მწერალი გიორგი კეკელიძე გარდაცვლილ მამაზე წერს. სოციალურ ქსელში მისმა ემოციურმა პოსტმა უამრავი გამოხმაურება გამოიწვია.
„გუშინ, ღამით, უკანა ეზოში, სადაც შეშას ვინახავდით ხოლმე – მამაჩემი შემხვდა. აი, მოხურულას რომ ეძახიან, იმ მოხურულასა და საქათმეს შუაში იდგა.
– როფავს უკვე ნელ-ნელა! – მითხრა მამაჩემმა.
– ხო, აცივდა! – ვუთხარი მე.
– რაია აი, რაფერი მომსპარი წელი იყო? – იკითხა თავისთვის – ორი ჩვენი მეზობელი მოკტა ამ რაცხა იი რომაა იმით.
– კი – ვუთხარი მე და დავაკვირდი.
მამაჩემს ბუშლატა ეცვა, თავზე თბილის ქუდი ეხურა და ხელში ცული ეჭირა.
– სად იყავი? – ვკითხე მე.
მამაჩემი შეტრიალდა. ხელი სადღაც იქით, გომისმთისკენ გაიშვირა. გომის მთა უკვე ჩამოთოვილია. ლამაზია ნათელი ღამეებისას თოვლიანი გომისმთა.
– მანდ რა გინდოდა? – ვკითხე ისევ.
– დაგავიწყტა კაცო? – მითხრა მამაჩემმა. უკვე ათი წელია იქინე ვარ მე.
მე გამახსენდა, რომ მამაჩემი დიდი ხანია გარდაიცვალა, მაგრამ არ ვიცოდი, გომის მთაზე თუ იყო.
– შეხედე! – თქვა მამაჩემმა – შეხედე იმ ხეს!
ხე ეზოს ბოლოში დგას და ამ უღრუბლო ზამთრის ღამეს თითქოს ცას გადგმოდა ტოტები ძარღვებივით და მთვარე გულივით ფეთქავდა.
– შეხედე! – მითხრა მამაჩემმა – ნახე რაფერი ლამაზია მთვარე ხეის ტოტებში. შეხედე და დაწერე.
– კი, ლამაზია. ძალიან!
– ჰოდა, კეკეს დაანახე! წევეი ახლა, თვარა თლა მოყინავს გზებს. მუალ ხანდახან.
მამაჩემი წავიდა. მე მეგონა მამაჩემმა არ იცოდა, რომ კეკე იყო“, – წერს გიორგი კეკელიძე.
