გიორგი ყიფშიძე: „ჩემს ცოლს გოგო ემუქრებოდა, ეგ ბიჭი ჩემია, სადარბაზშო დაგხვდები და მოგკლავო…“

პოპულარული

გიორგი ყიფშიძე: „ჩემს ცოლს გოგო ემუქრებოდა, ეგ ბიჭი ჩემია, სადარბაზშო დაგხვდები და მოგკლავო…“

გიორგი ყიფშიძეს მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის თეატრში შევხვდით ინტერვიუსთვის. მსახიობთან საუბარი იმ ინფორმაციით დავიწყეთ, რომელიც თავად გაავრცელა „ფეისბუქზე“, გიორგიმ დაწერა, რომ თუმანიშვილის თეატრს ახლა განსაკუთრებული პერიოდი უდგას, რადგან ყველა სპექტაკლზე ბილეთები რამდენიმე წუთში იყიდება. გიორგისთან მის ბოლოდროინდელ რთულ პერიოდზეც ვისაუბრეთ, როცა მკურნალობის პროცესს გადიოდა…

შენი „ფეისბუქის“ გვერდიდან შევიტყვეთ, რომ თურმე ხალხი თეატრში დადის და ბილეთებზე დიდი წეწვა-გლეჯა ყოფილა…

გიორგი:

რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, ასეა. შევეგუე უკვე, მთლად ახალი ამბავიც არ არის. დაახლოებით ერთი წელიწადია, თუმანიშვილის თეატრში ბილეთები არ იშოვება. ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, ზოგჯერ 11 წუთში იყიდება სპექტაკლების ბილეთები. ახლა „ბაკულაზე“ მინდოდა ორი ადამიანის დაპატიჟება და ფიზიკურად არ იყო ბილეთები, სულ ასეა, რაც ძალიან მაგარია.

შენი აზრით, ეს რამ გამოიწვია?

არ ვიცი, ალბათ, თეატრი სწორ გზაზე დგას, კოლექტივიც მნიშვნელოვანია. შესაძლოა, ხალხის ინტერესი გაიზარდა თეატრის მიმართ. ინტერესი ერთია, რას გთავაზობენ – მეორეა.

„ბაკულას ღორები“ ახსენე, ძალიან ცნობილი სპექტაკლია…

კი არის ცნობილი, მაგრამ თაობები მოდის, აზრზე არ არიან, ნანახი არ აქვთ. ისეთი სპექტაკლია, რომელზეც თაობები იზრდება. მიუხედავად ამისა, ძველგაზრდებიც უკვე მეათედ დადიან. სხვათა შორის, მე რომ დავიბადე, მაგ წელს დაიდგა „ბაკულას ღორები“ და მე მომიძღვნეს, ასე რომ, ეს სპექტაკლი ჩემხელაა. მაშინ გოგა პიპინაშვილი თამაშობდა ჩემს როლს, ახლა მე ვთამაშობ. გარდა ამისა, უნდა ვახსენოთ „მეფე ლირი“. უკვე დადგა საკითხი, ხომ არ გაიზარდოს მაყურებლებისთვის განკუთვნილი ადგილები, რადგან 200 ადამიანზე მეტი დარბაზში ვერ ეტევა, არადა, სპექტაკლზე დასწრების მსურველი გაცილებით მეტია – სულ ჩადგმულია სკამები, თითქმის დღეგამოშვებით ვთამაშობთ და მაინც ანშლაგებია. ჩვენი თეატრი, ფაქტია, მაყურებლით განებივრებულია.

ეს მსახიობის ფინანსურ მდგომარეობაზე რამენაირად აისახება?

შემდეგი კითხვა დასვი (იღიმის). თეატრში რომ ბევრი ხალხი დადის, ამ შემთხვევაში მსახიობის ფინანსებზე არ აისახება. გააჩნია, თეატრს როგორი კონტრაქტი აქვს შენთან დადებული. როცა ზურა გეწაძე იყო მმართველი, რამდენ სპექტაკლშიც თამაშობდი, ხელფასს სპექტაკლების რაოდენობის შესაბამისად, იმდენი ასი ლარი ემატებოდა. არ ჰქონდა მნიშვნელობა, ახალბედა თუ უკვე გამოცდილი მსახიობი იყავი.  ამან გარკვეული საუბრები გამოიწვია ძველგაზრდებს შორის, თუ არ ვარ ამდენ სპექტაკლში დაკავებული, მე რა ვქნაო… ეს ფორმა მოიფიქრეს იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი მსახიობი როლზე არ თანხმდებოდა, ზოგჯერ რეჟისორს არ იცნობდნენ და არ ენდობოდნენ, ზოგჯერ – სხვა მიზეზით. უარი რომ არ ეთქვათ, თანაც, მსახიობისთვის ფინანსურად მომგებიანი ყოფილიყო, ასეთი გამოსავალი მოიფიქრეს. ძალიან გაამართლა, რადგან როლებზე უარს არავინ აღარ ამბობდა… მეც მითქვამს უარი როლზე. ძალიან ბევრჯერ დამიწყია რაღაცაზე მუშაობა და მივხვდი, ცუდად გამოსვლას ჯობდა, საერთოდ არ გამოსულიყო, ამიტომ შემიწყვეტია თანამშრომლობა. წინასწარ ეტყობოდა, რომ კარგი არ გამოვიდოდა, ცუდში თამაში კი არავის სურს. ახლა რა სისტემაა, აღარ მიკითხავს.

გარკვეული პერიოდის წინ იყო პროტესტი მსახიობების ხელფასებთან დაკავშირებით თეატრებში, საბოლოოდ, რა გადაწყდა?

არ მინდა ამ თემაზე ლაპარაკი, რადგან ცუდი ბიჭი გამოვედი და გამოვიდა, რომ მამაჩემს „პადნოჟკა“ დავუდე, არადა, თვითონ საერთოდ არ იცოდა, მე რის თქმას ვაპირებდი. სხვა კონტექსტში ვთქვი და ჟურნალისტებმა სხვანაირად შემოატრიალეს, ასე ხდება ხოლმე. ესეც გასაგებია…

რა უნდა გამოსწორდეს ან როგორ? ძნელია ამაზე ლაპარაკი, როცა ვიღაც იტყვის, კარგი რა, მეზობელი მშიერი მიკვდებაო… ყველა ქვეყანაშია მშიერი ადამიანი, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მე ჩემს პროფესიაში მეტს არ უნდა ვითხოვდე, ან მეტი არ მეკუთვნის. რა თქმა უნდა, ძალიან ბევრს უჭირს, მარტო ჩემს გარშემო სიღარიბის ზღვარს მიღმა იმდენია, რომ ვერ დავთვლი… მაგრამ ყველამ უნდა მიხედოს თავის პროფესიას და ეცადოს, წინ წავიდეს.

მახსოვს, რომ მსახიობები აპირებდით ამ კუთხით რაღაცას…

რადგან ჩემი ნათქვამი არასწორად გაიგეს, აღარ ვაპირებ ამ თემაზე ყურადღების გამახვილებას. ჩემს საქმეს წყნარად და ჩუმად მივხედავ.

ადრე მახსოვს ტელევიზიაში წამყვანად შენს თავს ვერ ხედავდი, მაგრამ შემდეგ აზრი შეიცვალე…

ყველაზე კარგად თავი ვიგრძენი ვანიკო თარხნიშვილთან ერთად „ნიჭიერში“. გარდა იმისა, რომ მეგობრები ვართ და ერთმანეთის ნახევარი სიტყვით გვესმის, ჯგუფია ისეთი მაგარი, ვინც სწორ ამოცანებს გაძლევს. ხედავ, როგორი პროფესიონალები არიან და არ აძლევს თავს უფლებას, სხვანაირად მოიქცე. ტელევიზიას სხვა ნიუანსები ახასიათებს, გიორგი ხაბურზანიამ და დემნა ჯაფარიძემ გამაოცეს, მათთან მუშაობისას მივხვდი, რომ ტელევიზია ისეთი ხელწამოსაკრავი არ არის… თუკი მათი მსგავსი ჯგუფი გიდგას უკან, შეიძლება, ამ მხრივ შენგან რაღაც გამოვიდეს…

რას არ დათანხმდებოდი?

გააჩნია, ვინ აკეთებს და რას, გავაანალიზებდი, რამდენად ჩემია ან არა…

კინოდან არ გაქვს შემოთავაზება?

არაფერი ხდება. ძალიან მწყდება გული. კინოინდუსტრია ჩემს პარალელურად მიდის, ვაგონს ვერ შევახტი, არ ვიცი, რატომ. ძალიან დიდი კონკურენციაა და სავსებით გასაგებია, რომ შენი ადგილი კონკრეტულ პროექტებში არ არის, მაგრამ თან, ცოტა პროექტი კეთდება. რაც არის, მე იქ არ ვარ. შეიძლება, არის სააგენტოები, რომლებიც უპირატესობას სხვა მსახიობებ ს ანიჭებენ და მათ სვამენ პირველ რიგებში. შეიძლება, ძველგაზრდად მიმიჩნევენ, მაგრამ მე არ აღვიქვამ. რადგან 40 წლის ვარ, კი არ დავბერდი?!.

ასაკის მატებას გრძნობ?

საკაიფოდ ვგრძნობ თავს, მაგრამ ცოტა გავხდი. ცე ჰეპატიტი გვქონდა, მეც და მამაჩემსაც. ვიმკურნალეთ, მაგრამ მე გავხდი, წამალმა დამფერთხა და გამომაშრო, ასე ვთქვათ, ქიმიოთერაპიაა. მადაზე ვარ, ვჭამ გემრიელად და ენერგიაზეც ვარ, მაგრამ ვერ ვიმატებ.

