაც ვაკეთოთ.

გიგი:

ასე მივეჩვიეთ, გასტროლები, წასვლა-წამოსვლა. გვენატრება კიდევაც ერთმანეთი. სხვანაირად რომ ვიცხოვრებთ, მერე ამასაც მივეჩვევით…

მარინა, ლიზი ვის ჰგავს?

გიგის ჰგავს ყველაფრით. როცა იცინის, სუფთა გიგია, თვალებითაც ჰგავს. თავიდან ლიზის რომ ვუყურებდი, მგონი, უფრო მგავდა. ახლა არ მგავს. როცა ლიზის ვუყურებ, გიგის სახეს ვხედავ. ხასიათს რაც შეეხება, მე და გიგი, მგონი, ვგავართ ერთმანეთს და რთულია იმის თქმა, ვისი ხასიათი აქვს ლიზის. ვფიქრობ, ორივეს კარგი იუმორი გვაქვს.

გიგი:

ორივე ვცდილობთ, პოზიტივი დაინახოს ცხოვრებაში. ასევე ვართ ძალიან ხმაურიანები, მე თუ არ ვხმაურობ, მარინა ხმაურობს და ასე ვცხოვრობთ.

ორივე ხელოვანი ერთ ოჯახში როგორია?

მარინა:

კარგი გაგებით, რთულები ვართ. ხელოვნება რომ არ ყოფილიყო ჩვენს ცხოვრებაში, სხვანაირები ვიქნებოდით. სწორედ ამ ხელოვნებამ დაგვაახლოვა ერთმანეთს. ჩვენი საქმის გარეშე ცხოვრება არ შეგვიძლია და ამაში ერთმანეთს ვუგებთ.

გიგი:

ცხოვრებაში არტისტები არ ვართ. ამაში იმას ვგულისხმობ, რომ ყოველდღიურობაში ეს ნაკლებად გვიმძიმებს ტვინს. დოზირებულად გვაქვს ყველაფერი.

გეგმავთ საკუთარ ცხოვრებას, მაგალითად, 15 წლის შემდეგ რა იქნება?

მარინა:

15 წლის შემდეგ გვყავს სამი შვილი, ვცხოვრობთ კერძო სახლში, გვყავს ორი ლაბრადორი… ძალიან ბევრს ფულს ვიშოვით, ძირითადად, გიგი. მე კი ორსულად ვიქნები და შვილებს გავაჩენ (იღიმის). ბედნიერებისთვის სხვა არაფერი მჭირდება. ჰო, კიდევ თონე მინდა და მწვადს სადაც წვავენ, ის…

გიგი:

ცოლად მომიყვანია თამადა (იცინის). რაც შეეხება კითხვას, ეს ძალიან დასავლური შეკითხვაა. ბავშვობაში არავის უკითხავს, სად ხედავ შენს თავს 15 წელიწადშიო. ძალიან კარგი შეკითხვაა, მაგრამ ასე არასდროს მიცხოვრია. 15 წლის ასაკში რომ ეკითხათ ჩემთვის, ვერაფრით ვიფიქრებდი და არც ვუპასუხებდი, რომ გიტარით ხელში ვხედავდი საკუთარ თავს.

მარინა:

რასაკვირველია, ასე ვერ დაგეგმავ, მაგრამ არა მგონია, რომ 15 წელიწადში ჩვენი ოცნებები შეიცვალოს ბევრ შვილთან და საკუთარ სახლთან დაკავშირებით. უნდა გქონდეს მიზანი და ამ მიზანთან რა გზებით მიხვალ, ეს შეიძლება შეიცვალოს, მიზანი კი იგივე დარჩება.

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

ექსკლუზივი /

|

17 თებერვალი, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => gigi-dedalamazishvili
                                    [1] => mgzavrebi
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 109364
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => gigi-dedalamazishvili
                                    [1] => mgzavrebi
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 109364
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 2613
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => gigi-dedalamazishvili
                                    [1] => mgzavrebi
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => gigi-dedalamazishvili
                                    [1] => mgzavrebi
                                    [2] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (109364) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,2613,4530)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 116276
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-20 16:51:02
                    [post_date_gmt] => 2017-03-20 12:51:02
                    [post_content] => ტელეწამყვანი სალომე არშბა დედა რამდენიმე წლის წინ გახდა. მასა და მსახიობ კახა მიქიაშვილს გოგონა, თინა შეეძინათ. ბანალური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ მაინც უნდა ითქვას, რომ სალომესთვის თინას დაბადების შემდეგ ყველაფერი რადიკალურად შეიცვალა...

სალომესთან ინტერვიუ რესტორან „ტერასაში“ ჩავწერეთ, დედა-შვილმა კი სიამოვნებით იპოზიორა ფოტოკამერის წინ.

ვის ჰგავს თინა გარეგნულად?

სალომე არშბა:

დედიკოსაც ჰგავს და მამიკოსაც. მგონია, რომ თვალებით მე მგავს. ჩემი პატარაობის ფოტო მაქვს და იმ ფოტოში ძალიან მგავს. რაც შეეხება ხასიათს, ფანტასტიკური გოგოა. ყველა აქებს თავის შვილს, მაგრამ მართლა ძალიან კარგი გოგოა. დაბადებიდან ვეკონტაქტები, როგორც ზრდასრულს და ყველაფერი ესმის. მასთან ურთიერთობა ერთი დიდი სიამოვნებაა. ვფიქრობ, მან ორივესგან აიღო საუკეთესო თვისებები და საკუთარ თავში გააერთიანა...

საქმიანი ქალების მინუსად მიიჩნევა ის, რომ შვილებთან მცირე დროს ატარებენ...

მე არ ვარ საქმიანი ქალი (იღიმის). მიუხედავად იმისა, რომ თინა ორი თვის იყო, სამსახურში რომ გავედი, უფროსობა ძალიან მიწყობდა ხელს და ცოტა ხნით მიწევდა გასვლა. რეჟიმი ისე მქონდა აწყობილი, რომ თინასთან მაქსიმალურად ბევრი დრო გაეტარებინა. ბოლო სამსახურშიც ასე იყო - თინას ბაღისთვის მე ვამზადებდი, შემდეგ მივდიოდი სამსახურში, საღამოსაც სულ შვილთან ერთად ვატარებდი. ძიძა მაშინ ავიყვანე, როცა თინა წელიწადნახევრის გახდა. სამ წლამდე ძიძა მეხმარებოდა, შემდეგ კი თინა ბაღში წავიდა.

დედიკოსთან ერთად ყველაზე მეტად რისი თამაში უყვარს?

სხვადასხვა თამაში გვაქვს, ბურთსაც ვაგორებთ, ფეხბურთს ვთამაშობთ, დედა-შვილობანას... ერთობლივი თამაშები ძალიან კარგია. მესმის, რომ ეს შესაძლოა, დედისთვის დამღლელი იყოს სამსახურის შემდეგ, მაგრამ ჩვენ ასე ავაწყვეთ, რომ ბევრ რამეს ერთად ვაკეთებთ. ახლა, ბოლო დროს დაიწყო მარტო თამაში. როცა თინა პატარა იყო, სამსახურში რომ მივდიოდი, ტიროდა. მერე ავუხსენი, რომ ყველა დედამ უნდა იაროს სამსახურში, რომ შვილებს სურვილები აუსრულონ (იღიმის), ამის შემდეგ აღარ უტირია.

შეიძლება ითქვას, რომ შენი ცხოვრება თინას გაჩენის შემდეგ რადიკალურად შეიცვალა?

რეჟიმიც შეიცვალა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა და მეც შევიცვალე, შემეცვალა პრიორიტეტები, ღირებულებები. 2012 წლის შემდეგ, რაც თინა გაჩნდა, მე მისთვის ვცხოვრობ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მჭირდებოდა, სხვადასხვა ეტაპზე ამა თუ იმ შემოთავაზებაზე უარიც მითქვამს. არ მიმაჩნია, რომ არასწორად მოვიქეცი. შინაგანი მოთხოვნილება მაქვს, რომ თუკი შემიძლია, შვილს დიდი დრო დავუთმო და ასეც ვიქცევი.

როცა ფეხმძიმედ იყავი, ბავშვის აღზრდაზე ლიტერატურას თუ კითხულობდი?

როცა ორსულად ვიყავი, ჩემს მეგობრებს უკვე ჰყავდათ შვილები, მათ გამოცდილებასაც ვიზიარებდი და უამრავი ლიტერატურაც წავიკითხე. ინტერნეტში მაქსიმალურად ამომწურავი ინფორმაცია მოვიძიე. თინას დაბადების შემდეგ პედიატრთან 24 საათი კონტაქტზე ვიყავი.

28 წელი, როცა თინა გავაჩინე, ვფიქრობ, იდეალური ასაკია შვილის გასაჩენად. ფსიქოლოგიურად, ფიზიკურად და ემოციურად მზად ვიყავი. ძალიან მომზადებულმა გავიარე ეს პერიოდი და არ მქონია პოსტსამშობიარო დეპრესია. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ვიღლებოდი, ყოველი წუთი ბედნიერებას მანიჭებდა. თინა ოთხწელიწადნახევრისაა და დღემდე არც ერთი ღამით არსად დამიტოვებია. ჯერ ვერ ვტოვებ. ყველგან ერთად დავდივართ...

თუ ფიქრობ სკოლის შერჩევაზე?

ბაღზე ძალიან ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი, რომ კარგი არჩევანი გავაკეთე, რადგან მარტივად დარჩა ბაღში. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იქ თავს კომფორტულად გრძნობდა. არადა, ჩემ გარეშე არ იძინებდა, ღამით სხვაგან არასდროს დამიტოვებია, სამსახურში რომ მივდიოდი - ტიროდა და რომ ვბრუნდებოდი, კართან მხვდებოდა...

ახლა ვარჩევ სკოლას. ბევრი კითხვის ნიშანი მაქვს. გარდა იმისა, რომ კერძო სკოლები ძალიან ძვირია, არ ვიცი, ამ თანხის შესაბამის განათლებას თუ მისცემენ. რამდენიმე სკოლაში ვიყავი და კიდევ ვაპირებ მისვლას.

ბავშვობაში ფანტაზიორობდი, რამდენი შვილი უნდა გყოლოდა?

ერთი ვიდეორგოლია, „იმედის დილის“ პრომო, სადაც ვამბობ, რომ მინდა, ხუთი შვილი მყავდეს. ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ ბევრი შვილი მეყოლებოდა, მაგრამ ყველაფერს რომ თავი დაანებო, იმხელა პასუხისმგებლობა და საფიქრალია შვილის ყოლა... რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე. სულ შვილზე ფიქრობ და ყველაფერი საუკეთესო მისთვის გინდა. ასე რომ, ჯერ თინათი ვტკბები (იღიმის).

როგორი გინდა იყოს შენი თინა?

ამაზეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ. დედაჩემის თაობა რადიკალურად განსხვავებულად ზრდიდა შვილებს. მე სხვა მეთოდი ავირჩიე აღსაზრდელად. თინას ძალიან იშვიათად ვუბრაზდები. ყოფილა მომენტები, როცა წყობიდან გამოვსულვარ, მიყვირია, რასაც მერე ძალიან განვიცდი ხოლმე, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად მომხდარა. დღეს ბავშვები ბევრად თავისუფლები არიან, მე ასე ვფიქრობ.

არმაზში ჩემი მეგობრის აგარაკზე ვისვენებთ ხოლმე. ბავშვები დილიდან ფლომასტერებით მთელ სახესა და ტანს იხატავენ. ეს ჩემთვის პრობლემა არაა, მერე გავხეხავ, რამდენიმე დღე მცირე ლაქებით ივლის, მაგრამ ასე გართობას არ ავუკრძალავ. თინასთან ერთად ვითამაშებ ისე, რომ მერე მთელი სახლი დასალაგებელი იყოს... სიმკაცრე აუცილებელია, მაგრამ თინასთან საუბარი და ახსნა კარგად ჭრის. ჩემმა შვილმა არ იცის, რას ნიშნავს დასჯა. რაც მთავარია, კარგი შედეგი მაქვს. რაც მთავარია, ბოდიშის მოხდა იცის. მეც ასეთი ვარ. ცუდად ვგრძნობ თავს, თუ არასწორად მოვიქეცი და ბოდიში არ მოვიხადე...

ყველა დედას უნდა, საუკეთესო შვილი ჰყავდეს. მინდა, თავისუფალი გაიზარდოს და არ მოექცეს დოგმებში. მინდა, ძალიან კარგად ისწავლოს. თუკი კარგ განათლებას მიიღებს, ბევრი რამ გაუადვილდება ცხოვრებაში. მსურს, იყოს მიზანდასახული, იცოდეს, რა უნდა და როგორ გადადგას მყარი ნაბიჯები ამ მიმართულებით. მგონია, რომ მშობლებმა შვილებს თავისუფლება უნდა მივცეთ. რასაკვირველია, ზღვარი ყველგან არსებობს...

არის შეცდომა, რომელიც არ გინდა, შენმა შვილმა გაიმეოროს?

რა თქმა უნდა, მაგრამ შეიძლება, დედის შეცდომა შვილმა მაინც გაიმეოროს. დედისთვის მეც არ მომისმენია და მერე წამიტეხავს ცხვირი. თინას რჩევას მივცემ, მაგრამ ჩემს აზრს თავს არ მოვახვევ, გადაწყვეტილებას თავად მიიღებს.

სალომე, საქმიანობის კუთხით რა ხდება? „ჯი-დი-ეს“-ზე, სადაც შენ მუშაობდი, შუადღის გადაცემა დაიხურა...

ტელევიზიაში აღარ ვმუშაობ. მაქვს ერთადერთი სამსახური, ჩემი საყვარელი ჟურნალი „სთეფსი“, სადაც ვწერ. იმედი მაქვს, რაიმე გამოჩნდება, რადგან სამსახური ყველას სჭირდება. რომ არ მჭირდებოდეს, მთელ თავისუფალ დროს თინას დავუთმობდი. ახალი სამსახური რომ მექნება, მაინც ისე შევათავსებ, რომ შვილს ყურადღება არ მოვაკლო.

გადაღების ადგილი: რესტორანი „ტერასა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="116282,116284,116283,116285,116291,116287,116289,116288,116281,116286,116290"]
                    [post_title] => სალომე არშბა მთელ თავისუფალ დროს შვილთან ატარებს - „რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => salome-arshba-mtel-tavisufal-dros-shviltan-atarebs-rac-tina-gachnda-tavisuflad-ver-amovisuntqe
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 17:04:46
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 13:04:46
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=116276
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 115768
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-17 15:16:10
                    [post_date_gmt] => 2017-03-17 11:16:10
                    [post_content] => ნანიკო ხაზარაძესა და მის შვილს, ლილუ ნუცუბიძეს, რომელიც უკვე დიდი გოგოა, „ტიფანი ბარში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის. ლილუს ამჟამად დედიკოსავით ვარცხნილობა აქვს, თუმცა ნანიკო ამბობს, რომ ეს მისმა ქალიშვილმა თავად გადაწყვიტა.

დედა-შვილს ძალიან საინტერესო ურთიერთობა აქვს, რაზეც სიამოვნებით გვესაუბრნენ.

ნანიკო, როგორი გოგო გაიზარდა შენი ლილუ?

დიდად არ შეცვლილა, უბრალოდ, ფიზიკურად გახდა დიდი. როგორც იყო, ისეთივე დარჩა - კეთილი, პასუხისმგებლიანი, მორჩილი...

ლილუ:

ყველაფერში - არა. მაგალითად, ოთახს არ ვალაგებ ხოლმე. კიდევ ზოგჯერ ვმეცადინეობდი, მაგრამ ხარისხიანად არა... კიდევ ჩემი ნაკლი ისაა, რომ ცოტას ვჭამ, არ მაძალებენ და რაც მიყვარს, იმას მაჭმევენ, მაგრამ მაშინ, როცა არ მშია.

ნანიკო:

რა ქნას, მეტი ნაკლი არ აქვს. მეცადინეობას რაც შეეხება, ახლა უკვე კარგად მეცადინეობს. ეს გამოსწორებულია, დალაგებასაც მოევლება. რაც შეეხება ჭამას, ეს თვითონ გადაწყვიტე, დიდი ხარ უკვე.

ვის ჰგავს ლილუ?

მამამისს ჰგავს საოცრად. ერთი რამ, რაც საერთო გვაქვს, ეს თვალებია. მართლა ძალიან ჰგავს.

ლილუ:

ბებიაჩემი ხანდახან ლევანიკოს მეძახის (იცინის).

ხასიათით ვის ჰგავხარ?

ხანდახან ძალიან ცუდი ხასიათი მაქვს. ასეთ დროს ან გამოუძინებელი ვარ, ან დაღლილი, ან მშიერი. ოღონდ მე ვერ ვხვდები, რომ მშიერი ვარ. როცა შევჭამ, ენერგიული ვხდები და კარგ ხასიათზე ვდგები.

ნანიკო, ბავშვობიდან გამოხატავდა ასეთ ხასიათს?

მართალია. როცა მშიერია, არ უნდა გაეკარო, ლომივით არის (იღიმის). ორ ლუკმას რომ აჭმევ, მართლაც კარგ ხასიათზე დგება. ბავშვობიდან ასეთი ხასიათი ჰქონდა და მართლა არაფერი შეცვლილა. ფიზიკურად გაიზარდა, გამოცდილება დაემატა, რითაც უფრო ჭკვიანურად აკეთებს რაღაცეებს, ფიქრობს...

ნანიკოს დეფიციტი ხომ არ არის შენს ცხოვრებაში, ლილუ?

არა, პირიქით. ყველაფერში მეხმარება, რჩევებს მაძლევს, ხანდახან ვკამათობთ. ზოგჯერ ხომ საჭიროა კამათი? განვიხილავთ იმას, რაც არ მოგვწონს და გვინდა, რომ გამოსწორდეს.

ნანიკო:

ლილუს ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე არ ჰქონია ჩემი დეფიციტი. იმასაც უნდა ვუმადლოდე, რომ ასეთი გრაფიკი მაქვს. ჩემი სურვილია, რომ ლილუს არ აკლდეს ჩემი ყურადღება და არც აკლია. არ ვიცი, როგორ ვახერხებ. სურვილი თუ გაქვს, ყველაფერს მოახერხებ, ათასი საქმეც რომ გეყაროს თავზე...

მოგწონს, დედიკო რომ ეკრანზეა?

ლილუ:

ძალიან მომწონს. ზოგადად დედაში მომწონს ის, რომ თბილია, კომუნიკაბელურია, გახსნილია ჩემთან და ჩემი საუკეთესო მეგობარია. ზოგს დედასთან არ აქვს ასეთი კარგი ურთიერთობა, როგორც ჩვენ გვაქვს ერთმანეთთან.

ნანიკო:

ჩვენ შორის ტაბუდადებული თემები არ არსებობს. არც მე ვუმალავ არაფერს, რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდება და არც ლილუ მიმალავს. საქმიანად განვიხილავთ, ვბჭობთ, ხშირად ვეკითხები რჩევებს. სხვათა შორის, ბევრი კარგი რჩევა მოუცია, რაც აქამდე არ ვიცოდი, რომ უნდა გამეკეთებინა. ეს მომხდარა პროფესიულ და პირად ცხოვრებასთან დაკავშირებით. სულ პატარა იყო, ბაღში რომ მივაკითხე. მისი ბაღელის დედა დავინახეთ. მითხრა, რა ლამაზიაო. მეც ვუპასუხე, სულ კარგად აცვია-მეთქი. თუ სულ კარგად აცვია და ასე მოგწონს, რატომ არ გითქვამს მისთვის არასდროსო... მაშინ მივხვდი, რომ არ გამოვხატავდი ჩემს მოწონებას და მეგონა, რომ ავტომატურად ყველა მიხვდებოდა, რაც ასე არ არის. იმ დღიდან დავიწყე დაკვირვება და კომპლიმენტების ხმამაღლა გამოხატვა. იმ დღიდან მოყოლებული ბევრ ადამიანს ვახარებ ჩემი კომპლიმენტებით. ლილუმ გამაკეთებინა ეს აღმოჩენა და მადლობა ამისთვის. პროფესიულ რჩევებსაც მაძლევს. მაგალითად, არ მოსწონს ჩემი პროფესია, იმიტომ, რომ ჟურნალისტები ხშირად ეკრანზე არ საუბრობენ იმას, რასაც მართლა ფიქრობენ. ეს არ ეხება ყველა გადაცემასა თუ წამყვანს, მაგრამ ძირითადად, წამყვანების მინუსია ის, რომ მათ უწევთ სულ სხვა საკითხებზე საუბარი და რეალურად სხვა რაღაცები აწუხებთ. მას მერე დავიწყე ამ თემაზე ფიქრიც, მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანზე არასდროს ვიტყუები, ყოველ შემთხვევაში ვცდილობ. მას მერე უფრო მეტად ვუფიქრდები, რა უნდა ვთქვა და რა - არა. ასე რომ, ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია.

ლილუ:

მკითხეს, რა გინდა, გამოხვიდე, ალბათ, ჟურნალისტიო. მაშინ ვუპასუხე, რომ არ მსურს ჟურნალისტობა, უფრო მეტად მხატვრობა მინდა, რასაც მინდა, იმას დავხატავ და თავისუფალი ვიქნები-მეთქი, ჟურნალისტს კი აზრის ბოლომდე გამოთქმის საშუალება არ აქვს. მირჩევნია, ისეთი საქმიანობა მქონდეს, სადაც თავისუფალი ვიქნები.

კიდევ რა შედის შენს ინტერესებში?

ვცეკვავ, თანამედროვე ცეკვებზე დავდივარ.

დედიკო დადის სკოლის კრებებზე?

სკოლის კრებები არ გვაქვს. მოვიფიქრეთ ასეთი ფორმა, მიმაქვს რვეული, სადაც ვაწერინებ მასწავლებლებს ჩემს დახასიათებებს და მერე ნანიკო ნახულობს.

ერთნაირი ვარხნილობა რომ გაქვთ, ვინ მოიფიქრა?

ნანიკო:

ამას ჩემთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ყველა მეკითხება, რა უქენი ბავშვსო. რამდენიმე კლასელმა გოგონამ მოიფიქრა და ერთად გადაიპარსეს თავები. დედა არაფერ შუაშია.

ლილუ:

ნანიკო სამსახურში იყო, გაუგრძელდა ჩაწერა. სახლში მივედი და დავურეკე ნანიკოს, 6 ლარი მაქვს და თმა უნდა გადავიპარსო-მეთქი. ნანიკო დამეთანხმა, ოღონდ მთხოვა, დავლოდებოდი. მოვიდა, ერთად წავედით სალონში და გადავიპარსე თავი.

ბიჭი თუ მოგწონს, ნანიკოს უყვები?

კი, ყველაფერს და ძალიან კარგ რჩევებს მაძლევს. მაგალითად, მირჩევს, რომ ძალიან აქტიური არ ვიყო და თვითონაც დააცადო რაღაცის გაკეთება. მეტი არ მახსენდება, მაგრამ მისი რჩევები გამომადგა.

მოკლედ, ძალიან იდილიური ურთიერთობა გაქვთ...

ნანიკო:

მე ვფიქრობ, რომ საუბრით ბევრი პრობლემის მოგვარებაა შესაძლებელი. მხოლოდ ჩემსა და ლილუზე არ მაქვს ლაპარაკი. ხშირად გვგონია, რომ რაღაცას რომ ვფიქრობთ, სხვამაც იცის და ასე არ არის.

აკრძალვები არ არის?

ლილუ:

აკრძალვები არა, მაგრამ ჩემი უსაფრთხოების გამო საღამოს სახლში უნდა ვიყო. ასევე არ შეიძლება სკოლის გაცდენა, ესეც ჩემ სასარგებლოდაა.

პროფესია უკვე არჩეული გქონია...

არა, ალბათ, ხატვა ჰობი იქნება და სხვა საქმიანობას ავირჩევ. ხატვა მიყვარს, მაგრამ მინდა, პრაქტიკული პროფესია მქონდეს.

ფულს ნანიკოს სთხოვ ხოლმე თუ თვითონ გაძლევს?

ხან ასეა, ხან - ისე. ბევრს თუ ვთხოვ და უმიზეზოდ, მაშინ არ მაძლევს.

ნანიკო, რა ღირებულებები ჩადე ლილუში, როგორი გოგო გინდა იყოს?

ძალიან ბევრი რამ თვითონ ლილუსგან ვისწავლე. ის ჩემთვის მთავარი ფიგურაა. მან შეკრა ყველაფერი, რაც აქამდე მქონდა. მან წინა პლანზე გამოიტანა ღირებულებები და მოათავსა ერთ ადგილას. ჩემი მთავარი მისიაა, ლილუმ დამოუკიდებლად ცხოვრება ისწავლოს. შეიძლება, ხვალ აგური დამეცეს თავში და ჩემ გარეშე მოუწიოს ცხოვრებამ. ლილუმ ისიც იცის, რომ მთავარი სიძლიერე ცოდნაა, როცა რაღაც კარგად იცი, არ დაიკარგები. მთავარია სწავლა და დამოუკიდებლად ცხოვრების უნარი.

ბევრი მშობელი აგროვებს თანხას, რომ სწავლაში დააბანდოს... 

მისი სკოლა თავისთავად მოიცავს საზღვარგარეთ გამგზავრებას. ახლა მიდის საფრანგეთში ერთი თვით, შემდეგ მე-12 კლასს რომ დაასრულებს, ისევ გაემგზავრება. ახლა არ უნდა წასვლა, მაგრამ ვფიქრობ, მერე მოინდომებს.

ლილუ:

ფრანგული მესმის და ვწერ, მაგრამ მგონია, რომ ოჯახთან ურთიერთობა გამიჭირდება. თან, იქაურ სკოლაში სხვანაირი სისტემაა და მეშინია...

ერთად სამოგზაუროდ დადიხართ?

ვყოფილვართ, თურქეთში, გერმანიაში და შვეიცარიაში.

ნანიკო:

დიდი მილიონერის განცხადება გამოვიდა, მაგრამ ნამდვილად ნამყოფები ვართ. ჩემი მეგობრები ცხოვრობენ. ჟენევაში რომ ჩავედი, სადაც ჩემი მეგობარი ცხოვრობს, ერთ მშვენიერ დღეს ვკითხე, ხომ კარგია აქ-მეთქი და ვერ მიხვდა, რატომ იყო კარგი. დავავალე, მეორე დილას რომ გაიღვიძებდა, ჩემთვის ეთქვა სამი განსხვავება თბილისსა და ჟენევას შორის. ეს განსხვავებები კი იყო შემდეგი - რომ იქ სხვანაირი ბრენდის რძე იყიდება, სხვა ენაზე საუბრობენ და ბევრი ჩიტი დაფრინავს (იცინის). მივხვდი, რომ ლილუისთვის საქართველო იდეალური გარემოა, რადგან მან ვერ ნახა განსხვავება. მივხვდი, რომ არაჩვეულებრივ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. შემდეგ ჯერზე უფრო მოეწონა.

ლილუ:

ბევრი ადგილი მოვინახულეთ, ერთხელ დავიკარგეთ და ცოტა გავერთე კიდეც. სუფთა ქალაქია, სიგარეტს არ ეწევა ბევრი და ეს ძალიან მომწონს. ჩუმი ხალხია, მუდო (იცინის). მე უფრო ხალისიანი და გიჟი ვარ, გართობის მოყვარული, იქ კი სულ ჩამოსტირით სახე და მოწყენილები არიან.

ნანიკო:

ესეც თქვენი ევროპა. გაუმარჯოს საქართველოს!..

ლილუ, აქ როგორ ერთობი?

მე და ჩემი მეგობრები ძალიან კარგად ვერთობით, ან ერთმანეთთან ვრჩებით, ან კაფეში მივდივართ.

ნანიკო, წლები რომ გავა და საზღვარგარეთ წავა სასწავლებლად, მონატრებას როგორ გაუმკლავდები?

მონატრება ეგოისტური გრძნობაა. თუკი რეალურად გიყვარს ადამიანი, რომელ ქვეყანაშიც უნდა იყოს, მისი ბედნიერება უნდა გაგიხარდეს. თან, ახლა ტექნოლოგიებია განვითარებული და შეგიძლია ნებისმიერ დროს დაუკავშირდე.

ლილუ:

შეიძლება ნიუ იორკში წავიდე, სადაც ლევანიკოა. 18 წლის რომ ვიქნები, „მწვანე ბარათი“ მექნება, რადგან მამაჩემს აქვს ეს ბარათი. შეიძლება, აქაც დავრჩე...

ნანიკო:

სადაც შენ უფრო მოგეწონება, შეგიძლია, იქ გაემგზავრო.

გადაღების ადგილი: „ტიფანი ბარი“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="115779,115789,115793,115782,115780,115785,115786,115791,115787,115794,115783,115781,115784,115788,115790,115792"]
                    [post_title] => ნანიკო ხაზარაძისა და ლილუ ნუცუბიძის დედა-შვილური იდილია  - „ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => naniko-khazaradzisa-da-lilu-nucubidzis-deda-shviluri-idilia-lilu-chemi-ertgvari-cenzoria
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 14:59:13
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 10:59:13
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=115768
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 107656
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-17 11:07:05
                    [post_date_gmt] => 2017-03-17 07:07:05
                    [post_content] => ირმა შარიქაძის ფოტოები სხვისაში არასდროს აგერევათ. მისი შემოქმედება შთამბეჭდავი, უსასრულოდ მშვიდი და ამავდროულად, ხმაურიანია. ყველა მათგანი ძალიან ნაზი, ქალური და ფერადია.  ირმა შარიქაძის შემოქმედება და მისი აღქმა ინდივიდუალურია. ის 21- საუკუნის ხელოვანია.

- მე ვფიქრობ 21-ე საუკუნის არტისტი აუცილებლად ატარებს თავის თავში მესიჯს და იდეას. რადგან ხელოვნება გასცდა საზღვრებს, 21-ე საუკუნეში ბევრი არტისტი იყენებს შერეულ ტექნიკას და სხვადასხვა ხელოვნების სფეროს მიქსავს ერთმანეთში. რადგან მათი სათქმელი იყოს უფრო ეფექტური. აუცილებლად უნდა გააკეთო ეფექტური და შთამბეჭდავი პროექტი, რადგან შენი მესიჯი აუცილებლად მიიტანო ადამიანის გულამდე. 

- რაც შეეხება ფერებს, რა დატვირთვას ატარებს ის თქვენთვის?

- ვფიქრობ, ადამიანები, რომლებიც ფერთან მუშაობენ, უფრო მგრძნობიარეები არიან, რადგან ფერთან მუშაობა რთულია. ბევრი ფერის გამოყენება არის რთული და არტისტის მდიდარ პალიტრასთან არის დაკავშირებული. სამყარო მდიდარია თავისი პალიტრით და ჩვენ ვართ ამ პალიტრის ნაწილი. ყველა ფერს საკუთარი ენერგეტიკა აქვს და განსაკუთრებულად მუშაობს ჩვენზე.

- თქვენ ხშირად მუშაობთ კრისტი ყიფშიძესთან, რატომ?

- მე ხშირად ვამბობ, რომ მიყვარს ჩემი მუზების გადაღება, რადგან ჩემი მუზები ჩემი მეგობრები არიან. მიყვარს ერთიდაიმავე ადამიანებთან მუშაობა, ისინი მიცნობენ. კრისტი ყიფშიძე არის ადამიანი, რომელსაც ბევრი ენერგია აქვს. მისი თვალები ყოველთვის იღიმის და პოზიტიურია იმ სივრცეში, სადაც შემოდის. 

- ტანგოს თემაზე შექმენით კოლექცია, რატომ გადაწყვიტეთ ამ თემაზე მუშაობა?

- ტანგო ჩემი ცხოვრების საუნდტრეკია. რადგან ყოველთვის მიყვარდა ტანგო. ყველა ადამიანი ვინც ერთხელ მაინც მოსინჯავს იცეკვოს ტანგო, თავს ვეღარ დაანებებს. ეს არის საოცარი სამყარო. როცა ამ პროექტზე დავიწყე მუშაობა, გადავწყვიტე თავად მესწავლა ტანგო.  ამ თემაზე შექმნილმა ჩვენმა სპექტაკლმა გადაინაცვლა საერთაშორისო ასპარეზზე, რაც  ჩემთვის  დიდი პატივი იყო. ჩემი ოცნება იყო გამეკეთებინა კოლექციის არასტანდარტული, არატიპიური წარდგენა. თეატრი დიდი ფუფუნებაა, ჩემთვის მსხვერპლთშეწირვა იყო ეს. ერთხელ ვარდების ტანგოს სპექტაკლი გავაკეთე მარჯანიშვილის თეატრში და მეორე იყო ბოშები, რომლის ჩვენებაც შედგა სამეფო უბნის თეატრში. ყველა ცდილობს მინიმალური რესურსით გააკეთოს საქმე, ამიტომ ძნელია იპოვო ადამიანი, რომელიც მზად არის ხელოვნებისთვის მხვერპლი გაიღოს. 

- სამომავლო გეგმები გაგვიმხილეთ...

- სულ ახლახანს ჩატარდა პარიზის მოდის კვირეული, სადაც კორინ აბრაჰამს ეცვა ჩვენს მიერ შექმნილი აბრეშუმის კიმანო, ჩვენი ლუქით იმყოფებოდა ის „ელი სააბის“ ჩვენებაზე, შესაბამისად ბევრი გამოცემის "სთრით სთაილში" მოხვდა. ასეთი მცირე ნაბიჯები დიდ შედეგებამდე მიგვიყვანს. 

ფოტოგრაფი: დათუნა აგასი



[gallery link="file" columns="4" ids="115609,115610,115611,115612"]
                    [post_title] => ირმა შარიქაძე: „ტანგო ჩემი ცხოვრების საუნდტრეკია“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => irma-shariqadze-tango-chemi-ckhovrebis-saundtrekia
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-17 15:43:29
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-17 11:43:29
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=107656
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 116276
            [post_author] => 4
            [post_date] => 2017-03-20 16:51:02
            [post_date_gmt] => 2017-03-20 12:51:02
            [post_content] => ტელეწამყვანი სალომე არშბა დედა რამდენიმე წლის წინ გახდა. მასა და მსახიობ კახა მიქიაშვილს გოგონა, თინა შეეძინათ. ბანალური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ მაინც უნდა ითქვას, რომ სალომესთვის თინას დაბადების შემდეგ ყველაფერი რადიკალურად შეიცვალა...

სალომესთან ინტერვიუ რესტორან „ტერასაში“ ჩავწერეთ, დედა-შვილმა კი სიამოვნებით იპოზიორა ფოტოკამერის წინ.

ვის ჰგავს თინა გარეგნულად?

სალომე არშბა:

დედიკოსაც ჰგავს და მამიკოსაც. მგონია, რომ თვალებით მე მგავს. ჩემი პატარაობის ფოტო მაქვს და იმ ფოტოში ძალიან მგავს. რაც შეეხება ხასიათს, ფანტასტიკური გოგოა. ყველა აქებს თავის შვილს, მაგრამ მართლა ძალიან კარგი გოგოა. დაბადებიდან ვეკონტაქტები, როგორც ზრდასრულს და ყველაფერი ესმის. მასთან ურთიერთობა ერთი დიდი სიამოვნებაა. ვფიქრობ, მან ორივესგან აიღო საუკეთესო თვისებები და საკუთარ თავში გააერთიანა...

საქმიანი ქალების მინუსად მიიჩნევა ის, რომ შვილებთან მცირე დროს ატარებენ...

მე არ ვარ საქმიანი ქალი (იღიმის). მიუხედავად იმისა, რომ თინა ორი თვის იყო, სამსახურში რომ გავედი, უფროსობა ძალიან მიწყობდა ხელს და ცოტა ხნით მიწევდა გასვლა. რეჟიმი ისე მქონდა აწყობილი, რომ თინასთან მაქსიმალურად ბევრი დრო გაეტარებინა. ბოლო სამსახურშიც ასე იყო - თინას ბაღისთვის მე ვამზადებდი, შემდეგ მივდიოდი სამსახურში, საღამოსაც სულ შვილთან ერთად ვატარებდი. ძიძა მაშინ ავიყვანე, როცა თინა წელიწადნახევრის გახდა. სამ წლამდე ძიძა მეხმარებოდა, შემდეგ კი თინა ბაღში წავიდა.

დედიკოსთან ერთად ყველაზე მეტად რისი თამაში უყვარს?

სხვადასხვა თამაში გვაქვს, ბურთსაც ვაგორებთ, ფეხბურთს ვთამაშობთ, დედა-შვილობანას... ერთობლივი თამაშები ძალიან კარგია. მესმის, რომ ეს შესაძლოა, დედისთვის დამღლელი იყოს სამსახურის შემდეგ, მაგრამ ჩვენ ასე ავაწყვეთ, რომ ბევრ რამეს ერთად ვაკეთებთ. ახლა, ბოლო დროს დაიწყო მარტო თამაში. როცა თინა პატარა იყო, სამსახურში რომ მივდიოდი, ტიროდა. მერე ავუხსენი, რომ ყველა დედამ უნდა იაროს სამსახურში, რომ შვილებს სურვილები აუსრულონ (იღიმის), ამის შემდეგ აღარ უტირია.

შეიძლება ითქვას, რომ შენი ცხოვრება თინას გაჩენის შემდეგ რადიკალურად შეიცვალა?

რეჟიმიც შეიცვალა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა და მეც შევიცვალე, შემეცვალა პრიორიტეტები, ღირებულებები. 2012 წლის შემდეგ, რაც თინა გაჩნდა, მე მისთვის ვცხოვრობ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მჭირდებოდა, სხვადასხვა ეტაპზე ამა თუ იმ შემოთავაზებაზე უარიც მითქვამს. არ მიმაჩნია, რომ არასწორად მოვიქეცი. შინაგანი მოთხოვნილება მაქვს, რომ თუკი შემიძლია, შვილს დიდი დრო დავუთმო და ასეც ვიქცევი.

როცა ფეხმძიმედ იყავი, ბავშვის აღზრდაზე ლიტერატურას თუ კითხულობდი?

როცა ორსულად ვიყავი, ჩემს მეგობრებს უკვე ჰყავდათ შვილები, მათ გამოცდილებასაც ვიზიარებდი და უამრავი ლიტერატურაც წავიკითხე. ინტერნეტში მაქსიმალურად ამომწურავი ინფორმაცია მოვიძიე. თინას დაბადების შემდეგ პედიატრთან 24 საათი კონტაქტზე ვიყავი.

28 წელი, როცა თინა გავაჩინე, ვფიქრობ, იდეალური ასაკია შვილის გასაჩენად. ფსიქოლოგიურად, ფიზიკურად და ემოციურად მზად ვიყავი. ძალიან მომზადებულმა გავიარე ეს პერიოდი და არ მქონია პოსტსამშობიარო დეპრესია. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ვიღლებოდი, ყოველი წუთი ბედნიერებას მანიჭებდა. თინა ოთხწელიწადნახევრისაა და დღემდე არც ერთი ღამით არსად დამიტოვებია. ჯერ ვერ ვტოვებ. ყველგან ერთად დავდივართ...

თუ ფიქრობ სკოლის შერჩევაზე?

ბაღზე ძალიან ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი, რომ კარგი არჩევანი გავაკეთე, რადგან მარტივად დარჩა ბაღში. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იქ თავს კომფორტულად გრძნობდა. არადა, ჩემ გარეშე არ იძინებდა, ღამით სხვაგან არასდროს დამიტოვებია, სამსახურში რომ მივდიოდი - ტიროდა და რომ ვბრუნდებოდი, კართან მხვდებოდა...

ახლა ვარჩევ სკოლას. ბევრი კითხვის ნიშანი მაქვს. გარდა იმისა, რომ კერძო სკოლები ძალიან ძვირია, არ ვიცი, ამ თანხის შესაბამის განათლებას თუ მისცემენ. რამდენიმე სკოლაში ვიყავი და კიდევ ვაპირებ მისვლას.

ბავშვობაში ფანტაზიორობდი, რამდენი შვილი უნდა გყოლოდა?

ერთი ვიდეორგოლია, „იმედის დილის“ პრომო, სადაც ვამბობ, რომ მინდა, ხუთი შვილი მყავდეს. ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ ბევრი შვილი მეყოლებოდა, მაგრამ ყველაფერს რომ თავი დაანებო, იმხელა პასუხისმგებლობა და საფიქრალია შვილის ყოლა... რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე. სულ შვილზე ფიქრობ და ყველაფერი საუკეთესო მისთვის გინდა. ასე რომ, ჯერ თინათი ვტკბები (იღიმის).

როგორი გინდა იყოს შენი თინა?

ამაზეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ. დედაჩემის თაობა რადიკალურად განსხვავებულად ზრდიდა შვილებს. მე სხვა მეთოდი ავირჩიე აღსაზრდელად. თინას ძალიან იშვიათად ვუბრაზდები. ყოფილა მომენტები, როცა წყობიდან გამოვსულვარ, მიყვირია, რასაც მერე ძალიან განვიცდი ხოლმე, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად მომხდარა. დღეს ბავშვები ბევრად თავისუფლები არიან, მე ასე ვფიქრობ.

არმაზში ჩემი მეგობრის აგარაკზე ვისვენებთ ხოლმე. ბავშვები დილიდან ფლომასტერებით მთელ სახესა და ტანს იხატავენ. ეს ჩემთვის პრობლემა არაა, მერე გავხეხავ, რამდენიმე დღე მცირე ლაქებით ივლის, მაგრამ ასე გართობას არ ავუკრძალავ. თინასთან ერთად ვითამაშებ ისე, რომ მერე მთელი სახლი დასალაგებელი იყოს... სიმკაცრე აუცილებელია, მაგრამ თინასთან საუბარი და ახსნა კარგად ჭრის. ჩემმა შვილმა არ იცის, რას ნიშნავს დასჯა. რაც მთავარია, კარგი შედეგი მაქვს. რაც მთავარია, ბოდიშის მოხდა იცის. მეც ასეთი ვარ. ცუდად ვგრძნობ თავს, თუ არასწორად მოვიქეცი და ბოდიში არ მოვიხადე...

ყველა დედას უნდა, საუკეთესო შვილი ჰყავდეს. მინდა, თავისუფალი გაიზარდოს და არ მოექცეს დოგმებში. მინდა, ძალიან კარგად ისწავლოს. თუკი კარგ განათლებას მიიღებს, ბევრი რამ გაუადვილდება ცხოვრებაში. მსურს, იყოს მიზანდასახული, იცოდეს, რა უნდა და როგორ გადადგას მყარი ნაბიჯები ამ მიმართულებით. მგონია, რომ მშობლებმა შვილებს თავისუფლება უნდა მივცეთ. რასაკვირველია, ზღვარი ყველგან არსებობს...

არის შეცდომა, რომელიც არ გინდა, შენმა შვილმა გაიმეოროს?

რა თქმა უნდა, მაგრამ შეიძლება, დედის შეცდომა შვილმა მაინც გაიმეოროს. დედისთვის მეც არ მომისმენია და მერე წამიტეხავს ცხვირი. თინას რჩევას მივცემ, მაგრამ ჩემს აზრს თავს არ მოვახვევ, გადაწყვეტილებას თავად მიიღებს.

სალომე, საქმიანობის კუთხით რა ხდება? „ჯი-დი-ეს“-ზე, სადაც შენ მუშაობდი, შუადღის გადაცემა დაიხურა...

ტელევიზიაში აღარ ვმუშაობ. მაქვს ერთადერთი სამსახური, ჩემი საყვარელი ჟურნალი „სთეფსი“, სადაც ვწერ. იმედი მაქვს, რაიმე გამოჩნდება, რადგან სამსახური ყველას სჭირდება. რომ არ მჭირდებოდეს, მთელ თავისუფალ დროს თინას დავუთმობდი. ახალი სამსახური რომ მექნება, მაინც ისე შევათავსებ, რომ შვილს ყურადღება არ მოვაკლო.

გადაღების ადგილი: რესტორანი „ტერასა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="116282,116284,116283,116285,116291,116287,116289,116288,116281,116286,116290"]
            [post_title] => სალომე არშბა მთელ თავისუფალ დროს შვილთან ატარებს - „რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე...“
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => salome-arshba-mtel-tavisufal-dros-shviltan-atarebs-rac-tina-gachnda-tavisuflad-ver-amovisuntqe
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-03-20 17:04:46
            [post_modified_gmt] => 2017-03-20 13:04:46
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=116276
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 83
    [max_num_pages] => 28
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => 3131ec0bab9cd5c598eae04ffd569796
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები