,,მინდა, ჩემი მუსიკის მოსმენისას ყველამ  Waw! დაიძახოს" - Kordz & DRO ახალი ალბომის Shish Kebab Requiem დეტალებით სტუმრად ,,არტ-Fm"-ში

გადაცემის ლაივი LIVE

16 თებერვალს რადიო „ფორტუნას“ და თათა სადრაძის გადაცემას „არტ FM“ -ს სანდრო  ფოფხაძე („დრო“) და ალექსანდრე კორძაია („კორძი“) სტუმრობდნენ, რომელთაც საკუთარ შემოქმედებაზე ისაუბრეს.

–  სანდრო, როდის აირჩიე ფსევდონიმი და როდის მიხვდი, რომ „დრო“ ზუსტად ის იყო, რაც გჭირდებოდა?

– ყველათვის მიჭირდა საგნებისთვის, მოვლენებისთვის სახელის დარქმევა. ამ შემთხვევაში კი, ძალიან მარტივი აღმოჩნდა, რადგან სანდროს „სანი“ რომ მოცილო სწორედ „დრო“ რჩება. მოგვიანებით ბევრად ფილოსოფიური ვარიანტიც მოვიფიქრე – არასდროს მქონია დრო, რომ რაიმესთვის ბევრი დრო დამეთმო, ამიტომ „დრო“ დავირქვი, რომ ასე უფრო მეტი დრო მქონოდა.

– როგორ დაიწყო შენი მუსიკალური კარიერა?

– ყველაფერი სკეიდბორდინგით დაიწყო, მერე ჩვენი მეგობრების ფილმი „როცა დედამიწა მსუბუქია“ იყო, რომლის წყალობით კინოინდუსტრიით, მონტაჟით და ხმით დავინტერესდი, მერე დიჯეი გავხდი და რამდენიმე კლუბში ვუკრავდი, ბოლოს კი ალექსანდრე გავიცანი და ძალიან მომინდა რეპერის კარიერის გაგრძელება, რადგან მანამდეც მქონდა მცდელობა და ერთად დავიწყეთ მუშაობა.

– (ალექსანდრე კორძაია) გაცნობამდე მქონდა გაგონილი, რომ სანდრო ძალიან უცნაურ რაღაცეებს აკეთებდა. თვითონ ჰოლანდიაში ვცხოვრობდი, საკამოტოს ბიტი გავუგზავნე და როცა, მის ჩანაწერს მოუვუსმინე, მივხვდი, რომ ძალიან მაგარი იყო.

– ამბობენ, ყველაფერი metalheads band-ში დაიწყოო, მართალია?

– (სანდრო  ფოფხაძე) სანამ გავმელოტდებოდი, ძალიან გრძელი თმა მქონდა, ვგიჟდებოდი მძიმე მეტალზე, სულ Black Sabbath-ს ვუსმენდი, ოზი ოზბორნის დონის მუსიკოსობაზე და რომელიმე მეტალ-ჯგუფში დაკვრაზე ვოცნებობდი, თუმცა ერთხელ რეპეტიციაზე მიმიწვიეს, ხმა არ მივარგოდა იმ მომენტისთვის და მითხრეს, რომ არაფერი გამომივიდოდა.

– თქვენ მსოფლიო ბიჭები ხართ და დარწმუნებული ვარ, რომ 5-10 წლის შემდეგ აუცილებლად იმ მნიშვნელოვან ამბავს განავითარებთ, რაც ახალგაზრდებისთვის იქნება ძალიან დიდი სტიმული

– (სანდრო  ფოფხაძე) ძალიან გამიხარდება, თუ მართლა ასე იქნება.

– ალექსანდრე, ძალიან მინდა კავთისხევზე მომიყვე…

– საქართველოში დავიბადე და გავიზარდე. დიდ დროს ვატარებდი კავთისხევში, მერე შვეიცარიაში წავედი, მოგვიანებით კი, ჰოლანდიაში გადავედი, საქართველოში ჩამოსული კი, ისევ კავთისხევში მივდიოდი, სადაც ხუთი კვირა ვისვენებდი. თუმცა, არავის ვიცნობდი, სულ მარტო ვიყავი და მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, უკან როდის დავბრნუნდებოდი. მუსიკის კეთება და დაკვრა რომ დავიწყე, ყველაფერი შეიცვალა, მეგობრები გამიჩნდა და მივხვდი, რომ საქართველო უფრო მეტია, ვიდრე კავთისხევი. თუმცა, ჩემს მეხსიერებაში მაინც ის მომენტი შემორჩა, როცა კავთისხევში დავდიოდი და მუსიკას ვაკეთებდი.

– ერთ-ერთ ინტერვიუში ამბობდი, რომ „ავეჯზე მიგდებული ბალიშიც კი, სხვა ხმას გამოსცემსო“, ასე პოულობ ინსპირაციას თუ რატომ ეძებ ამ ხმოვანებას?

– თავიდან სწორედ ასე ვეძებდი ახალ ხმებს, ახლა კი, ძალიან მეზარება სემპლების და ტრადიციული ხმების ჩამოწერა, თან ყოველთვის ჩქარა მინდა რაღაცის გაკეთება, ბიტი როცა მაქვს აუცილებლად სწრაფად მინდა მისი ჩაწერა. კომპიუტერში მუშაობისას ყველაფრიდან ყველაფრის გამოყვანა შეიძლება, სულერთია რა ხმოვანებასთან გაქვს საქმე. ისე, ნებისმიერ ინსტრუმენტზე დაკვრისას აბსოლუტურ განსხვავებულ რიტმს ღებულობ და სწორედ ეს რიტმია მთავარი.

– რამდენ ინსტრუმენტზე უკრავ?

– მხოლოდ როიალზე, რადგან დანარჩენ ინსტრუმენტზე რაღაცას ვცდილობ, რასაც ნამდვილად ვერ დავარქმევ დაკვრას.

– სანდრო, შენი ნამუშევრების მოსმენისას ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, თითქოს ულევი იდეები გაქვს, რომლებიც ერთს კი არა, უამრავ ალბომს ეყოფა, შენთვის რა არის ინსპირაცია?

– ალექსანდრეს მსგავსად მეც ყველაფრის სწრაფად კეთება მიყვარს, თუმცა ფრისთაილით ყოველთვის არ გამოდის. ზოჯერ რამდენჯერმე მიწევს თავიდან გადაწერა. ალბომის ჩაწერისას ინსპირაცია გართობა და განსხვავებულ რეფერენსები იყო, რასაც ყოველთვის  ვუსმენთ ხოლმე.

– ძალიან საინტერესოა, რა მუსიკას უსმენთ?

–  (ალექსანდრე კორძაია) ძალიან სტანდარტული გემოვნება მაქვს, ამიტომ 1970-იანი წლების დისკო მუსიკას ვუსმენ, თუმცა, Lockdown-ის დროს ძირითადად 2000-იანი წლების დასაწყისში პოპულარული მძიმე ჯგუფების მოსმენამ გამიტაცა, რომლებიც ძალიან ცუდ ხასიათზე მაყენებენ, მაგრამ მაინც ვუსმენ.

– (სანდრო  ფოფხაძე) ბოლო დროს ძალიან გაუგებარ ჰიპ-ჰოპს ვუსმენ.

– როგორი იქნებოდით საზღვარგარეთ რომ დაბადებულიყავით?

– (ალექსანდრე კორძაია) მართალია, საქართველოში დავიბადე, მაგრამ ცხოვრების დიდი ნაწილი საზღვარგარეთ გავატარე.

– (სანდრო  ფოფხაძე) არ ვიცი, მაგაზე არასდროს მიფიქრია.

– საზღვარგარეთ დაბადების შემთხვევასი განვითარების უფრო მეტი შესაძლებლობა გექნებოდათ?

– (სანდრო  ფოფხაძე) რაღაც პერიოდი საფრანგეთში ვცხოვრობდი, ხან იქით გავუხვიე, ხან აქეთ გამოვუხვიე და მივხვდი, რომ ცოტა ხანს ისევ საქართველოში მერჩივნა ყოფნა.

– (ალექსანდრე კორძაია) კლასიკური მუსკალური განათლების მიღების მხრივ ძალიან ცუდი სიტუაციაა აქ. ნაკლებად ფინანსდება მუსიკალური სასწავლებლები, კონცერტები კი, იშვიათად ეწყობა.

– რამდენად მნიშვნელოვანია თქვენთვის აპლოდისმენტები, რამდენი ბილეთი გაიყიდა და რამდენი ნახვა ჰქონდა ვიდეოს?

– (სანდრო  ფოფხაძე) ვინტერესდები, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. ბევრად მნიშვნელოვანია, როგორი გამოვიდა თრეკი.

– (ალექსანდრე კორძაია) დიდად არ ვაქცევ ყურადღებას, რადგან შეიძლება ერთ ნაწარმოებს, რომელზეც მთელი წელი ვიმუშავე მხოლოდ 200 ნახვა ჰქონდეს, მეორე კი, რომელიც ხუთ წუთში ჩავწერე – უამრავმა ადამიანმა ნახოს.

– მოდით ახლა, პირად ცხოვრებაზეც ვისაუბროთ,

– (სანდრო  ფოფხაძე) მე ბევრ ქუჩის ძაღლთან ერთად ვცხოვრობ. მართალია, ყოველთვის კატებთან ცხოვრებას ვნატრობდი, მაგრამ მაინც ძაღლებთან მომიწია. ეს რა თქმა უნდა მეტაფორულად, ისე თამარ ქარუმიძესთან ვარ, ერთად გვაქვს სკეიდბორგის და ტანსაცმლის ბრენდი „თამარი“.

– (ალექსანდრე კორძაია) სტუდენტობის პერიოდში მეგობრებთან ერთად ვცხოვრობდი, პანდემიის პერიოდში კი, ანანო გავიცანი და ახლა მასთან ერთად ვცხოვრობ.

– როგორ მოხდა თქვენი კოლაბორაცია, როგორ ჩაწერეთ ალბომი და რა პრინციპით შეარჩიეთ კომპოზიციები?

– (ალექსანდრე კორძაია) უამრავ სისულელეს ვაკეთებთ ერთად. ზოგჯერ მე ვუგზავნი ბითს, სანდრო რაღაცას აწერს, მიგზავნის და არ მომწონს, ზოგჯერ კი, ყველაფერი პირიქითაა. ძალიან განსხვავებული კომპოზიციები გავქვს, რამდენიმე სწრაფად ჩავწერეთ, რამდენიმეზე კი, დიდხანს ვმუშაობდით. გრძელი ისტორია აქვს „დიდ გოგოებს“, რადგან დიდხანს იქმნებოდა და ბევრჯერ გადაკეთდა, მაქსიმე მაჩაიძემ მუსიკა ჩაწერა თუმცა მერე ისე გადავაკეთეთ, აბსოლუტურად სხვა გამოვიდა და მაქსიმეს აღარ მოეწონა, ამიტომ მისი ვერსია სანდროს ვერსიით შევცვალეთ. საბოლოოდ ძალიან უცნაური რამ გამოვიდა, რომელიც სადღაც იწყება და სულ სხვაგან მთავრდება.

– (სანდრო  ფოფხაძე) უამრავი ფოლდერი გავქვს. ყველაფერი რომ ამოვქექოთ, ალბათ, ათასობით თრეკი იქნება. თავიდან ორ ნაწარმოებზე ვმუშაობდით, კარგად ვერ მოვიფიქრეთ რა გვინდოდა და სწორედ მუშაობის პროცესში დაემატა ოთხი ახალი. ზუსტად „დიდი გოგოებია“ ჩემი საყვარელი თრეკი, რადგან ძალიან ბევრი ვიმუშავეთ და ყველაზე მეტი ენერგია ჩავდეთ.

– რა ჰქვია თქვენს ახალ ალბომს?

– ალბომს Shish Kebab Requiem ჰქვია.

ზოგი დიჯეის გეძახით, ზოგი მუსიკოსს, პირადად თქვენ როგორ გინდათ რომ მოგიხსენიონ?

– (ალექსანდრე კორძაია) არ ვიცი, წარმოდგენა არ მაქვს, მე უფრო მინდა, რომ ჩემი მუსიკის მოსმენისას ყველამ  Wauw! დაიძახოს.

– (სანდრო  ფოფხაძე) მე ყველაფრისთვის გახსნილი ვარ, ვისაც უნდა სანდრო დამიძახოს, ვისაც უნდა უბრალოდ DRO. ჩემი ოცნება ფილმების საუნდდიზაინერობაა და ძალიან მინდა, რომ საუკეთესო დიზაინერის ტიტული მქონდეს.

– უახლოეს მომავალში სად აპირებთ საქმიანობის გაგრძელებას – სცენაზე თუ სტუდიაში, ან იქნებ ფილმის, კლიპის გადაღებას გეგმავთ?

– (სანდრო  ფოფხაძე) საერთოდ რომ ვიცოდეთ რა გველის მომავალში უკვე კარგი იქნებოდა.

– (ალექსანდრე კორძაია) ახლა ისეთი სიტუაციაა, რომ ძალიან რთულია რაიმეს დაგეგმვა.

– დღეს ძალიან პოპულარულია ონლაინ-სივრცე, თქვენც ხომ არ გეგმავთ ამგვარ ფორმატში შოუს გამართვას?

– (სანდრო  ფოფხაძე) ვირტუალური სივრცე მთელი სამყაროა და ძალიან რთულია ისეთი შოუს შექმნა, რომელიც უაზრო არ იქნება. ყოველ შემთხვევაში მე ჯერ ვერ გავერკვიე მის სპეციფიკაში და არ ვიცი, რისი გაკეთება შემიძლია.

– მსოფლიოში რომ შეგეძლოთ გზავნილის გაგზავნა, პირველ რიგში რას ეტყოდით ხალხს?

– (ალექსანდრე კორძაია) ვეტყოდი, რომ კაპიტალიზმი ცუდია, თუმცა ბევრად უარესია ფაშიზმი.

– (სანდრო  ფოფხაძე) მეც ზუსტად იგივეს ვეტყოდი.

– რას ელით მომავლისგან?

– (ალექსანდრე კორძაია) მშვიდ ცხოვრებას ტყეში.

– (სანდრო  ფოფხაძე) ახალ გამოცდილებებს სხვადასხვა სფეროში.

– მომიყევით ნამუშევარზე, რომელიც სტეფანესთან ერთად გააკეთეთ,

– (ალექსანდრე კორძაია) სანდრო და სტეფანე დიდი ხნის მეგობრები არიან, რამდენიმე კონცერტიც მოაწყვეს ერთად. ჩვენი თრეკი მაილს დევისის კომპოზიციაზე birth of the cool გაკეთდა. მუშაობის პროცესში მივხვდით, რომ სიმღერას ყველაზე მეტად სტეფანე მოუხდებოდა, შევთავაზეთ და სულ რამდენიმე წუთში დაწერა ტექსტი,

– ყველაზე ღირებული რჩევა, რომელიც ოდესმე მიგიღიათ?

– (სანდრო  ფოფხაძე) ნებისმიერი რჩევა უნდა მოისმინო, რადგან რაღაცის კარგად გაკეთება თუ გინდა, ჯერ მაქსიმალურად ბევრი ინფორმაცია უნდა მოაგროვო.

– (ალექსანდრე კორძაია) ერთმა პროფესორმა მირჩია, რომ როცა ახალი პროექტზე იწყებ მუშაობას, ჯერ უნდა გაარკვიო რამდენად საინტერესოა პროექტი, რამდენად კარგ ადამიანებთან იმუშავებ და რამდენად შემოსავლიანი იქნება. თუ ორმა მაინც დაგაკმაყოფილა, ე.ი. ღირს მასზე მუშაობის დაწყება.

– ალექსანდრე, როგორც ვიცი, ძალიან კარგი მზარეული ხარ, განსაკუთრებით კარგად კი, ერთი კერძი გამოგდის?

– მაკარონს ვაკეთებ კარგად ტომატის სოუსით.

– (სანდრო  ფოფხაძე) ფანი ვარ ამ მაკარონის და სულ ვთხოვ, რომ გააკეთოს და მაჭამოს.

– შეცდომა, რომელსაც ყველაზე მეტად ნანობთ?

– (ალექსანდრე კორძაია) ადრე, სანამ გამოცდილება არ მქონდა, სხვა მუსიკოსებთან თანამშრომლობისას, როცა თვითონ ვიყავი პროექტის ინიციატორი, ყველაფერზე ვნერვიულობდი და ყველას ვეჩხუბებოდი. რამდენჯერმე ძალიან გავბრაზდი და არასწორად მოვექეცი ადამიანებს. საშინელი გრძნობაა, რომელიც ახლაც ხშირად მახსენდება, თუმცა სწორად მოქცევა ვისწავლე, ბევრად მშვიდი ვარ და მოთმინებაც მეტი მაქვს.

– (სანდრო  ფოფხაძე) ძალიან მინდა live-ის წინ ნერვულობას გადავეჩვიო, თუმცა ჯერ არაფერი გამომდის და ყოველთვის ძალიან ვნერვიულობ. მთელი ღამე არ მძინავს, სულ უხასიათოდ ვარ და ახლობლებს ვეჩხუბები, თუმცა სცენაზე გასულს ყველაფერი მავიწყდება.

– რას ურჩევთ დამწყებ მუსიკოსებს?

– (სანდრო  ფოფხაძე) დამწყებ მუსიკოსებს მუდმივად მუშაობას და ნებისმიერი, თუნდაც ყველაზე სულელური იდეის განხორციელებას ვურჩევ.

– (ალექსანდრე კორძაია) ყველას ჰგონია, რომ აუცილებლად რაიმე უნდა შექმნას, რასაც სწრაფად გაყიდის. თუმცა, სინამდვილეში ასე არაა. თავისუფლად შეიძლება რაღაც დაწერო, არ მოგეწონოს, დროებით გვერდზე გადადო და თუნდაც წლების შემდეგ დაუბრუნდე. მუსიკოსისთვის მთავარი კარგი ნაწარმოების შექმნაა და არა მის გაყიდვაზე ფიქრი.

გადაცემის აუდიოჩანაწერი