დეპრესიული პერიოდი იყო?

მკურნალობისას კი, იყო. წამალს აქვს გვერდითი ეფექტი, ნერვული დაძაბულობის. ეტყობა, ამისი ბრალიც იყო, რომ მაშინ მსახიობების ამბავზე საერთოდ რამე ვთქვი. აზრი არ ჰქონდა არაფრის თქმას…

ჯანმრთელობის მხრივ ახლა როგორ ხარ?

მშვენივრად, „ხოდზე“ ვარ.

კინოინდუსტრიამ რომ გვერდი აგიარა, ეს იმის ბრალი ხომ არ არის, რომ ზედმეტად პოპულარული სახე ხარ?

შეიძლება… ზედმეტი პოპულარობა არსებობს, ეტყობა, ადამიანიც იცვითება, მაგრამ კინოში არ გავიცვითე. ზურამ 80-მდე ფილმში შეასრულა როლი და არ გაცვეთილა. ყველაზე ცუდია, როცა მსახიობს ერთ კონკრეტულ როლში ჩასვამენ და სულ იმას ათამაშებენ, მაგალითად, ძველ ბიჭს, ქურდს… მთავარია, რეჟისორმა სხვანაირ ამპლუაში, ჟანრსა და გარემოში დაგინახოს… ფაქტია, რომ ამდენი რეჟისორიც არ არის. ძალიან მომწონს ის ბიჭი, გიორგი ოვაშვილი, თუმცა პირადად არ ვიცნობ, ახალგაზრდებიდან ის მომწონს.

რა მოგიტანა ცუდი და კარგი პოპულარობამ?

ამაზე არასდროს დავფიქრებულვარ. კარგია, რადგან ხალხის სიყვარული მოაქვს და ეს ძალიან სასიამოვნო გრძნობაა. თუ ჩათვლიან, რომ რაღაც კარგად გამოგდის, გიფასებენ, რიგში დგახარ, გეხევეწებიან, ურიგოდ გაგიშვებთო, რესტორანში გეპატიჟებიან, ტაქსისტი, რომელიც დღეში 20 ლარს შოულობს, უფასოდ მიგიყვანს სადღაც.

ცუდი? არ ვიცი… ჭორები? სულ არის, ბევრი და განუწყვეტლივ. ამას წინათ რაღაც საშინელი ჭორი მითხრეს, რუსთაველის თეატრში შენ რობერტ სტურუას აგინეო? ასეთი ჭორი არსებობს… მე რომ რობერტ სტურუას ვაგინო, მომაჭერით ენა ეგრევე!.. რა სისულელეა, საიდან მოიტანეს. ამ ჭორს არანაირი საფუძველი არ აქვს და ასეთი ჭორი ძალიან ხშირია. ზოგს უყვარს, არც ისე საინტერესო ამბავი საინტერესოდ მოყვეს. რობერტ სტურუასთან არანაირი დაპირისპირება არ მქონია

.

პირადზეც გამიგია ბევრი, ცოლს დაშორდა, შერიგდა…

16 წელია, ცოლთან ერთად ვარ. ამ ჭორზე თუ გაბრაზდები, ძალიან მალე დაბერდები (იცინის). ასე რომ, ყველაფერს აქვს კარგი და ცუდი მხარე, ზედმეტი ყურადღება, სიყვარულიც არ ვარგა.

რომელიმე შენი თაყვანისმცემელი ზღვარს თუ გადასულა?

დაურეკავთ ჩემი ცოლისთვის, მოგკლავთ, სადარბაზოში დაგხვდებითო, ეგ ბიჭი ჩემიაო. გოგო ემუქრებოდა, საერთოდ არ ვიცოდი, ვინ იყო. ბოლოს ანიმ ტელეფონი გამოცვალა. ერთი ისეთი ამბავი მაქვს, უბრალოდ, ვერ მოვყვები, სასწაულია… ანათემას გადამცემენ.

კარგი რა, მოგვიყევი…

მთვრალი საეკლესიო პირი მიუვარდა ჩემს ცოლს და უთხრა, მეც სიამოვნებით ვიქნებოდი გიორგის ცოლიო. შეშინებული ანი ამოვარდა სახლში და მიყვებოდა, მეგონა, ხუმრობდა, კარზე ბრახუნი ატყდა და სახლშიც გვივარდებოდა. გამოვიძახე პატრული, დააწერინეს ხელწერილი, რომ მეორედ ასე აღარ მოიქცეოდა. ეს როდის ხდებოდა, იცი? მე და ანი „მაესტროს“ რეალურ შოუში რომ ვმონაწილეობდით, მაშინ ბინას ვქირაობდით ვერაზე და ის მღვდელი ჩვენი მეზობელი იყო. სუპერმარკეტიდან გამოჰყვა თურმე ანის. ჩვენი კარის მეზობელი ყოფილა. რკინის კარი იყო, მაგრამ ისე აბრახუნებდა… პატრულს უთხრა, ნაკურთხი ჯვრის ჩუქება მინდოდაო… აბა, კარი რატომ ჩამომიღო?!. პატრულს რომ დავურეკე, ვუთხარი, სახლში მივარდებიან-მეთქი, აბა, რომ მეთქვა, მღვდელი კარს მინგრევს, ჩემი ცოლობა უნდა-მეთქი, ხომ წამიყვანდნენ საგიჟეთში (იცინის)?

 

ძალიან უცნაური ისტორიაა. 40 წლის გახდი და თუ გაქვს ისეთი როლი, რომლითაც ამაყობ?

მაქვს ორი ასეთი როლი, შექსპირის პიესებში საუკეთესო პერსონაჟები მაქვს ნათამაშები. სხვის აზრს ვამბობ და არა ჩემსას. „რომეო და ჯულიეტაში“ მერკუციოს როლისთვის 2003 წელს საუკეთესო მსახიობის ტიტული მომანიჭეს. ახლა „მეფე ლირში“ ვასრულებ როლს, რომელიც ვფიქრობ, ასევე ერთ-ერთი საუკეთესოა ჩემს კარიერაში. ბედნიერი ვარ, როცა ამ როლს ვასრულებ…

ბევრ ასეთ ბედნიერი მომენტს გისურვებ…

მადლობა (იღიმის).

 

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

 

ექსკლუზივი /

|

15 იანვარი, 2018

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 204609
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 204609
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 10074
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => giorgi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (204609) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,10074)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 213649
                    [post_author] => 23
                    [post_date] => 2018-02-13 16:08:49
                    [post_date_gmt] => 2018-02-13 12:08:49
                    [post_content] => საქართველოს პარლამენტის წევრი „ქართული ოცნებიდან“, ლანჩხუთი-ჩოხატაურის მაჟორიტარი დეპუტატი, ნინო წილოსანი სამი შვილის დედაა. პოლიტიკაში ბიზნესიდან მივიდა, სადაც თავის დამკვიდრება, როგორც თავად აღნიშნავს, როგორც ქალისთვის, არცთუ ადვილი იყო... ყველაზე გვიან მასთან იმ ადამიანის აღიარება მივიდა, ვისი აზრიც ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო - მამის. ახლა, როგორც თავად ამბობს, გამოცდის პერიოდი აქვს და საკუთარ თავს ახალი მიზანი დაუსახა...

ნინო წილოსანთან ინტერვიუ სასტუმრო „ამბასადორში“ ჩავწერეთ, მან fortuna.ge-სთან საქმეზეც ისაუბრა და პირადზეც...

პოლიტიკაში მოსვლის გადაწყვეტილება რთული იყო?

სანამ პოლიტიკაში მოვიდოდი, პრინციპში, დატვირთული დღის განრიგი მქონდა და საკმაოდ რთული იყო ჩემი საქმიანობა, თუმცა ახლა ამ ყველაფერს დაემატა საჯაროობა, თმენის ვალდებულება და ბევრი ისეთი ფაქტორი, რაც მანამდე არ იყო. ეს, თავისთავად, სირთულეც არის, თუმცა, ვფიქრობ, ნორმალურად ვართმევ თავს და ვათავსებ საქმიანობასა და ოჯახის საქმეებს. ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ოჯახი, არანაკლებ მნიშვნელოვანი - საქმე და ვცდილობ, ორივე ადგილას დაბალანსებულად ვიყო წარმოდგენილი...

ამას თან ახლავს პოპულარობის გარკვეული დოზაც, რომელიც თქვენ უკვე მიიღეთ... როგორია?

პოპულარობა, ზოგადად, კარგია, მაგრამ ინტერესის ქვეშ მყოფს გიწევს რაღაცებზე უარის თქმა. მაგალითად, იმ ცხოვრების წესზე, რომელიც აქამდე გქონდა - საჯარო ადგილას წასვლა, სადილი, ვახშამი. მაშინ, როცა ხარ პოლიტიკოსი და მით უმეტეს, სოციალურად შეჭირვებული რაიონების მაჟორიტარი, ცოტა სხვანაირად აღიქმება. თუმცა ეს ჩემი ცხოვრების წესი იყო და შესაბამისად, რთულია ამაზე უარის თქმა...

ერთი, ძირეული და მნიშვნელოვანი ფაქტორი არ შეცვლილა, ჩემი ოჯახისა და მეგობრებისთვის ყოველთვის მომეძებნება დრო. ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც მთელი ცხოვრებაა მომყვებიან. მიუხედავად იმისა, სად ვიქნები, ეს ჩემი პიროვნების შემადგენელი ნაწილია. ისინი ჩემ გვერდით უნდა იყვნენ. ასე რომ, არ შეიცვალა მხოლოდ ეს - დანარჩენი: უფრო მეტად დაკავებული ვარ, ხშირად მიწევს გურიაში ყოფნა, მოსახლეობასთან შეხვედრა, ასევე ქუთაისში, პარლამენტში ყოფნა და საზღვარგარეთ ვიზიტებით წასვლა. ამ მხრივ ჩემი ოჯახი დიდი გამოცდის წინაშე დგას, განსაკუთრებით, ჩემი შვილები, რომელთაც უწევთ, ამდენი ხნის განმავლობაში ვერ ნახონ დედა...



რამხელები არიან?

სამი შვილი მყავს, უფროსი 15-საა, უმცროსი - 6-ის. ძალიან ყოჩაღად მიიღეს ჩემი ეს გადაწყვეტილება. წინასაარჩევნო პერიოდი იყო ძალიან დაძაბული და ფაქტობრივად, ორი თვის განმავლობაში ოჯახის წევრები არ მინახავს, რადგან სულ გურიაში ვიყავი. ჩემი შვილები თბილისში იყვნენ, სწავლის პერიოდი დაემთხვა და ვერ ჩამოდიოდნენ ჩემთან ხშირად. ახლაც, რაციონალურად უდგებიან ჩემს დაკავებულობას, არყოფნას. მაგრამ მეორე მხრივ, ვამბობ, რომ ვარ „ხარისხიანი“ დედა. ამაში ვგულისხმობ, რომ შეიძლება, ბავშვებისთვის დიდი დრო არ მაქვს გამოყოფილი, მაგრამ რაც მაქვს, იმას ხარისხიანად ვატარებთ ერთად, ვსაუბრობთ ბევრ მნიშვნელოვან საკითხზე, რაც ადარდებთ ან რაც უნდა მივაწოდო მათ, ასაკის მიხედვით.

მეუღლე?..

მეუღლე, ვლადიმერ აბულაძე ასევე მუშაობს, მაგრამ გარკვეული დოზით გადაინაწილა ჩემი ვალდებულებები და ძალიან არის ჩართული ბავშვების აღზრდაში. ამ ეტაპზე ის დიდ როლს თამაშობს.

შეგიძლიათ, გაიხსენოთ თქვენი სიყვარულის ამბავი?

(იღიმის) ჩემი მეუღლე არის ყოფილი კალათბურთელი, რომელიც სულ მეწუწუნება, რომ არასდროს დავდიოდი მის თამაშებზე, მიუხედავად იმისა, რომ მიყვარს სპორტი და ჯანსაღი ცხოვრების წესი... რომ გითხრათ, რომ კალათბურთის გულშემატკივარი ვარ და განსაკუთრებულ სიამოვნებას ვიღებ სპორტული თამაშების ყურებისას, არ იქნება სიმართლე. ჩემს მეუღლეს ეს დანაკლისი გამოჰყვა და სულ მეუბნება ხოლმე.

მიმაჩნია, რომ საკმაოდ პატარა ასაკში, 19 წლის დავოჯახდი, რასაც ჩემი შვილისთვის არ ვისურვებდი მიუხედავად იმისა, რომ არ ვარ უკმაყოფილო ჩემი დაოჯახების ფაქტით, სამი შვილით, ზოგადად, მეუღლით... ვფიქრობ, არაფერი დამაკლდა რადიკალურად, თუმცა შეიძლებოდა, დამკლებოდა, რომ არა ჩემი ძალიან მონდომებული ხასიათი. ვფიქრობ, უფრო მეტის სწავლა შემეძლო. თუ ახლა კონკრეტული მიმართულებით განათლებას ვიღებ დისტანციურად და ონლაინკურსებით, შემეძლო, ეს საფუძვლიანად გამეკეთებინა საზღვარგარეთ წასვლით... მგონია, რომ ახალგაზრდული წლები უნდა გამოიყენო კარგი განათლების მისაღებად. უცხოეთში ცხოვრების გამოცდილება ბევრ დადებითს გაძლევს.



ადრე დაოჯახებაში, თქვენ შემთხვევაში, მეტ მინუსს ვერ ხედავთ... 

ეს პირველია, როცა ადრე არ დაოჯახდები, დედობის, შვილების ტვირთი არ გაქვს წამოკიდებული და დროს განათლებას ახმარ. მეორეა - შესაძლოა, ადრეულ ასაკში ვერ განსაზღვრო სწორად შენი პარტნიორი, დაოჯახდე ქვეემოციებით და არა გააზრებულად, საბოლოოდ კი, ქორწინება წარუმატებელი აღმოჩნდეს. თავისთავად, არსებობს წარმატებული მაგალითები, მაგრამ ჩემი შვილისთვის დაოჯახებას 25 წლის შემდეგ ვისურვებდი (იღიმის).

თქვენმა მეუღლემ რით მოგხიბლათ? როგორც ჩანს, კალათბურთით არა... 

(იღიმის) სპორტი არ ყოფილა მთავარი, მაგრამ თავისთავად, ესეც იყო შემადგენელი ნაწილი. სპორტსმენები განსაკუთრებულად საინტერესო ადამიანები არიან, ბევრ შრომას არიან მიჩვეულნი, ჯანსაღი ცხოვრების წესს ეწევიან, ეს ჩემთვის მნიშვნელოვანია. ამოსავალი წერტილი იყო ის, რომ ერთმანეთს კარგად შევეწყვეთ...

როგორც საქმიან ქალს, ისე მინდა, კითხვა დაგისვათ. კარიერის დასაწყისში რა სირთულეებს აწყდებოდით, როგორც ქალი?

ახლა, რაც პოლიტიკაში მოვედი და განსაკუთრებით აქტიურად ვარ ჩართული გენდერული თანასწორობის საკითხებში, შემიძლია, კონკრეტული სახელები დავარქვა იმ განცდებსა და პრობლემებს, რაც ამ წლების განმავლობაში მქონია. ქალებს, თავისთავად, აქვთ პრობლემები კარიერულ წინსვლაში და პირველი იწყება მამაკაცების უახლოესი გარემოცვიდან, მათი აღქმიდან. ჩემი მეუღლეც თავიდან ბედნიერად არ შეხვედრია იმ ფაქტს, რომ მე უფრო მეტად დაკავებული უნდა ვყოფილიყავი და ამ დისკომფორტს ვგრძნობდი. ასევე მუდმივად ვგრძნობდი გარკვეულ ირონიას მამაკაცების მხრიდან, როცა სერიოზულ თემებზე ვიწყებდი საუბარს, მაგალითად, მძიმე ინდუსტრიაზე და ვაგონებზე... ამას ვხედავდი და ვგრძნობდი. შეურაცხმყოფელია, როცა ცდილობ, შენი ცოდნა და გამოცდილება, მოსაზრებები გამოავლინო და ამ დროს ეჯახები გენდერულ სტერეოტიპს, გიყურებენ, ხარ ქალი და აქედან გამომდინარე, მიიჩნევენ, რომ შენ შეიძლება, არ გქონდეს კომპეტენტური მოსაზრებები გარკვეულ თემებზე. თუმცა, ესეც დროებითია, მამაკაცისთვისაც ადვილია, დაინახოს, რამდენად კომპეტენტური ხარ.  საბოლოო ჯამში, ასეც ხდებოდა, დარწმუნებული ვარ.



მამაკაცებმა თქვენ გარშემო, მაგალითად, მამამ, როდის დაგაფასათ სათანადოდ?

მამა ძალიან აქტიურ როლს თამაშობდა ჩემს ცხოვრებაში. ბავშვობიდან მოყოლებული ის ჩემთვის საზომია, თავისი წარმატების ფორმულა აქვს, ისტორია და ამას სათანადოდ ვაფასებ. ამასთანავე, განსაკუთრებული ემოციები მაქვს მის მიმართ. მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში, რაც კი გამიკეთებია, სულ ვფიქრობდი, რამდენი ქულით შეაფასებდა... გამორჩეულად კრიტიკულია შვილების მიმართ. ყველაზე ბოლოს მამამ მაღიარა. ეს დიდი მოტივაცია იყო უფრო მეტის გასაკეთებლად. მამამ დაახლოებით სამი წლის წინ მაღიარა, მაშინ, როცა მომცა საშუალება, მასთან ერთად კონკრეტული გადაწყვეტილებები მიმეღო, გვერდით დამიყენა. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ დავიწყე ოჯახურ კომპანიაში მუშაობა, დავიწყე ბუღალტრობით და გავიარე ყველა საფეხური. ადამიანისთვის ხელოვნურად პოზიციების მინიჭების წინააღმდეგი ვარ, ყველაფერი უნდა გაიარო, სანამ მაღალ პოზიციამდე მიხვალ.

ახლა ვისი რჩევაა თქვენთვის მნიშვნელოვანი?

ბევრი ადამიანის აზრს ვითვალისწინებ, კონკრეტულად ვერ დავასახელებ. მიყვარს ადამიანების მოსმენა, ვითვალისწინებ ყველა რჩევას, თუ ჩავთვლი, რომ სწორია.

მუდამ კარგად გამოიყურებით. ჩაცმის სტილი შეგეცვალათ პოლიტიკაში წასვლის შემდეგ?

მიმაჩნია, რომ შიგთავსთან ერთად მნიშვნელოვანია მისი შეფუთვა. მე განსაკუთრებულ აქცენტს ცოდნასა და კვალიფიკაციაზე, მოსაზრებებზე ვაკეთებ, მაგრამ არანაკლებ მნიშვნელოვანია ვიზუალი, ასე რომ, ამ მხარესაც დიდ ყურადღებას ვაქცევ. ჩაცმის სტილიც, გარკვეულწილად, შემეცვალა, რადგან ჩემი ადრინდელი იმიჯი საერთო კონტექსტიდან ამოვარდნილი იქნებოდა, თუმცა აქაც ვპოულობ გამახალისებელ ელემენტებს.

თავისუფალ დროს რითი ხართ დაკავებული?

ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან ურთიერთობით. მივდივართ ქალაქგარეთ, ვერთობით სხვადასხვა ადგილას. ვსრიალებდი, მაგრამ ერთი წლის წინ გუდაურში ფეხი ვიტკინე, გავიკეთე ოპერაცია და ჯერჯერობით ვერ ვარ ფორმაში, მაგრამ გვაქვს გასართობები, რითაც ერთმანეთთან ყოფნას ვიხალისებთ. ის სამი თვე, როცა ოპერაცია გავიკეთე და რეაბილიტაციის პროცესი მქონდა, მძიმე იყო, ყავარჯნით დავდიოდი და კარგ ხანს მწარედ მახსოვდა, მაგრამ  მეორე მხრივ, მაინც კარგი პერიოდი იყო, დიდი დრო გავატარე შინ, ბავშვებთან, წავიკითხე წიგნები, რომლებიც განსაკუთრებულად დამამახსოვრდა...

ჯანსაღ ცხოვრებაზე ვსაუბრობდით და ახლა ვარ დაკავებული ვარჯიშით, კვირაში სამჯერ დავდივარ დარბაზში. ყველას ვურჩევ ამას, რადგან ჯანსაღი ცხოვრების წესს არ აქვს ალტერნატივა.



ახლა ცხოვრების რა ეტაპი დაგიდგათ?

გამოცდის ეტაპი მაქვს. როცა არჩევნების დროს ვხვდებოდი უამრავ ადამიანს, ვპირდებოდი, რომ ბევრ რამეს გავაკეთებდი, მათი ცხოვრება უკეთესი რომ გამხდარიყო. პარლამენტში ყოფნის ოთხი წელი ჩემთვის გამოცდაა. თუკი ვერ მოვახერხე, რომ მაქსიმუმი გავაკეთო მათთვის, ეს იქნება წარუმატებელი პერიოდი და ჩემი ცხოვრების დიდი ტკივილი...

ახლა ვარ ძალიან დაძაბული, რადგან ყოველდღიურად მიწევს ამ ადამიანების პრობლემებთან შეჯახება, რაღაც ნაწილის მოგვარება, რაღაცების ვერმოგვარება. იმხელა პასუხისმგებლობა მაქვს, რაც აქამდე არ მქონია.

კრიტიკას როგორ ხვდებით?

პრინციპში, კარგად, რადგან თვითკრიტიკული ვარ. იმაზე მეტ შენიშვნას ვერავინ მომცემს, ვიდრე მე შემიძლია მივცე საკუთარ თავს. უსამართლო კრიტიკის მიმართ საკმაოდ მგრძნობიარე ვარ, რადგან თავად ვცდილობ, არ გავაკრიტიკო ადამიანები. თუკი არასწორი შენიშვნის მიცემა მომიხდა, თუნდაც შვილისთვის, შემდეგ ბოდიშის მოხდა არ მიჭირს. მაშინ, როცა ადამიანები კრიტიკას ზედაპირულად ისვრიან და სხვებსაც სტკენენ გულს, რადგან ჩემ მიმართ აგრესიული გამონათქვამები მხოლოდ ჩემზე არ აისახება, არამედ ჩემი ოჯახის წევრებზე, ეს გულსატკენია. მტკენია გული პერიოდულად, თავისთავად.

რა გახალისებთ ასეთ დროს?

ასეთ დროს მნიშვნელოვანია, იპოვო მოტივაცია, რომელიც წინ გამოძრავებს. ჩემთვის ასეთი რამ მუდმივი განვითარებისკენ სწრაფვაა და მინდა, ეს არასდროს დავასრულო...

[gallery royalslider="1" link="file" ids="213658,213659,213660,213661,213662,213663,213664,213665,213666,213667,213668,213669,213670"]

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: სასტუმრო „ამბასადორი თბილისი“

ნინო მურღულია


                    [post_title] => ნინო წილოსანის საქმე და პირადი: „მიმაჩნია, რომ „ხარისხიანი“ დედა ვარ!..“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => nino-wilosanis-saqme-da-piradi-mimachnia-rom-khariskhiani-deda-var
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2018-02-13 21:47:43
                    [post_modified_gmt] => 2018-02-13 17:47:43
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=213649
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 211044
                    [post_author] => 23
                    [post_date] => 2018-02-05 13:16:55
                    [post_date_gmt] => 2018-02-05 09:16:55
                    [post_content] => ნინა წკრიალაშვილი ახალი ბიზნესიდეით არის გატაცებული. მალე საკუთარი მაღაზია ექნება, სადაც ჩინეთიდან სამოსს, აქსესუარებს, ფეხსაცმელსა და ჩანთებს შემოიტანს.ს წორედ ამისთვის გაემგზავრა ჩინეთში ორი კვირით... „რუსთავი 2“-ზე „სილამაზის ფორმულას“ იწყებს და ახლა გადაღებებით არის დაკავებული, მაგრამ სასტუმრო „კოსტეში“ ჩვენთან ინტერვიუსთვის სიამოვნებით მოიცალა.

ნინა:

მაინც მათქმევინე, არც გამიხმოვანებია არსად. დიდი ხანია, მინდა, მქონდეს ჩემი ბიზნესი. მქონდა მცდელობები, იდეები, მაგრამ შუა გზაში გადავიფიქრე, რადგან მივხვდი, რომ ჩემი არ იყო. მათ შორის იყო საცვლების ბიზნესი, ამ შემთხვევაში ბევრ პრობლემას შევხვდით და მივხვდით, რომ საქართველოში ვერ მივიღებდით კარგ ხარისხს. საქართველოში ფიზიკურად არ არიან თეთრეულის თარგის გამოჭრელი ადამიანები. ეს იყო ერთადერთი, მაგრამ ყველაზე მთავარი პრობლემა. გადავწყვიტე, გავაკეთო ჩემი მაღაზია და ასევე ატელიეც. ვცდილობ, ვიფიქრო ჩემს პენსიაზე. ვხუმრობ, რა თქმა უნდა. ქალების უმეტესობას და მეც არასდროს ჰბეზრდება ახალი სამოსი. მივხვდი, რომ საკუთარი ატელიე  და მაღაზია იქნება ჩემი ჯიბისთვის დიდი ეკონომია, ამდენ ტანსაცმელს რომ დავინახავ, მეგონება, რომ ყველაფერი ჩემია და ზედმეტ ფულს ამდენ ძონძში აღარ დავხარჯავ (იცინის). რაც მომეწონება, შევიკერავ, ორი ძალიან მაგარი მკერავი მყავს. მაქსიმუმ 10 მარტამდე ჩემი მაღაზია, რომელსაც ჰქვია „ნინას ტანგო“, გაიხსნება.

უცბად ნინას ტანგა მომესმა...

(იცინის) ამაზე უკვე დამცინეს. შეიძლება, უბრალოდ, ტანგო დავარქვა. ვფიქრობ, მომავალში მამაკაცის სამოსიც იქნება წარმოდგენილი და ტანგოს ქალი და მამაკაცი ცეკვავენ. თანაც, ჩემი ხასიათი ტანგოს ჰგავს. მაღაზიისთვის მინდოდა, „69“ დამერქმია. მერე დამეზარა მამაჩემის ხუთწლიანი გაბუტვები და მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის მოვარდნები. საბოლოოდ, ტანგო დავარქვი. თეთრეულის ხაზს თუ გამოვუშვებ, იმას დავარქმევ „69“-ს.



ჩინეთში რატომ წახვედი?

სამოსი, აქსესუარები, ფეხსაცმელები და ჩანთები ჩინეთიდან უნდა შემოვიტანო. გავიარე კონსულტაცია ბიჭოლასთან, რომელიც დიდი ხანია, იქ არის და სხვათა შორის, ძალიან პოპულარულია. ძალიან დიდი წარმატება აქვს, სახელით იცნობენ. უნდა უსმინო, ჩინურად როგორ ლაპარაკობს. მე მხოლოდ ორი სიტყვა ვიცი, გამარჯობა და დიდი მადლობა.

მთელი სამყარო ყველაფერს ჩინეთშია კეთებს. თუ იქ  სწორ ადგილებს მიაგენი, ნებისმიერი ხარისხის რაღაცებს შეიძენ. მინდა, ჩემს მაღაზიაში ნორმალურ ფასად კარგი ხარისხის რაღაცები იყიდებოდეს. ორი კვირა გავატარე იქ. ბევრი ვიფიქრე და ვარჩიე, მაგრამ მაინც არ მეყო ეს დრო და კიდევ ერთხელ მინდა გავემგზავრო. სამოსის გარდა, შემოვიტან იმ აქსესუარებს, რაც ატელიეში გამომადგება.

ფინანსურად ვინ გეხმარება?

ბოლო 17 წელია, საკუთარ თავს თავად უზრუნველვყოფ. დანაზოგი, ბანკი, ოჯახი...

ანუ მამაც გეხმარება?

უმეტესი ნაწილი ჩემია, მამაც მეხმარება, დედა ჩუმად, ცალკე (იცინის). მჯერა, რომ წარმატებული წამოწყება იქნება. ატელიეზე დიდ იმედებს ვამყარებ.

„რუსთავი 2“-ზე გადაცემას იწყებ...

„მარაოზე“ გადიოდა „პომადა“, რომელსაც უამრავი მაყურებელი ჰყავდა, გადაწყდა მისი „რუსთავი 2“-ზე გადატანა. ფორმატი ცოტა სხვანაირი იქნება, მაგრამ იდეა იგივე რჩება. გადაცემის სახელწოდებაა „სილამაზის ფორმულა“. ჩვენი მიზანი იქნება არა უბრალოდ ადამიანების გალამაზება, არამედ მათი იმიჯის რადიკალური შეცვლა. ერთ კვირაში ეთერში გავა. ჩემი პროდიუსერები მეუბნებიან, უფრო აკადემიური იყავიო, მაგრამ არ გამომდის.  ვყვები საკუთარ თავზე ღადაობა ისტორიებს, ყველაზე სასაცილო ამბებს არ უშვებენ, მეუბნებიან, რომ არ შეიძლება, ამდენი საკუთარ თავზე იხუმრო. ვთქვათ, სადღაც მაღაზიაში ვარ და რაღაც ქუდს მაზომებენ, ვამბობ, არ დამახუროთ, რადგან ოთხკუთხედი თავი მაქვს-მეთქი (იცინის).



შენი გარეგნობა მუდმივი განხილვის საგანია... რამე ხომ არ შეცვალე კიდევ?

არაფერი შემიცვლია ჯერ (იცინის). 40 წლის გავხდი, ალბათ, 45 წლის ასაკში სახეს გადავიჭიმავ. რას გადამეკიდნენ, ყველას ჩემზე მეტი აქვს გაკეთებული. რაც შეეხება ტანს, აქაც არ მქონია ცვლილება, უბრალოდ, მკერდზე და საჯდომზე ძველი ფორმები დავიბრუნე, რაც 10 წლის წინ მქონდა. ცხვირი ვის არ გაუკეთებია და მეზოთერაპია? გადამაყოლეს!.. საკუთარ თავზე ვხუმრობ ხოლმე, მგონი, მარტო ყურები არ მაქვს გაკეთებული-მეთქი. როცა მაინც ლაპარაკობენ, ჯობია, შენ დაასწრო (იცინის).

ისე, ამ ბოლო დროს ჭორები საერთოდ არ მაინტერესებს, არც საკუთარ თავზე და არც სხვაზე. ძალიან დავიღალე. ასე მშვიდად ვარ. მივეცი საკუთარ თავს იმის უფლება, რომ მხოლოდ სასარგებლო ინფორმაცია მივიღო. ძალიან მარტივი გახდა ყველაფერი. „შენზე იცი, რა თქვეს?“, ასე რომ იწყებენ ლაპარაკს, უკვე აღარ მაინტერესებს. არც ადრე ვაქცევდი ყურადღებას, მაგრამ ჩემი მშობლები ნერვიულობდნენ... ჩვენი პროფესიის ადამიანებზე სულ ჭორაობენ. ერთადერთი, რაც მაინტერესებს, ისაა, რომ ბევრი ვიმუშაო და მომავალი წლები არ ვიცხოვრო პენსიაზე. არ შემიძლია. თან, სარკეში ჩაიხედო, ნაოჭები დაინახო და თან, ფული არ გქონდეს... ილაპარაკონ მათ, ვინც არაფერს აკეთებს და მერე უყურონ ჩემს შრომის შედეგს.

მახსოვს, გყავდა გვერდით მამაკაცი...

აღარ მყავს... ჩემს პირადში არაფერი ხდება. ნამდვილად ასეა. მარტო ვარ და მივხვდი, რომ ყველაზე შრომისუნარიანი, ენერგიული და ნაყოფიერი მარტოობისას ვარ. სიყვარული ხელს მიშლის. არანორმალური ვიცი ყველაფერი. სულ ვფიქრობ, სადმე რომ გავიდე, არ ეწყინოს-მეთქი... საკუთარ თავზე უარს ვამბობ. ჩვენი პროფესიის ადამიანს მაშინ მამულიჩასნაირი ადამიანი უნდა ჰყავდეს გვერდით. მამულიჩა კი ერთი იყო და ისიც დაკავებულია (იღიმის).

მყავს სამი კატა. ამ ბოლო წლებში აღმოვაჩინე, რომ ვგიჟდები ცხოველებზე. სახლში საჭმელი რომ გამითავდება, მეზარება ჩასვლა, კატებს თუ არ აქვთ საჭმელი, აუცილებლად დილის ხუთ საათზეც ჩავდივარ და ამომაქვს. სახლში ჩემი დაბრუნება უხარიათ და ვერ ვგრძნობ, რომ მარტო ვარ.

ჩემი კატები ბევრ ადამიანს ჯობია, ზოგადად, ცხოველებიც. იმდენად დადებით და პოზიტიურ ენერგიას გაძლევენ... გრძნობენ, როდის ვარ ცუდ ხასიათზე, როცა პრობლემა მაქვს, სამივე ზედ მაზის.

რაც დრო გადის, ვხვდები, რომ მეგობრები აღარ მყავს, იშვიათი ადამიანების გარდა, ორი-სამი ახლო მეგობარი შემომრჩა.

რატომ, რთულ პერიოდში გაგიცრუეს იმედები?

როცა კარგად ხარ, ყველა ნინა-ნინას გაიძახის. ცუდად ყოფნისას არავის უნდიხარ. ისე, ზოგადად, დიდხანს ცუდად ყოფნა არ შემიძლია.

შენი ეს ნათქვამი მამაკაცებსაც ეხება, თუ სამეგობრო წრეს?

არა, სამეგობრო წრეს. იცი, რაში მიმართლებს? რამდენი რომანიც დამთავრებულა, პირველი-ორი თვე გვქონია მძიმე, შემდეგ კი კარგი ურთიერთობები ჩამოგვიყალიბებია. არავის სერიოზული არაფერი დაუშავებია. მეგობრობისთვის ფანტასტიკურები არიან. ყველა მათგანთან ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს. ერთთან განსაკუთრებით ვმეგობრობ. დღემდე, რამე რომ მიჭირს, მას ვურეკავ პირველს და ისიც ასეა... მიხარია ხოლმე მაინც, როცა ხუთი წლის მერე მეუბნებიან - მაშინ ვერ დაგაფასე და ახლა გაფასებო. იცი, რატომ? არავის არაფერს ვთხოვ, კომფორტს ვუქმნი და ზედ ვყვები. ეტყობა, არ არის საჭირო ზედ გადაყოლა...

40 წლის ასაკში კიდევ რამე გადააფასე?

ბოლო ხანია, ძალიან შევიცვალე. განსაკუთრებით, ბოლო ერთი წელი... არ მჯერა, რომ 40 წლის ვარ, მაგრამ ცხოვრებისეული გამოცდილება თავისას შვრება. თავს ძალას აღარ ვატან, რომ რაღაც ისეთი გავაკეთო, რაც არ მინდა. არასდროს ვაკეთებდი, მაგრამ ახლა მივხვდი - ჯერ საკუთარ თავზე უნდა ვიფიქრო და მერე სხვაზე. ამის გამო ბევრი წელი დამეკარგა თუნდაც დეპრესიაში, ბევრი საქმე გავწელე, ბევრიც ვერ გავაკეთე.

მამაკაცები გაწუხებენ? სულ გაპრანჭული ხარ...

თუ გადაღება არ მაქვს, არც მაკიაჟს ვიკეთებ და მაცვია ჯინსი და ბოტასი. არსად დავდივარ, კლუბში რომ წავიდე, რა გავაკეთო? ამბობენ, „ბასიანი“ კარგი კლუბია, მაგრამ რომ მივიდე, რა გავაკეთო?!.

„ბნელ ოთახზე“ ლაპარაკობენ ბევრს...

შეიძლება, „ბნელი ოთახის“ სანახავად წავიდეს კაცი (იცინის). „გალერისთვის“ ბებერი ვარ, თავი მისკდება, იქ რომ შევდივარ. ქართულ რესტორანს კი ვერ ვიტან, ქორწილი რომ მქონდეს, მაინც არ შევალ.

გექნება კიდევ ქორწილი?

რაზეც ვამბობ, არ მექნება-მეთქი, ის მემართება... არ ვიცი... რამდენიმე წლით საზღვარგარეთ მინდა წასვლა, აქ თუ ყველაფერი კარგად ავაწყვე, მერე ვიფიქრებ წასვლაზე. უბრალოდ, მინდა, საკუთარ თავში გავერკვიო, მინდა, ბოლომდე მინდა გავიგო, როგორი ვარ.

თუ ძალიან მაგრად არ შემიყვარდა, არ გავთხოვდები!.. მე შემიძლია ძალიან დიდი სიყვარული და საკუთარ თავზე, კარიერაზე უარის თქმაც ამის გამო, ოღონდ თუ იმავეს ვიგრძნობ იმ ადამიანისგანაც. მინდა, ისეთი ადამიანი ვიპოვო, რომლისთვისაც ამას გავაკეთებ, მაგრამ სწორად უნდა აღიქვას ეს ყველაფერი და ჰგონიათ, რომ ვალდებული ხარ. 40 წლის ასაკში ბევრი რამ გადავაფასე... მამაკაცებთან ურთიერთობა ძალიან მეზარება, ზუსტად ვიცი, რა ფინალი იქნება. ყველა ერთნაირია საქართველოში. ფინალის მიზეზი ყველგან ერთი და იგივეა, ბოლოს გიღალატებენ, მერე მოვლენ და გეხეწებიან, მაპატიეო. მე რომ ვუღალატო, მაპატიებენ?!. ღალატს არასდროს ვიმსახურებ და ვერ ვხარშავ.

ანუ ახლა ჩაკეტილი ხარ?

იცი, როგორი? მგონია, რომ ვერასდროს გავიხსნები. ახლა საქმეს ვაკეთებ... უი, სიმღერაც მომინდა ისევ. დიმკა თეიმურაზოვმა არაჩვეულებრივი სიმღერა დამიწერა, მგონი, „მატირე“-ზე მეტი ჰიტი გახდება. ტექსტის დაწერა მინდა თვითონ. ჯერ არ მეჩქარება. როგორც კი ტექსტი მომივა თავში, მალევე ჩავწერ. შეიძლება, კლიპიც გადავიღო. რაც მთავარია, სიმღერა მომინდა. როცა ცუდად ვარ, სიმღერა მინდება. არა, კარგად ვარ, მაგრამ სიცარიელეა, რასაც სიმღერით შევივსებ.

[gallery royalslider="1" link="file" ids="211072,211067,211074,211068,211069,211070,211071,211073,211075,211076,211077,211078,211079,211080,211081"]

ფოტო: დათუნა აგასი 

გადაღების ადგილი: სასტუმრო „კოსტე“

ნინო მურღულია


                    [post_title] => ნინა წკრიალაშვილი: „40 წლის ასაკში ბევრი რამ გადავაფასე!..“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => nina-wkrialashvili-40-wlis-asakshi-bevri-ram-gadavafase
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2018-02-05 15:54:56
                    [post_modified_gmt] => 2018-02-05 11:54:56
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=211044
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 207971
                    [post_author] => 23
                    [post_date] => 2018-01-26 13:13:57
                    [post_date_gmt] => 2018-01-26 09:13:57
                    [post_content] => ეკა დემეტრაძე და აჩიკო სოლოღაშვილი ერთმანეთს დიდი ხანია იცნობენ, თუმცა ეკას არასდროს უმუშავია პროექტზე, სადაც აჩიკო იქნებოდა რეჟისორი. ორივე მათგანი ახალ მიუზიკლში მონაწილეობს, Welcome To Georgia უცხოელი ტურისტებისთვის იდგმება, თუმცა ჩვენ რეპეტიციებს დავესწარით და ქართველი მაყურებელიც არანაკლებ დაინტერესდება პერფორმანსით, რომელიც საქართველოს საინტერესო კუთხით წარმოაჩენს. მიუზიკლის იდეის ავტორი ნათია ამირიძეა, სცენარის ავტორები კი ირაკლი კაკაბაძე და რატი წეროძე არიან.

სპექტაკლი ორ მოქმედებადაა და ინგლისურენოვანია. მისი პრემიერა მალე იგეგმება, მარტში კი კომერციული ჩვენებები დაიწყება, მუსიკომედიის თეატრში, კვირაში ერთხელ.

მთავარ, ფრანგი გოგონას, ჟულის როლს, რომელსაც ქართველი ბიჭი შეუყვარდება, ეკა დემეტრაძე ასრულებს. მისი პერსონაჟი შეყვარებულს საქართველოში ჩამოჰყავს და კახეთში ოჯახის გასაცნობად ეპატიჟება...



აჩიკო, რამდენად დიდი გამოწვევა იყო შენთვის პროექტის რეჟისორად და ქორეოგრაფად მუშაობა?

აჩიკო სოლოღაშვილი:

გარკვეული დაძაბულობა ამას მოჰყვა. მინდოდა თუ არა, ცოტა ვინერვიუილე, რადგან საპასუხისმგებლო მისია დაეკისრა მთელ გუნდს, რეჟისორს, მეორე რეჟისორს, მსახიობებს, გამნათებლებსა თუ კოსტიუმების მხატვრებს, მუსიკალურ ხელმძღვანელს. ძალიან რთულია, ორ პატარა  მოქმედებაში ჩაატიო შენი ქვეყნის კულტურა და ტრადიცია, მიიტანო უცხოელ სტუმრამდე ისე, რომ მას შეუყვარდეს საქართველო, დაანახო ისეთი რაღაცები, რასაც ჩვენს ქვეყანაში მოგზაურობისას შეიძლება, ვერ გადააწყდეს, იქნება ეს ქართულ სუფრასთან მოხვედრა, სადღეგრძელო, მიაწოდო ღვინის, ქვევრის შესახებ ინფორმაცია. ბუნებრივია, ცოტა ვინერვიულე, მაგრამ მიყვარს გამოწვევები, სადაც შემოქმედებითი წვა მიდის. მივიჩნევ, რომ მსახიობების სწორი კასტი შევარჩიე და დარწმუნებული ვარ, ამ დაბრკოლებას კარგად გადავლახავთ.

ეკა დემეტრაძე:

პირველივე წუთიდან, როცა აჩიკომ დაგვიძახა და შეგვკრიბა, ცოტა შიში და დაძაბულობა დაგვეუფლა, მაგრამ მეც, როგორც აჩიკოს, მიყვარს რთული, უცნაური და ახალი საქმის კეთება. ეს საინტერესოა, მით უმეტეს, აჩიკოსთან ერთად არასდროს მიმუშავია, როგორც რეჟისორთან, მიუხედავად ჩვენი დიდი ხნის ნაცნობისა და იმისა, რომ ერთ თეატრში ვმუშაობთ.

მკაცრია, როგორც რეჟისორი?

ამ სიტყვაზე სკოლის მასწავლებლები უფრო მახსენდება (იღიმის), თუმცა საკმაოდ მომთხოვნია, როგორიც არ წარმომედგინა. იყო ჩვენს ურთიერთობაში ეპიზოდები, როცა რაღაც მკაცრად მოითხოვა. ასეც უნდა იყოს, როცა 18 ადამიანთან გიწევს ურთიერთობა და შენ ხარ ერთი. მით უმეტეს, როცა ყველას სხვა საქმეებიც აქვს, აგვიანდებათ, აჩიკომ კი რაღაცნაირად დაალაგა ეს გრაფიკი...



აჩიკო, ცოტა რამ შინაარსის შესახებ...

ქართველი ბიჭი სწავლობს საფრანგეთში მეღვინეობას. გაივნობს ფრანგ გოგონას, ჟულის, რომელიც შეუყვარდება და ჩამოჰყავს საქართველოში, კახეთში პაპასთან და ბაბოსთან. იქ ჩანს, როგორ ვიცით ქართველებმა სტუმრის მიღება. მთელი სოფელი როგორ ერთვება დახვედრაში... საბოლოოდ, სთხოვს ხელს და გაჰყვება თუ არა, ამას სპექტაკლში ნახავთ.

ინგლისურენოვანი სპექტაკლია და მონაწილეობა არ გაგიჭირდა?

ეკა:

გაჭირვებას ვერ დავარქმევ, საინტერესო გამოდგა, მივხვდი, რომ ეს არ არის უბრალოდ ინგლისურად ლაპარაკი. ყველა ენას თავისი კულტურა მოჰყვება. თანაც, ჩემი პერსონაჟი ფრანგია, რომელიც ინგლისურად ლაპარაკობს, ამან ამოცანა გაართულა. ორ რამეზე ვდარდობ სპექტაკლთან დაკავშირებით, პირველი არის აქცენტი, ზედმეტი ხომ არ მომდის ან ხომ არ ვაკლებ. მეორეს საიდუმლოდ დავტოვებ.

აჩიკო:

მე ვიცი. ეკას უწევს სიმღერა სცენაზე პირველად. თამამად ვამბობ, რომ ეკას აქვს სმენა და კარგი მონაცემები. ის, რასაც ახლა გადის, მე 10 წლის წინ გავიარე. მეც მქონდა სმენა, მაგრამ სცენაზე სიმღერა სხვა სირთულეა. გვეხმარება ჩვენი პროფესია, მსახიობები ვართ, რომლებიც უბრალოდ, ვმღერით, არ გვაქვს იმის ამბიცია, რომ მომღერლები ვართ... ეს გეხმარება და გარკვეულწილად, გამოჰყავხარ მდგომარეობიდან, თუმცა პასუხისმგებლობას გიორმაგებს.

ეკა:

პირველად ცხოვრებაში გადავლახე ეს, ვიმუშავე და მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ჩემგან არც ისე შორსაა. თუმცა, ბოლომდე მაინც არ ვიცი, რა გამოვა აქედან (იღიმის)



სპექტაკლი უცხოელებისთვისაა, მაგრამ ალბათ, ქართველი მაყურებელიც სიამოვნებით ნახავს.

აჩიკო:

სცენარის წაკითხვის შემდეგ, პირადად მე, ძალიან ბევრი რამ გავიგე საქართველოს შესახებ. აქ როგორი სუფრაც არის ნაჩვენები, რომელთანაც მეც სიამოვნებით დავჯდებოდი და ვიქეიფებდი. ეს ის სუფრა და თამადობაა, რომელიც ქართველებს გვსიამოვნებს, ესაა გაძღოლა და არა დიქტატურა, არიქა, მომისმინეთო. ბუნებრივია, ქართველებისთვის საინტერესო იქნება, მიუზიკლია, უცხოელი და ქართველის სიყვარულის ამბავი, ცეკვა და სიმღერაა...

ქორეოგრაფიის შექმნა რთული იყო?

გავიმეორებ, რომ სხვა პასუხისმგებლობაა. ერთია, როცა მეგობრებთან ერთად ხელს გავშლი და ვიცეკვებ, მეორეა, როცა უცხოელისთვის მცირე ადაპტირება გიწევს, რომ კიდევ უფრო ემოციური სანახავი იყოს მისთვის. რთულია, მაგრამ ჩემს მსახიობებთან ერთად არაფრის მეშინია (იღიმის).

https://www.youtube.com/watch?v=zJQAkH2HHQ8&feature=youtu.be

ეკა, პრემიერის წინ კიდევ რაზე ნერვიულობ?

ღელვის გარეშე არ გამოდის, მაგრამ არ მაქვს დრო, რომ ამაზე ვიფიქრო. გვინდა, ყველაფერი აეწყოს და პირველ რიგში, ჩვენც ვისიამოვნოთ. ღელვაა, მაგრამ უფრო მეტად მიხარია და მოლოდინი მაქვს.

აჩიკოს სიმკაცრესაც წერტილი დაესმება...

(იცინის) აჩიკო ალბათ ყველაზე საყვარელი რეჟისორია, ვისთანაც მიმუშავია...

იმედია, კიდევ ითანამშრომლებთ...

აჩიკო:

რატომაც არა, თუმცა მე სცენაზე დგომა მირჩევნია. მანამდეც მქონია მცდელობები, სპექტაკლიც დამიდგამს, მაგრამ 18 კაცის შენს ენაზე ალაპარაკება არ არის ადვილი. მირჩევნია, სცენაზე ვიდგე და სხვამ აგვალაპარაკოს (იღიმის).

[gallery link="file"
royalslider="1" ids="208013,208021,208016,208006,208015,208008,208014,208011,208012,208005,208009,208010"]

 

ფოტო: დათუნა აგასი 

გადაღების ადგილი: მუსკომედიის თეატრი 

ნინო მურღულია
                    [post_title] => რით გააკვირვა ეკა დემეტრაძე აჩიკო სოლოღაშვილმა ახალი მიუზიკლის მზადებისას
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => rit-gaakvirva-eka-demetradze-achiko-sologhashvilma-akhali-miuziklis-mzadebisas
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2018-01-26 13:19:28
                    [post_modified_gmt] => 2018-01-26 09:19:28
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=207971
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 213649
            [post_author] => 23
            [post_date] => 2018-02-13 16:08:49
            [post_date_gmt] => 2018-02-13 12:08:49
            [post_content] => საქართველოს პარლამენტის წევრი „ქართული ოცნებიდან“, ლანჩხუთი-ჩოხატაურის მაჟორიტარი დეპუტატი, ნინო წილოსანი სამი შვილის დედაა. პოლიტიკაში ბიზნესიდან მივიდა, სადაც თავის დამკვიდრება, როგორც თავად აღნიშნავს, როგორც ქალისთვის, არცთუ ადვილი იყო... ყველაზე გვიან მასთან იმ ადამიანის აღიარება მივიდა, ვისი აზრიც ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო - მამის. ახლა, როგორც თავად ამბობს, გამოცდის პერიოდი აქვს და საკუთარ თავს ახალი მიზანი დაუსახა...

ნინო წილოსანთან ინტერვიუ სასტუმრო „ამბასადორში“ ჩავწერეთ, მან fortuna.ge-სთან საქმეზეც ისაუბრა და პირადზეც...

პოლიტიკაში მოსვლის გადაწყვეტილება რთული იყო?

სანამ პოლიტიკაში მოვიდოდი, პრინციპში, დატვირთული დღის განრიგი მქონდა და საკმაოდ რთული იყო ჩემი საქმიანობა, თუმცა ახლა ამ ყველაფერს დაემატა საჯაროობა, თმენის ვალდებულება და ბევრი ისეთი ფაქტორი, რაც მანამდე არ იყო. ეს, თავისთავად, სირთულეც არის, თუმცა, ვფიქრობ, ნორმალურად ვართმევ თავს და ვათავსებ საქმიანობასა და ოჯახის საქმეებს. ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ოჯახი, არანაკლებ მნიშვნელოვანი - საქმე და ვცდილობ, ორივე ადგილას დაბალანსებულად ვიყო წარმოდგენილი...

ამას თან ახლავს პოპულარობის გარკვეული დოზაც, რომელიც თქვენ უკვე მიიღეთ... როგორია?

პოპულარობა, ზოგადად, კარგია, მაგრამ ინტერესის ქვეშ მყოფს გიწევს რაღაცებზე უარის თქმა. მაგალითად, იმ ცხოვრების წესზე, რომელიც აქამდე გქონდა - საჯარო ადგილას წასვლა, სადილი, ვახშამი. მაშინ, როცა ხარ პოლიტიკოსი და მით უმეტეს, სოციალურად შეჭირვებული რაიონების მაჟორიტარი, ცოტა სხვანაირად აღიქმება. თუმცა ეს ჩემი ცხოვრების წესი იყო და შესაბამისად, რთულია ამაზე უარის თქმა...

ერთი, ძირეული და მნიშვნელოვანი ფაქტორი არ შეცვლილა, ჩემი ოჯახისა და მეგობრებისთვის ყოველთვის მომეძებნება დრო. ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც მთელი ცხოვრებაა მომყვებიან. მიუხედავად იმისა, სად ვიქნები, ეს ჩემი პიროვნების შემადგენელი ნაწილია. ისინი ჩემ გვერდით უნდა იყვნენ. ასე რომ, არ შეიცვალა მხოლოდ ეს - დანარჩენი: უფრო მეტად დაკავებული ვარ, ხშირად მიწევს გურიაში ყოფნა, მოსახლეობასთან შეხვედრა, ასევე ქუთაისში, პარლამენტში ყოფნა და საზღვარგარეთ ვიზიტებით წასვლა. ამ მხრივ ჩემი ოჯახი დიდი გამოცდის წინაშე დგას, განსაკუთრებით, ჩემი შვილები, რომელთაც უწევთ, ამდენი ხნის განმავლობაში ვერ ნახონ დედა...



რამხელები არიან?

სამი შვილი მყავს, უფროსი 15-საა, უმცროსი - 6-ის. ძალიან ყოჩაღად მიიღეს ჩემი ეს გადაწყვეტილება. წინასაარჩევნო პერიოდი იყო ძალიან დაძაბული და ფაქტობრივად, ორი თვის განმავლობაში ოჯახის წევრები არ მინახავს, რადგან სულ გურიაში ვიყავი. ჩემი შვილები თბილისში იყვნენ, სწავლის პერიოდი დაემთხვა და ვერ ჩამოდიოდნენ ჩემთან ხშირად. ახლაც, რაციონალურად უდგებიან ჩემს დაკავებულობას, არყოფნას. მაგრამ მეორე მხრივ, ვამბობ, რომ ვარ „ხარისხიანი“ დედა. ამაში ვგულისხმობ, რომ შეიძლება, ბავშვებისთვის დიდი დრო არ მაქვს გამოყოფილი, მაგრამ რაც მაქვს, იმას ხარისხიანად ვატარებთ ერთად, ვსაუბრობთ ბევრ მნიშვნელოვან საკითხზე, რაც ადარდებთ ან რაც უნდა მივაწოდო მათ, ასაკის მიხედვით.

მეუღლე?..

მეუღლე, ვლადიმერ აბულაძე ასევე მუშაობს, მაგრამ გარკვეული დოზით გადაინაწილა ჩემი ვალდებულებები და ძალიან არის ჩართული ბავშვების აღზრდაში. ამ ეტაპზე ის დიდ როლს თამაშობს.

შეგიძლიათ, გაიხსენოთ თქვენი სიყვარულის ამბავი?

(იღიმის) ჩემი მეუღლე არის ყოფილი კალათბურთელი, რომელიც სულ მეწუწუნება, რომ არასდროს დავდიოდი მის თამაშებზე, მიუხედავად იმისა, რომ მიყვარს სპორტი და ჯანსაღი ცხოვრების წესი... რომ გითხრათ, რომ კალათბურთის გულშემატკივარი ვარ და განსაკუთრებულ სიამოვნებას ვიღებ სპორტული თამაშების ყურებისას, არ იქნება სიმართლე. ჩემს მეუღლეს ეს დანაკლისი გამოჰყვა და სულ მეუბნება ხოლმე.

მიმაჩნია, რომ საკმაოდ პატარა ასაკში, 19 წლის დავოჯახდი, რასაც ჩემი შვილისთვის არ ვისურვებდი მიუხედავად იმისა, რომ არ ვარ უკმაყოფილო ჩემი დაოჯახების ფაქტით, სამი შვილით, ზოგადად, მეუღლით... ვფიქრობ, არაფერი დამაკლდა რადიკალურად, თუმცა შეიძლებოდა, დამკლებოდა, რომ არა ჩემი ძალიან მონდომებული ხასიათი. ვფიქრობ, უფრო მეტის სწავლა შემეძლო. თუ ახლა კონკრეტული მიმართულებით განათლებას ვიღებ დისტანციურად და ონლაინკურსებით, შემეძლო, ეს საფუძვლიანად გამეკეთებინა საზღვარგარეთ წასვლით... მგონია, რომ ახალგაზრდული წლები უნდა გამოიყენო კარგი განათლების მისაღებად. უცხოეთში ცხოვრების გამოცდილება ბევრ დადებითს გაძლევს.



ადრე დაოჯახებაში, თქვენ შემთხვევაში, მეტ მინუსს ვერ ხედავთ... 

ეს პირველია, როცა ადრე არ დაოჯახდები, დედობის, შვილების ტვირთი არ გაქვს წამოკიდებული და დროს განათლებას ახმარ. მეორეა - შესაძლოა, ადრეულ ასაკში ვერ განსაზღვრო სწორად შენი პარტნიორი, დაოჯახდე ქვეემოციებით და არა გააზრებულად, საბოლოოდ კი, ქორწინება წარუმატებელი აღმოჩნდეს. თავისთავად, არსებობს წარმატებული მაგალითები, მაგრამ ჩემი შვილისთვის დაოჯახებას 25 წლის შემდეგ ვისურვებდი (იღიმის).

თქვენმა მეუღლემ რით მოგხიბლათ? როგორც ჩანს, კალათბურთით არა... 

(იღიმის) სპორტი არ ყოფილა მთავარი, მაგრამ თავისთავად, ესეც იყო შემადგენელი ნაწილი. სპორტსმენები განსაკუთრებულად საინტერესო ადამიანები არიან, ბევრ შრომას არიან მიჩვეულნი, ჯანსაღი ცხოვრების წესს ეწევიან, ეს ჩემთვის მნიშვნელოვანია. ამოსავალი წერტილი იყო ის, რომ ერთმანეთს კარგად შევეწყვეთ...

როგორც საქმიან ქალს, ისე მინდა, კითხვა დაგისვათ. კარიერის დასაწყისში რა სირთულეებს აწყდებოდით, როგორც ქალი?

ახლა, რაც პოლიტიკაში მოვედი და განსაკუთრებით აქტიურად ვარ ჩართული გენდერული თანასწორობის საკითხებში, შემიძლია, კონკრეტული სახელები დავარქვა იმ განცდებსა და პრობლემებს, რაც ამ წლების განმავლობაში მქონია. ქალებს, თავისთავად, აქვთ პრობლემები კარიერულ წინსვლაში და პირველი იწყება მამაკაცების უახლოესი გარემოცვიდან, მათი აღქმიდან. ჩემი მეუღლეც თავიდან ბედნიერად არ შეხვედრია იმ ფაქტს, რომ მე უფრო მეტად დაკავებული უნდა ვყოფილიყავი და ამ დისკომფორტს ვგრძნობდი. ასევე მუდმივად ვგრძნობდი გარკვეულ ირონიას მამაკაცების მხრიდან, როცა სერიოზულ თემებზე ვიწყებდი საუბარს, მაგალითად, მძიმე ინდუსტრიაზე და ვაგონებზე... ამას ვხედავდი და ვგრძნობდი. შეურაცხმყოფელია, როცა ცდილობ, შენი ცოდნა და გამოცდილება, მოსაზრებები გამოავლინო და ამ დროს ეჯახები გენდერულ სტერეოტიპს, გიყურებენ, ხარ ქალი და აქედან გამომდინარე, მიიჩნევენ, რომ შენ შეიძლება, არ გქონდეს კომპეტენტური მოსაზრებები გარკვეულ თემებზე. თუმცა, ესეც დროებითია, მამაკაცისთვისაც ადვილია, დაინახოს, რამდენად კომპეტენტური ხარ.  საბოლოო ჯამში, ასეც ხდებოდა, დარწმუნებული ვარ.



მამაკაცებმა თქვენ გარშემო, მაგალითად, მამამ, როდის დაგაფასათ სათანადოდ?

მამა ძალიან აქტიურ როლს თამაშობდა ჩემს ცხოვრებაში. ბავშვობიდან მოყოლებული ის ჩემთვის საზომია, თავისი წარმატების ფორმულა აქვს, ისტორია და ამას სათანადოდ ვაფასებ. ამასთანავე, განსაკუთრებული ემოციები მაქვს მის მიმართ. მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში, რაც კი გამიკეთებია, სულ ვფიქრობდი, რამდენი ქულით შეაფასებდა... გამორჩეულად კრიტიკულია შვილების მიმართ. ყველაზე ბოლოს მამამ მაღიარა. ეს დიდი მოტივაცია იყო უფრო მეტის გასაკეთებლად. მამამ დაახლოებით სამი წლის წინ მაღიარა, მაშინ, როცა მომცა საშუალება, მასთან ერთად კონკრეტული გადაწყვეტილებები მიმეღო, გვერდით დამიყენა. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ დავიწყე ოჯახურ კომპანიაში მუშაობა, დავიწყე ბუღალტრობით და გავიარე ყველა საფეხური. ადამიანისთვის ხელოვნურად პოზიციების მინიჭების წინააღმდეგი ვარ, ყველაფერი უნდა გაიარო, სანამ მაღალ პოზიციამდე მიხვალ.

ახლა ვისი რჩევაა თქვენთვის მნიშვნელოვანი?

ბევრი ადამიანის აზრს ვითვალისწინებ, კონკრეტულად ვერ დავასახელებ. მიყვარს ადამიანების მოსმენა, ვითვალისწინებ ყველა რჩევას, თუ ჩავთვლი, რომ სწორია.

მუდამ კარგად გამოიყურებით. ჩაცმის სტილი შეგეცვალათ პოლიტიკაში წასვლის შემდეგ?

მიმაჩნია, რომ შიგთავსთან ერთად მნიშვნელოვანია მისი შეფუთვა. მე განსაკუთრებულ აქცენტს ცოდნასა და კვალიფიკაციაზე, მოსაზრებებზე ვაკეთებ, მაგრამ არანაკლებ მნიშვნელოვანია ვიზუალი, ასე რომ, ამ მხარესაც დიდ ყურადღებას ვაქცევ. ჩაცმის სტილიც, გარკვეულწილად, შემეცვალა, რადგან ჩემი ადრინდელი იმიჯი საერთო კონტექსტიდან ამოვარდნილი იქნებოდა, თუმცა აქაც ვპოულობ გამახალისებელ ელემენტებს.

თავისუფალ დროს რითი ხართ დაკავებული?

ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან ურთიერთობით. მივდივართ ქალაქგარეთ, ვერთობით სხვადასხვა ადგილას. ვსრიალებდი, მაგრამ ერთი წლის წინ გუდაურში ფეხი ვიტკინე, გავიკეთე ოპერაცია და ჯერჯერობით ვერ ვარ ფორმაში, მაგრამ გვაქვს გასართობები, რითაც ერთმანეთთან ყოფნას ვიხალისებთ. ის სამი თვე, როცა ოპერაცია გავიკეთე და რეაბილიტაციის პროცესი მქონდა, მძიმე იყო, ყავარჯნით დავდიოდი და კარგ ხანს მწარედ მახსოვდა, მაგრამ  მეორე მხრივ, მაინც კარგი პერიოდი იყო, დიდი დრო გავატარე შინ, ბავშვებთან, წავიკითხე წიგნები, რომლებიც განსაკუთრებულად დამამახსოვრდა...

ჯანსაღ ცხოვრებაზე ვსაუბრობდით და ახლა ვარ დაკავებული ვარჯიშით, კვირაში სამჯერ დავდივარ დარბაზში. ყველას ვურჩევ ამას, რადგან ჯანსაღი ცხოვრების წესს არ აქვს ალტერნატივა.



ახლა ცხოვრების რა ეტაპი დაგიდგათ?

გამოცდის ეტაპი მაქვს. როცა არჩევნების დროს ვხვდებოდი უამრავ ადამიანს, ვპირდებოდი, რომ ბევრ რამეს გავაკეთებდი, მათი ცხოვრება უკეთესი რომ გამხდარიყო. პარლამენტში ყოფნის ოთხი წელი ჩემთვის გამოცდაა. თუკი ვერ მოვახერხე, რომ მაქსიმუმი გავაკეთო მათთვის, ეს იქნება წარუმატებელი პერიოდი და ჩემი ცხოვრების დიდი ტკივილი...

ახლა ვარ ძალიან დაძაბული, რადგან ყოველდღიურად მიწევს ამ ადამიანების პრობლემებთან შეჯახება, რაღაც ნაწილის მოგვარება, რაღაცების ვერმოგვარება. იმხელა პასუხისმგებლობა მაქვს, რაც აქამდე არ მქონია.

კრიტიკას როგორ ხვდებით?

პრინციპში, კარგად, რადგან თვითკრიტიკული ვარ. იმაზე მეტ შენიშვნას ვერავინ მომცემს, ვიდრე მე შემიძლია მივცე საკუთარ თავს. უსამართლო კრიტიკის მიმართ საკმაოდ მგრძნობიარე ვარ, რადგან თავად ვცდილობ, არ გავაკრიტიკო ადამიანები. თუკი არასწორი შენიშვნის მიცემა მომიხდა, თუნდაც შვილისთვის, შემდეგ ბოდიშის მოხდა არ მიჭირს. მაშინ, როცა ადამიანები კრიტიკას ზედაპირულად ისვრიან და სხვებსაც სტკენენ გულს, რადგან ჩემ მიმართ აგრესიული გამონათქვამები მხოლოდ ჩემზე არ აისახება, არამედ ჩემი ოჯახის წევრებზე, ეს გულსატკენია. მტკენია გული პერიოდულად, თავისთავად.

რა გახალისებთ ასეთ დროს?

ასეთ დროს მნიშვნელოვანია, იპოვო მოტივაცია, რომელიც წინ გამოძრავებს. ჩემთვის ასეთი რამ მუდმივი განვითარებისკენ სწრაფვაა და მინდა, ეს არასდროს დავასრულო...

[gallery royalslider="1" link="file" ids="213658,213659,213660,213661,213662,213663,213664,213665,213666,213667,213668,213669,213670"]

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: სასტუმრო „ამბასადორი თბილისი“

ნინო მურღულია


            [post_title] => ნინო წილოსანის საქმე და პირადი: „მიმაჩნია, რომ „ხარისხიანი“ დედა ვარ!..“
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => nino-wilosanis-saqme-da-piradi-mimachnia-rom-khariskhiani-deda-var
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2018-02-13 21:47:43
            [post_modified_gmt] => 2018-02-13 17:47:43
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=213649
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 97
    [max_num_pages] => 33
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => d4505e2159bab6848334ce342ba53235
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები