ჟურნალი გზა

ნუცა ჯანელიძე: „ისეთი დროა, გულუბრყვილო ადამიანი, რომელსაც ყველასი სჯერა, ძალიან ცოდოა…“

ასტროლოგია მეტ-ნაკლებად მაინტერესებს, მაგრამ პირადი რუკა არასდროს შემიდგენია.

ლაშა ღლონტი: „ქალის” და „კაცის საქმეებიც”, ჩემი მოუცლელობის გამო, ჩემს მეუღლეს ეკისრება, რასაც იდეალურად ართმევს თავს. ამის გამო ვამბობ, რომ ცხოვრების თანამგზავრში ძალიან გამიმართლა…“

ირაკლი კავსაძე: „ცოტა არ იყოს, ვღიზიანდები, როდესაც კახის შვილს მეძახიან. მივუტრიალდები და მივმართავ, ჩემი სახელი და გვარია ირაკლი კავსაძე და არა კახის შვილი…“

მე საიდან ვიცოდი, ამერიკაში როგორი თავისუფლება იყო? თითქოს ჩემი ინდივიდუალიზმის გამოვლენა მაკლდა, ეს გახლდათ, ჩემო ბატონო!

„მამას გოგო“ „ნიჭიერიდან“: „ბიცოლასთან ვიყავი, როცა მამის გარდაცვალების ამბავი მითხრეს. ეს იყო შეგრძნება, რომელსაც სიტყვებით ვერასდროს გადმოვცემ, თითქოს ამ სამყაროში აღარც ვიყავი…“

საგარეჯოში, სოფელ ნინოწმინდაში დაბადებული გოგონას ოცნება, სულ ცოტა ხნის წინ რეალობად იქცა

სალომე გოგიაშვილი: „სერიალში მართლა საკუთარ თავს ვთამაშობ, ანუ რეალურად, როგორც თითქმის ყველა ქართველ ქალს, მუდმივად უკმაყოფილო სახე მაქვს – არ დალიო, იქ არ წახვიდე…“

როდესაც წლებია, კამერასთან მუშაობ, ფაქტობრივად, კომპლექსი აღარ გაქვს.