ჩვენი მთავარი გამოწვევაა, ვთქვათ ყველაფერზე სიმართლე, რასაც უნიათო ხელმძღვანელის გამო ვერ ვამბობდით – ლევან ბერძენიშვილი | Radio Fortuna - ოფიციალური ვებგვერდი

ჩვენი მთავარი გამოწვევაა, ვთქვათ ყველაფერზე სიმართლე, რასაც უნიათო ხელმძღვანელის გამო ვერ ვამბობდით – ლევან ბერძენიშვილი

პოპულარული

ჩვენი მთავარი გამოწვევაა, ვთქვათ ყველაფერზე სიმართლე, რასაც უნიათო ხელმძღვანელის გამო ვერ ვამბობდით – ლევან ბერძენიშვილი

ბოლო ერთი კვირაა,  ქვეყანა ბორჯომის ხეობაში გაჩენილ ხანძარს ებრძვის და მთელი საზოგადოების ყურადღება სწორედ ამ ხანძრის მიმართ არის მიპყრობილი, გასაგები მიზეზების გამო. თუმცა, ამის პარალელურად ქვეყანაში აქტიური პოლიტიკური პროცესებიც დაიწყო.

ქვეყანაში არსებულ პოლიტიკურ ვითარებაზე „ფორტუნა“ „რესპუბლიკელების“ ერთ-ერთ ლიდერს, ლევან ბერძენიშვილს, ესაუბრა, რომელთაც ბოლო დღეებში მოულოდნელი გადაწყვეტილებების მიღება მოუწიათ, „თავისუფალი დემოკრატების“  პოზიციის გამო.  

–         პირველ რიგში  ბორჯომის ხეობაში გაჩენილ ხანძარზე რომ ვისაუბროთ, რადგან საზოგადოებას, ცხადია,  ყველაზე მეტად ამ ხანძრის გაჩენის და მასზე რეაგირების საკითხები აინტერესებს, ხელისუფლების ქმედებებს როგორ შეაფასებდით?    

ლევან ბერძენიშვილი: ხელისუფლების რეაგირება დროული ნამდვილად არ იყო. ხელისუფლება ისე ცხოვრობდა, ალბათ, არ ჰქონდა წარმოდგენილი, რომ ასეთი დღე შეიძლებოდა,  დამდგარიყო. რას აკეთებდა ჯანელიძე მთელი ეს 2 წელი, რაში იღებდა ხელფასს, უცნობია, თუკი საქართველოში სიცხეში შესაძლოა, ტყე აალდეს, რას აკეთებს ის სამსახური, აზრზე არ ვართ. რაში გადავიხადეთ ამდენი ფული, იქნებ უკან დავაბრუნებინოთ?! საქმე ისაა, რომ საქართველოში ისევე, როგორც ნებისმიერ სხვა ქვეყანაში, არა მარტო იმაზე უნდა იფიქრო, რა მოხდა, არამედ იმაზეც, რა შეიძლება, რომ მოხდეს, რა საფრთხეები არსებობს.

 

თუკი საქართველოში სიცხეში შესაძლოა, ტყე აალდეს, რას აკეთებს ის სამსახური, აზრზე არ ვართ.

 

მე ჩამოვთვალო საფრთხეები, რომელზეც სახელმწიფომ უნდა იფიქროს? პრემიერი რომ იქაა და მეხანძრედ მუშაობს, ეს სისულელეა! პრემიერი უნდა იყოს ქვეყანაში, თბილისში და მართავდეს ქვეყანას; ხოლო ხანძარს უნდა აქრობდნენ მეხანძრეები.  პატრიარქი რომ ჩავიდა და ეს რომ დაეხმარება ხანძრის ჩაქრობას, დაახლოებით ისეთია, პრემიერი რომ ჩავიდა. რაში გვჭირდება ეს საჩვენებელი გამოსვლები, კარგად არ მესმის. არ მესმის, სხვათა შორის, ხალიჩა რომ დააგეს იქ, მინდორზე – არიქა, სამღვდელოება მოდისო, რა ჭკუას ემსახურება ეს ხალხი? რა დროს ხალიჩაა, ხანძარია ჩასაქრობი! რა თქმა უნდა, ხელისუფლება მოქმედებდა ცუდად, ახლა, ამ წუთას უნდა ვუგულშემატკივროთ, რომ ჩავაქროთ დროზე ყველა კერა.

 

პრემიერი რომ იქაა და მეხანძრედ მუშაობს, ეს სისულელეა! პრემიერი უნდა იყოს ქვეყანაში, თბილისში და მართავდეს ქვეყანას, ხოლო ხანძარს უნდა აქრობდნენ მეხანძრეები. 

 

–           რუსული დივერსიის ფაქტორს ხომ არ გამორიცხავთ?

ლევან ბერძენიშვილი: არ გამოვრიცხავ, რადგან სანამ რუსეთი არსებობს, მანამდე არსებობს რუსეთიდან ყველანაირი საფრთხე, მაგრამ ხელაღებით ლაპარაკი და ჩვენი უნიათობის სხვისთვის დაბრალება არ გვინდა. ჩვენ რაც ვნახეთ, ის ნიშნები არ იყო – ხელუხლებელ ბენზინის ჭურჭელს რომ ნახავ გადამწვარ ტერიტორიაზე, იქ არანაირი ეჭვი მე არ მიჩნდება! მიჩნდება ეჭვი, რომ ვიღაცამ მიიტანა ბენზინის ჭურჭელი, როცა დაიწვა ყველაფერი, მაშინ. რომ ვიცოდე, ეს „ვიღაც“ ვინაა, გეტყოდით: ხელისუფლებაა, რუსეთია თუ ოპოზიციაა. ხელის გაშვერა ვინმესკენ ძალიან სასაცილოა იმიტომ, რომ ხელისუფლება ისევ შეეცდება იმას, რომ ყველაფერში დამნაშავე არის მიშა, ამიტომ ხმა მომეცი მე, არ დაინახოთ არცერთი სხვა პარტია. ქართველი ხალხი თუ იქნება ჭკვიანურად, გაირკვევა და, თუ არ იქნება, მრავალი ათასი წელი იქნება ლაპარაკი, რომ ყველაფერი არის მიშას ბრალი, მერე მიშა მობრუნდება და გრიშას დაბრალდება და ა.შ.

 

არ მესმის, სხვათა შორის, ხალიჩა რომ დააგეს იქ, მინდორზე – არიქა, სამღვდელოება მოდისო. რა დროს ხალიჩაა, ხანძარია ჩასაქრობი!

 

– არჩევნებს რომ დავუბრუნდეთ, რესპუბლიკურმა პარტიამ  ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში მონაწილეობა დამოუკიდებლად გადაწყვიტა. რამ განაპირობა ეს არჩევანი, მით უმეტეს, მას შემდეგ, რაც თქვენი და „თავისუფალი დემოკრატების“ დაანონსებული ერთად მონაწილეობა ჩაიშალა? 

ლევან ბერძენიშვილი: ჩვენ ყოველთვის ვმონაწილეობთ არჩევნებში, ეს არანაირად არ არის ახალი გადაწყვეტილება. უბრალოდ მაშინ, თუ ვიქნებოდით ერთად, გამოვიდოდით ერთად. მაგრამ, ვინაიდან „თავისუფალმა დემოკრატებმა“ გადაიფიქრეს არჩევნებში მონაწილეობა, ამან ჩვენი დამოკიდებულება არ შეცვალა. ჩვენი პოლიტიკური პარტია ყველა არჩევნებში მონაწილეობს, მიუხედავად იმისა, რა შედეგს მივაღწევთ, ჩვენ ყოველთვის შევეცდებით, რომ ვთქვათ, რაც სათქმელი გვაქვს და თუ ვინმეს მოვწონვართ, მოგვცემს ხმას, თუ არა და მადლობას ვეტყვით.

 

ხელისუფლება ისევ შეეცდება იმას, რომ ყველაფერში დამნაშავე არის მიშა, ამიტომ ხმა მომეცი მე, არ დაინახოთ არცერთი სხვა პარტია.

 

–           თქვენი აზრით, რამდენად პრობლემური იქნება ასეთ პირობებში არჩევნებში მონაწილეობის მიღება?

ლევან ბერძენიშვილი: პრობლემები არის. რაც ამ ეტაპზეა გამოკვეთილი, ესაა, უპირველეს ყოვლისა, ფინანსური პრობლემები. ჩვენს პარტიას არავინ აფინანსებს იმიტომ, რომ ხელისუფლების ეშინიათ. ამიტომ ყველას, ვისაც აქვს დაფინანსება, უნდა შეხედოთ იმ თვალით, რომ ხელისუფლებას ხელს აძლევს. ჩვენ ხელისუფლებას ძალიან არ ვუყვარვართ, ეს არ მაკვირვებს იმიტომ, რომ ჩვენ ვართ პრინციპული და მიუღებელი ზოგიერთისთვის, განსაკუთრებით ბიძინა ივანიშვილისთვის. მაგრამ ეს არ არის პრობლემა იმიტომ, რომ ბიძინა ივანიშვილი მიდის-მოდის, საქართველო რჩება ისევე, როგორც „რესპუბლიკური პარტია“ რჩება, ჩემს მერეც იქნება, თქვენს შემდეგაც და ა.შ.

 

ყველას, ვისაც აქვს დაფინანსება, უნდა შეხედოთ იმ თვალით, რომ ხელისუფლებას ხელს აძლევს.

 

–           ამ არჩევნებზე „რესპუბლიკური პარტიის“ მთავარი გამოწვევა რა არის?

ლევან ბერძენიშვილი: „რესპუბლიკური პარტიის“ მთავარი გამოწვევაა, თქვას ყველაფერზე სიმართლე, რასაც ვერ ამბობდა იმის გამო, რომ ჰყავდა უნიათო ხელმძღვანელი. ძალიან სერიოზულად გვინდა, რომ რაც დავაკელით სიმართლე, თუ ვინმეს პირდაპირ ვერ ვუთხარით და მიკიბულ-მოკიბულად ვუთხარით, როგორც ასე მოგვდიოდა ხოლმე ზოგიერთი ჩვენი ხელმძღვანელის გამო, მინდა, ეს გამოვასწოროთ. ვთქვათ პირდაპირ, რომ, მაგალითად, ეკლესია არ უნდა დაფინანსდეს? – არ უნდა დაფინანსდეს. უნდა იყოს გაყოფილი სახელმწიფო და რელიგია და უნდა ავაშენოთ ასეთი სახელმწიფო? – დიახ, უნდა ავაშენოთ. უმცირესობების უფლებები უნდა დავიცვათ? – დიახ,  უნდა დავიცვათ პოლიცია, ადამიანის უფლებები და ა.შ. ყველაფერზე უნდა ვთქვათ მკაფიო და ნათელი პასუხი, ჩვენ როგორც ვხედავთ.

 

მე გული მწყდება კახა კუკავაზე იმიტომ, რომ, როდესაც იგი იყო 2004 წლის პარლამენტში, იგი იყო ერთ-ერთი საუკეთესო პარლამენტარი. შემდეგ, სამწუხაროდ, წავიდა აშკარად პოლიტიკური ცვლილებების იმ გზაზე, რომელმაც მას წარმატება არ მოუტანა.

 

–         როგორ ფიქრობთ, წინასაარჩევნოდ როგორი მდგომარეობაა? როგორ შეადარებთ სხვა წლების წინასაარჩევნო პერიოდს წლევანდელს?

ლევან ბერძენიშვილი: არსებობს დარღვევა მერიის მხრიდან, რომელმაც აშკარად გაიმეორა ის დანაშაული, რომელიც თავის დროზე ჩაიდინა „ნაციონალურმა მოძრაობამ“: დაასაქმა თავისი მომხრეები სწორედ არჩევნების წინ არჩევნების გაყალბების მიზნით. ეს არ იწვევს არანაირ ეჭვს. საერთოდ უნდა გითხრათ, რომ ნარმანიასნაირი უსახელო, უნიჭო, უინიციატივო და უსინდისო მერი თბილისს არ ჰყოლია კომუნისტების დროსაც კი! ნარმანია კარგი ლექტორი იყო და ჩვენ მას პატივს ვცემდით, როგორც პროფესიონალს. მე არ მეგონა, რომ ასეთი რამ მისგან მოსალოდნელი იყო. აი, რას ნიშნავს, როცა ადამიანი თავის საქმეს არ აკეთებს!

 

თუკი ელისაშვილი გახდება მერი, ეს იქნება მისი თავის ტკივილი, საიდან იპოვოს, ასე ვთქვათ, ის თანამებრძოლები, რომლებიც მას დაეხმარებიან. 

 

–         ფიქრობთ, რომ ამ არჩევნებისთვის პრორუსული ძალები განსაკუთრებით გააქტიურდნენ. რითი ხსნით ამას და ნინო ბურჯანაძის მიერ თბილისის მერობის კანდიდატად კახა კუკავას დასახელებას?  

ლევან ბერძენიშვილი: ყველას აქვს სრული უფლება, გამოსცადოს, რამდენად მაღალი ან უფრო სწორად დაბალი არის მათი შანსები. რა თქმა უნდა, კახა კუკავას შანსები მაღალი, ამ შემთხვევაში, არ არის. მე გული მწყდება, ამ პოლიტიკურ ფიგურაზე იმიტომ, რომ როდესაც იგი იყო 2004 წლის პარლამენტში, იგი იყო ერთ-ერთი საუკეთესო პარლამენტარი. შემდეგ, სამწუხაროდ, კუკავა წავიდა აშკარად პოლიტიკური ცვლილებების იმ გზაზე, რომელმაც მას წარმატება არ მოუტანა.

–         კიდევ ერთი არაორდინალური სიტუაციაა ალეკო ელისაშვილის შემთხვევაში, როდესაც პარტიის გარეშე ფაქტობრივად ლიდერობს არასახელისუფლებო კანდიდატებს შორის. თუკი ის თბილისის მერი გახდება, როგორ ფიქრობთ, როგორ გაართმევს თავს დედაქალაქის მერობას გუნდის გარეშე? 

 

ხელისუფლებამ აშკარად დაარღვია თამაშის ყველა წესი.

 

ლევან ბერძენიშვილი: მე, საერთოდ, არაპარტიული პოლიტიკის მომხრე არ ვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე არ ხდება, რისი მომხრეც მე ვარ, ამიტომ თუკი ელისაშვილი გახდება მერი, ეს იქნება მისი თავის ტკივილი, საიდან იპოვოს, ასე ვთქვათ, ის თანამებრძოლები, რომლებიც მას დაეხმარებიან. მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ თუკი ქართველი ხალხი ამ გადაწყვეტილებას მიიღებს და ალეკო ელისაშვილს მოიყვანს თბილისის მერად, ალეკო ელისაშვილის თანაგუნდელების ამოცანას გადაწყვეტს გაცილებით უფრო იოლად. პროფესიონალი ხალხის პოვნა საქართველოში არ არის პრობლემა.

–         რამდენიმე დღის წინ აშშ-ის ელჩი  თქვენ პარტიას შეხვდა. ჯერჯერობით ოპოზიციიდან ერთადერთი ხართ, ვისაც შეხვდა. ამას რითი ხსნით, რისი მაჩვენებელია?   

ლევან ბერძენიშვილი: აშშ არის ჩვენი ქვეყნის სტრატეგიული პარტნიორი და, ბუნებრივია, მისი ელჩი აქ არის. საერთოდ, ელჩების სტუმრობა პარტიებთან არ არის ჩვეულებრივი მოვლენა. მასთან განვიხილეთ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური მდგომარეობა, საკონსტიტუციო პროცესი, სადაც ოპოზიციას აქვს ერთი აზრი და ხელისუფლებას აქვს მეორე, ძალიან განსხვავებული პოზიცია. ხელისუფლებამ აშკარად დაარღვია თამაშის ყველა წესი – მოსახლეობას  კონსტიტუციის ერთი ვერსია შეუთანხმა და მეორე მიიღო. ასეთი რამ მსოფლიოს არცერთ ქვეყანაში არ მომხდარა. როგორც ყოფილი პრემიერი, ბიძინა ივანიშვილი, თავის დროზე დაგვპირდა, მან გააოცა მთელი ევროპა. ელჩმაც მშვენივრად იცის ეს ამბავი, შევახსენეთ და მისი მოსაზრებაც მოვისმინეთ ამ საკითხზე.

 

საქართველოს პრემიერმა ისეთი სიბრიყვე თქვა სეკულარიზმთან დაკავშირებით, რომ ჩვენ გაგვაოგნა.

 

რაც შეეხება საარჩევნო მდგომარეობას, პარტიების მდგომარეობას, განლაგებას, ვინ ვინ არის, ჩვენ შევახსენეთ ის, რომ ლიბერალური ძალებიდან, რომელიც არც ყოფილი და არც ახლანდელი ხელისუფლების ძალები არ არის, არც „ქართული ოცნებაა“ და არც „ნაციონალური მოძრაობა“, ან მისი განაყოფი, სხვა ფლანგზე ლიბერალებიდან ვმონაწილეობთ მარტო ჩვენ. ჩვენმა კოლეგებმა „თავისუფალმა დემოკრატებმა“ ამჟამად არჩევნებში მონაწილეობაზე უარი თქვეს. ეს ნიშნავს, რომ, ფაქტობრივად, ეს ფლანგი არის თითქმის ცარიელი.  ჩვენ ვიცავთ და გვინდა, ამ თვალსაზრისით საერთაშორისო სამსახურებმა იცოდნენ, როგორი მდგომარეობაა.

გარდა ამისა, იყო სრული ჰარმონია იმ განცხადებებზე, რომლებიც ჩვენ გავაკეთეთ ეკლესიებზე. იმ განცხადებას, რომელიც სახელმწიფო დეპარტამენტმა გააკეთა ეკლესიასთან დაკავშირებით, რომ ჩვენ ვართ სეკულარიზმის მომხრე,  როგორც წერია ქართულ კანონებში. საქართველოს პრემიერმა ისეთი სიბრიყვე თქვა სეკულარიზმთან დაკავშირებით, რომ ჩვენ გაგვაოგნა.

–         ამაზე ელჩს თუ ჰქონდა რამე პოზიცია?

ლევან ბერძენიშვილი: ამის თაობაზე ელჩსაც ვკითხეთ, რას ფიქრობს ასეთ საკითხებზე. რა თქმა უნდა, ელჩი არის დიპლომატი და პირდაპირ პასუხს არ იძლევა, ის ინსტრუქციებს ვერ მოგვცემს, მაგრამ ჩვენ გვაინტერესებს, საერთაშორისო თანამეგობრობა როგორ უყურებს ასეთ უპასუხისმგებლო განცხადებებს.

არსებული დროის ფარგლებში ბევრი სხვა საკითხიც განვიხილეთ. საქმე ისაა, რომ აშშ-სთან არსებობს უამრავი საკითხი, რომელიც უნდა განვიხილოთ. როგორც საგარეო, ისე საშინაო პოლიტიკა; მხარდაჭერის საკითხები და ა.შ.

 

 

თათია კაკიაშვილი 

ახალი ამბები /

|

28 აგვისტო, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => interviu
                                    [1] => levan-berdzenishvili
                                    [2] => fortunas-temebi
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 157489
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => interviu
                                    [1] => levan-berdzenishvili
                                    [2] => fortunas-temebi
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 157489
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 646
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => interviu
                                    [1] => levan-berdzenishvili
                                    [2] => fortunas-temebi
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => interviu
                                    [1] => levan-berdzenishvili
                                    [2] => fortunas-temebi
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (157489) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (1097,646,16375)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 274953
                    [post_author] => 8
                    [post_date] => 2018-08-14 15:28:21
                    [post_date_gmt] => 2018-08-14 11:28:21
                    [post_content] => გმირობის ისტორია, რომელიც ქვეყნის ფარგლებს გასცდა და უკვე მე-10 წელია შინდისის გმირების ამბად ცნობილმა ბრძოლამ 17 სამხედროს სახელი უკვდავყო. 2008 წლის 11 აგვისტოს სოფელ შინდისში მეორე ქვეითი ბრიგადის საინჟინრო ოცეულსა და რუსეთის 58-ე არმიის მოტომსროლელთა ასეულს შორის უთანასწორო ბრძოლა გაიმართა, რომელსაც 17 ქართველი მებრძოლი შეეწირა.

აგვისტოს ომის ამ ქვეთავის შესახებ, საზოგადოებისთვის გარკვეული ინფორმაცია ცნობილია - ის, რომ შინდისის გმირების ისტორია ჩვენამდე სხვადასხვა სახით მოვიდა, რამდენიმე ადამიანის დამსახურებაა. მათ შორის ერთ-ერთი ინიციატორი ედმონდ მინაშვილია, რომელმაც ამ ისტორიის დეტალები შეაგროვა, წიგნად, დოკუმენტურ და მხატვრულ ფილმად აქცია, ასევე მემორიალისა და მუზეუმის შექმნის ინიციატივით გამოვიდა.

ედმონდ მინაშვილი ამ გმირებიდან ერთ-ერთის, მიხეილ დვალიშვილის ბავშვობის მეგობარია. სწორედ მის საპატივცემულოდ დაიწყო ედმონდმა ისტორიების შეგროვება.

ამბობს, რომ ყველაფერს, რასაც შინდისთან დაკავშირებით აკეთებს, მას უძღვნის, თუმცა არანაკლებ ახლობელი გახდა მისთვის დანარჩენი 16 ჯარსკაცი.

[gallery royalslider="1" link="file" size="large" ids="274993,274982,274988,274977,274984,274986,274981,274978,274980,274983,274985,274979,274987,274989,274990,274991,274992"]

"თითქოს, მათ ომამდე საერთო წარსული ჰქონდათ“

ედმონდ მინაშვილი შინდისში პირველად, ამ ამბის გაგების შემდეგ, 2008 წლის 25 აგვისტოს ჩავიდა.
„იქ გავიგე, რომ მიშკასთან ერთად, სხვა ბიჭებიც იყვნენ დაღუპული. სწორედ ამ დროს გადავწყვიტე, რომ ამ ბიჭების სახელი მთელი საქართველოსთვის გამეცნო. შინდისში მოვიძიე ინფორმაცია მათ შესახებ, თუმცა ეს იყო ძალიან მწირი, თითქოსდა, 12 კაცი იყო დაღუპული... შემდეგ თავდაცვის სამინისტროში მოვიძიე ინფორმაცია... დავიწყე გამოძიება, თუ რა მოხდა შინდისში და აღმოჩნდა რომ 12-ის ნაცვლად 17 იყო დაღუპული. ამის შემდეგ შევკარი გადამღები ჯგუფი, ავიღე კრედიტი და ყველა გარდაცვლილის ოჯახში ვცხოვრობდი 5-6 დღით. ასევე ვაგროვებდი ინფორმაციას, არა მხოლოდ შინდისში, არამედ მთლიანად, აგვისტოს ომში გარდაცვლილი ჯარისკაცების შესახებ. ეს პროცესი 5-6 თვეს გაგრძელდა. შედეგად ორი სრულმეტრაჟანი დოკუმენტური ფილმი გამოვიდა. ფილმების დასრულების შემდეგ, კახა კალაძის მხარდაჭერით, შინდისში ეკლესია ავაშენეთ. გამოვუშვით წიგნი ამ თემასთან დაკავშირებით - „მე შინდისელი ბიჭი ვარ“, ასევე გადავიღეთ სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი“ - გვიყვება ედმონდ მინაშვილი.
ედმონდ მინაშვილი „ფორტუნასთან“ ინტერვიუში, 10 წლის წინ 16 აგვისტოს - მისთვის საკმაოდ რთულ დღეს და მისი მეგობრის ლექსებს იხსენებს, რომლებიც გარდაცვალების შემდეგ აღმოაჩინეს.
„16 აგვისტოს ჩამოასვენეს მიშკა და როდესაც ჯარის ფორმა გავხადეთ, ჯიბეში ვუპოვეთ ძალიან ბევრი სისხლიანი ფურცელი, რომლებზეც მისი დაწერილი ლექსები ეწერა. ერთ-ერთი მისი დაწერილი ბოლო ლექსი ასეთია: 11 აგვისტო. (სავარაუდოდ გარდაცვალებამდე რამდენიმე საათით ადრე)   „მე მონატრების სადღეგრძელო მინდა დავლიო, დამეთანხმება მონატრების ვინც იცის ფასი ვინც მონატრებას ცრემლით საღამოს და ამ ცრემლებით ავსებული შეუსვამს თასი“.
როგორც მინაშვილი ამბობს, მიხეილ დვალიშვილი ბავშვობიდან პატრიოტული სულის ადამიანი იყო. მისი მამა აფხაზეთის ომის ვეტერანი გახლდათ (დავით დვალიშვილი) და მიხეილი ბავშვობიდან ჯარის ფორმით დადიოდა - სკოლაშიც კი. მეცხრე კლასიდან სკოლიდან გავიდა და სწავლა ქუთაისის სამხედრო კოლეჯში გააგრძელა - შემდეგ კი, იმ პერიოდში, როცა ოჯახები სავალდებულო სამხედრო სამსახურის თავიდან ასარიდებლად ქრთამს იხდიდნენ, დვალიშვილმა ექიმს ფული იმისთვის მისცა, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა დაემალა და ჯარისთვის „ვარგისად“ გამოეცხადებინა. ომშიც, გულის შეტევიდან ერთ თვეში, დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად, წავიდა.
„როცა 18 წლის გახდა და კოლეჯი დაასრულა, სავალდებულო ჯარში გადაწყვიტა წასვლა. კომისიამ ჯანმრთელობის კუთხით პრობლემები აღმოუჩინა. მიშიკომ 50 ლარი გადაუხადა ექიმს, რომ ამ პრობლემებზე თვალი დაეხუჭა და ასე წავიდა ჯარში. ომამდე 1 თვით ადრე, გულის შეტევით იწვა ჰოსპიტალში და არანაირი ლოგიკით არ უწევდა მას ომში წასვლა, მაგრამ იმდენი ქნა, რომ მეთაურებს არ დანებდა და წავიდა წინა ხაზზე. ასე, გმირულად შეეწირა სამშობლოს. როგორ შეიძლება ასეთი ადამიანის სახელი დავკარგოთ და დავივიწყოთ“ - ყვება ედმონდ მინაშვილი და განცდა აქვს, რომ ჩვიდმეტივე ჯარისკაცს, თითქოს ომამდე საერთო წარსული ჰქონდა. „რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, იმ პერიოდში, როცა ჯარისკაცების ოჯახებში დავდიოდი, მივხვდი, რომ ყველა 17 ბიჭი აბსოლუტური თანამოაზრე იყო, თითქოს, მათ ომამდე საერთო წარსული ჰქონდათ“.
  შინდისის გმირების მემორიალი - პროექტი 2019 წელს დასრულდება პროექტი „შინდისის გმირების მემორიალი“ 10 წელია კეთდება. როგორც ედმონდ მინაშვილი ამბობს, საბოლოო სახეს ის 2019 წელს მიიღებს. სწორედ ამ დროისთვის იგეგმება შინდისის გმირების ძეგლის დასრულება და მხატვრული ფილმის კინოეკრანებზე გამოსვლა. ფილმში მთავარ როლს გოგა პიპინაშვილი ასრულებს. ის შინდისში მცხოვრებ ახმეტას განასახიერებს, რომელმაც სიცოცხლის რისკის ფასად, ბრძოლის ველიდან სამი დაჭრილი ქართველი მებრძოლი გამოიყვანა და რომელიც გადარჩენილებს რამდენიმე დღის განმავლობაში საკუთარ სახლში მალავდა. ედმონდ მინაშვილი ყველას მადლობას უხდის, ვინც ამ პროექტში ჩაერთო, განსაკუთრებით კი კახა კალაძეს, რომელმაც შინდისში ეკლესიის მშენებლობა დააფინანსა.
„ძალიან ბევრი წინაღობა და პრობლემა გამოვიარეთ ამ ათი წლის განმავლობაში, პროექტის კეთების პროცესში, მაგრამ კეთილი საქმე ყოველთვის კარგად ბოლოვდება და გეგმა, რაც გვქონდა, თითქმის დასასრულს უახლოვდება. ეს ყველაფერი დიდი პროექტია, რომელსაც 10 წელია ვაკეთებთ. დაგეგმილი გვაქვს, რომ სრული პროექტი 2019 წელს დასრულება, როგორც მემორიალი, ასევე ამ წელს გამოვა კიდევ ერთი ფილმი შინდისის გმირების შესახებ, რომელიც მსოფლიოს გააცნობს ქართველი ვაჟკაცების გმირობის ამბებს. ყველაფერს ვიზამ, რომ მსოფლიოს ვაჩვენო ეს ფილმი. არცერთ საფესტივალო პლატფორმას არ გამოვტოვებ. ყველგან ვაპირებ მონაწილეობის მიღებას. ფილმი გამოვიდა ძალიან მძიმე და რაც ყველაზე მთავარია, ძალიან ეფექტური. ისტორია კი, რომელსაც ის გვიამბობს, აბსოლუტურად ავთენტურია,“ - აცხადებს ედმონდ მინაშვილი.
ედმონდ მინაშვილი ასევე, დამატებით გეგმავს, მემორიალის გვერდით, აგვისტოს ომის მუზეუმის გაკეთებას.
„ვმუშაობთ კიდევ ერთ პროექტზე - „აგვისტოს მუზეუმი“, რომელიც მემორიალის გვერდით დანგრეულ რკინიგზის სადგურში გვინდა განთავსდეს. ამ შენობის რესტავრაციას, თუმცა მისი ასეთი სახით შენარჩუნებას ვგეგმავთ. ამ თემაზე მოლაპარაკებები მიმდინარეობს. უკვე არსებობენ ინვესტორებიც, რომლებიც დაინტერესდნენ თემით. ეს იქნება ამ პროექტის ბოლო წერტილი. ვფიქრობთ, რომ ამ პროექტით, შინდისის ბიჭების სახელი ისტორიაში სამუდამოდ დარჩება“ - ამბობს ის.
მუშაობა ამ თემაზე მემორიალით და მუზეუმით არ სრულდება. ედმონდ მინაშვილის სურვილია, მომავალში განათლების სამინისტრომ, სახელმძღვანელოებში შეიტანოს შინდისის ბიჭების ისტორია.
„ამ თემის სასკოლო სახელმძღვანელოებში გამოჩენა ძალიან საინტერესო იქნება მომავალი თაობებისთვის. პატრიოტულ განწყობებს შექმნის მოსწავლეებში. სხვადასხვა ქვეყანას საერთოდ არ ჰყავს გმირები და იგონებენ ისტორიებს იმისთვის, რომ ლიტერატურული ნაშრომები შექმნან და ჩვენ აგერ გუშინ მომხდარი ფაქტიდან გვყავს 17 გმირი და მგონი, ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ იმისთვის, რომ ეს სასიკეთოდ გამოვიყენოთ ჩვენი მომავალი თაობის აღზრდისთვის და მათი სახელები ასე ფუჭად არ იყოს შეწირული ჩვენს ქვეყანას და ნაყოფი ჰქონდეს,“ - ამბობს მინაშვილი.
"ფორტუნას" სიუჟეტი შინდისის გმირებზე და დაუჯერებელ ისტორიებზე: https://www.facebook.com/fortuna106.9/videos/2186848248006659/?hc_ref=ARRuRU7zTJ05Qjvis9iqasQ9_PgfYFiBWY-4NA3_5g4RsH_CrVfZcWz-u4Dg7iYevQM პ.ს. შინდისის ბრძოლას 5 ჯარისკაცი გადაურჩა. მათგან ერთი ოთარ კალმახელიძე, შინდისის ბრძოლის 10 წლისთავს ვერ მოესწრო. მასალის მომზადების პროცესში, მისი გარდაცვალების შესახებ შევიტყეთ. ოთარ კალმახელიძეს გულის პრობლემები ჰქონდა, მას ომის შემდეგ 16 ოპერაცია ჰქონდა გადატანილი და პირველი ჯგუფის ინვალიდი იყო. ოთარ კალმახელიძის სახე და ინტერვიუები, იმ ფილმმა შემოინახა, რომელიც სულ მალე, ფესტივალების დაპყრობის შემდეგ, გამოვა კინოეკრანებზე.

თამთა უთურგაშვილი

[post_title] => 17 გმირი საერთო წარსულით და პირი, რომელიც მათ ისტორიებს აგროვებს [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 17-gmiri-saerto-warsulit-da-piri-romelic-mat-istoriebs-agrovebs [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-08-14 16:12:10 [post_modified_gmt] => 2018-08-14 12:12:10 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=274953 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [1] => WP_Post Object ( [ID] => 274350 [post_author] => 25 [post_date] => 2018-08-14 12:28:30 [post_date_gmt] => 2018-08-14 08:28:30 [post_content] => 12 სახეობის გველი და  ნიანგი - ერთ ჩვეულებრივ თბილისურ სახლში ქვეწარმავლები შინაური ცხოველის სტატუსით ცხოვრობენ. გველგესლები, გიურზები, მახრჩობელა ბოა და კიდევ ათობით ცივსისხლიანი, პროფესიით ეკონომისტ შოთა ზანდუკლს ეკუთვნის. ათეულობით გველს შორის ტერარიუმში 3 წლის ნიანგიც ცხოვრობს, ჯერ პატარაა, მაგრამ საკმაოდ აგრესიული. ქვეწარმავლები სახლში სპეციალურად მათთვის მოწყობილ ტერარიუმში უკვე წლებია ცხოვრობენ. სახლში გველის მოყვანას ყველაზე დიდი პროტესტით დედა შეხვდა, ოჯახის სხვა წევრებისგან განსხვავებით, ბიძის გატაცებას მხარს პატარა ლიზიკო უჭერს, გველების არ ეშინია და საყვარელი სამეფო გველიც ჰყავს.     https://www.youtube.com/watch?v=grs309f0zSk&feature=youtu.be     თამუნა გოგუაძე [post_title] => 12 სახეობის გველი და ნიანგი საბურთალოზე - შოთა ზანდუკელის გატაცება [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 12-sakheobis-gveli-da-niangi-saburtaloze-shota-zandukelis-gataceba [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-08-14 12:28:30 [post_modified_gmt] => 2018-08-14 08:28:30 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=274350 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [2] => WP_Post Object ( [ID] => 274768 [post_author] => 26 [post_date] => 2018-08-14 10:41:57 [post_date_gmt] => 2018-08-14 06:41:57 [post_content] => ემოციის გარეშე ვერ იხსენებს 1981 წლის 15 სექტემბერს, როდესაც ჯერ კიდევ პატარა გოგომ, ქალისთვის უჩვეულო პროფესია აირჩია და შახტაში სამუშაოდ გამოცხადდა. მაშინ დამწყებ მარკშეიდერს დირექტორიც დიდი აღფრთოვანებოთ არ შეხვედრია, თუმცა, როგორც წლების შემდეგ თავად იხსენებს, მალევე დაამტკიცა, რომ მთავარი მონდომებაა და ქალისთვისაც დაუძლეველი სირთულეები არ არსებობს. ლამარა ბერიანიძე მესამე კურსის სტუდენტი იყო, როდესაც პირველად ჩავიდა შახტაში და ბევრ სირთულესაც გაუძლო მიწის ქვემოთ თუ მიწის ზემოთ. დღეს უკვე ამაყობს განვლილი ცხოვრებით და საკუთარი პროფესიით. რამდენჯერმე სიკვდილსაც გადაურჩა, ახლა კი ახალი პროფესიის შესწავლას ცდილობს. 25 წლის ასაკში ტყიბულის შახტაში სამუშაოდ გაანაწილეს და მან თავისი მთელი ცხოვრება ტყიბულს დაუკავშირა.  ქალბატონი ლამარა თავისი პროფესიის სირთულეზე და ოჯახზე „ფორტუნას“ ესაუბრა. - როდის და რატომ გადაწყვიტეთ რომ შახტაში გინდოდათ მუშაობა?   - მე ისეთ ადგილას გავიზარდე, ახალგორის რაიონში, სოფელ დადიანეთში, ჩემს სოფელში არავინ იცოდა სიტყვა მარკშეიდერიც კი და პლუს ქვანახშირიც ვიცოდით მხოლოდ გეოგრაფიის წიგნებიდან. 1976 წელს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო-გეოლოგიურ ფაკულტეტზე ჩავირიცხე, მაშინ ე.წ. ლიმიტი არსებობდა, ვმუშაობდი კოლმეურნეობაში და როგორც მოწინავე კოლმეურნეს მომცეს სწავლის შესაძლებლობა. არ იყო სხვა სპეციალობა არჩევანში და მხოლოდ სამთო ფაკულტეტი ოყო, მაგრამ მე არ მინდოდა ეს ფაკულტეტი, თუმცა ჩემმა ბიცოლამ მირჩია და მერე რომ ვაკვირდებოდი, სპეციალობების უმეტესობა მეტ-ნაკლებად მესმოდა, მაგრამ მარკშეიდერი რა იყო არ ვიცოდი, ვერ ვხვდებოდი რასთან იყო დაკავშირებული, ვერანაირად ვერ გავშიფრე რა იყო და ამ დროს გამიჩნდა ინტერესი, მაინც არ მინდოდა ინჟინრობა და ვიფიქრე, მოდი გავიგებ რა არის სამარკშეიდერო საქმე. მეორე კურსზე რომ გადავედი, უკვე სულ მქონდა პრაქტიკები „მეტრომშენში“, პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის მეტრო შენდებოდა, იქ გვქონდა პრატქიკა და მაშინ გავიგე რა იყო უშუალოდ ჩემი პროფესია, ასე გადავწყვიტე დამენებებინა თავი, რადგან ჩავთვალე, რომ ეს ქალისთვის რთული პროფესია იქნებოდა. მინდოდა, თავიდან ჩამებარებინა, მაგრამ დედამ მითხრა, რომ გააგრძელე სწავლაო და  შემდეგ უკვე განაწილებით მოვხვდი ტყიბულში. ასე დაიწყო ყველაფერი. - აგვიხსენით რა არის მარკშეიდერი, რისი გაკეთება გევალებოდათ თქვენ? - მარკშეიდერი სიტყვასიტყვით რომ გითარგმნოთ, გერმანული სიტყვაა და ნიშნავს მიწისქვეშ საზღვრების დადგენას ძირითადად, თუმცა, ზედაპირზეც მუშაობენ მარკშეიდერები, მაგრამ ისინი უფრო გეოლოგიასთან ასოცირდებიან, თუმცა, მაინც ძირითადად მარკშეიდერი არის მიწისქვეშა სამუშაოების სპეციალისტი. - რამდენად რთული იყო მუშაობის პროცესი და რა პრობლემებს აწყდებოთ? - შახტაში მუშაობა ბევრ სირთულესთან არის დაკავშირებული, ჯერ თავისებურად რთულია იქიდან გამომდინარე, რომ სპეციფიკურია შახტა, განსხვავებულია აბსოლუტურად ყველა საწარმოსგან, რთულია იქიდან გამომდინარე, რომ ხარ დახურულ სივრცეში, ეს და ამას კიდევ დაუმატეთ ის, რომ ხანდახან მებრძოლივით მუხლებზე ხოხვა გიწევს, პატარა გვირაბში გაძრომა, აი ძლივს რომ გაძვრები და გაეტევი. ძნელია ასე ახსნა, ყველაზე კარგია, როცა ნახავ, საკუთარ თავზე გამოცდი. უამრავ პრობლემას ვაწყდებით, ჩემს სამუშაოს რაც ახლდა პრობლემა ეს იყო, როდესაც გვირაბი სამთო წნევებისგან იყო დაპრესილი (ასე ვეძახით ჩვენ) და გვირაბის კვეთი, რომელიც უნდა იყოს ნამდვილად 9 კვადრატული მეტრი, იყო 3 ან 3-ზე ნაკლები და ასეთ გვირაბში გვიწევდა ინსტრუმენტის გამართვა, ისევე როგორც თქვენ ჟურნალისტები შტატივებს იყენებთ, ასევე ჩვენ შტატივზე დადგმული დეოდოლიტის მეშვეობით ვაკეთებდით ყველანაირ აგეგმვას, გაზომვით სამუშაოებს. რთულია, როდესაც გვირაბი სიმაღლე არ აღემატება მეტრნახევარს და ხშირად არც არის მეტრნახევარი, ასეთ სიტუაციაში გიწევს შტატივის დადგმა. როდესაც შახტაში ადამიანის ჯანმრთელობას საფრთხე ექმნება, ვაღიარებ, რომ 70% გაუფრთხილებლობის შედეგია, ხოლო 30% კი ბუნებრივია, რომელსაც თავიდან ვერ აიცილებ. იყო შემთხვევები, როცა ჩვენ ჩვენი საკუთარი ხელებით ხელთათმანს წამოვიცვამდით და ამ სამთო მასას ხელებით ვწევდით დაბლა, რომ როგორმე სხივი გაგვეძვრინა, დაახლოებით, 30-40 მეტრზე. არის კიდევ მეორე პრობლემა ჩვენს სამუშაოში, როდესაც გიწევს დახრილ გვირაბში, (არის დახრილი გვირაბი ხანდახან 40 გრადუსი 35 ან 46 გრადუსიან გვირაბში), ამავე შტატივის დადგმა და კვეთი არის ვიწრო და როდესაც გიწევს, რომ შემოუარო ამ ინსტრუმენტს გარშემო, თეოდოლიტი არ უნდა გაინძრეს არცერთ შემთხვევაში. თეოდოლიტი რაზეც გიდგას, უნდა იყოს ჰორიზონტალური ზედაპირის, ეს ძალიან რთული იყო და გვიჭირდა, მაგრამ სხვა გზა როცა არ არის და თან უბანს სჭირდება, რა თქმა უნდა, ყველა ვცდილობდით, რომ დავხმარებოდით უბანს, რადგან ჩვენ ვაძლევდით მარკშეიდრები მიმართულებას. - გააზრებული თუ გქონდათ ის რისკები, რაც ამ პროფესიას ახლავს თან? - რა თქმა უნდა, რისკები არ მქონდა გააზრებული იმიტომ, რომ პრაქტიკაზე, სადაც ჩავყავდით, რა თქმა უნდა, ყველგან დავყავდით მთავარ მარკშეიდერს და ისინი არასდროს არ წაგვიყვანდნენ ისეთ ადგილას, სადაც რისკს შევეჯახებოდით და ჩვენ უფრო მეტად დავყავდით ე.წ. საველე სამუშაოებზე, ამდენად რისკს, სერიოზულ პრობლემას არასდროს შევჯახებივარ და თუ რამე იყო, ვიცოდი, როგორ გადამერჩინა თავი. უამრავი აფეთქების აცილება არის შესაძლებელი. უნივერსიტეტში ვსწავლობდით ასეთ საგანს - მაღაროს აეროლოგია, ანუ შახტის განიავება, სადაც საკმაოდ იყო გაწერილი და კარგად ახსნილი რისკები, ვთვქათ გაზის დაგროვება, სამთო მასის ჩამოქცევა,სამთო წნევები, აქედან თეორიულად ვიცოდით მხოლოდ, მაგრამ პრაქტიკულად არასდროს შევჯახებივარ. მე ვმუშაობდი ორჯონიკიძის სახელობის შახტაში, ისე ვიმუშაცე 16 წელიწადი, რომ იყო რაღაც პატარ-პატარა ნიუანსები, მაგრამ სერიოზულს არაფერს შევჯახებივარ, თუმცა თუკი რაიმე ყოფილა, მე არასდროს სერიოზული დაზიანება არ მიმიღია და არ გამჩენია შიშის გრძნობა. - რაიმე შემთხვევას ხომ არ გაიხსენებდით, რაც შახტაში გადაგხდენიათ - კი, მახსოვს ასეთი შემთხვევა ორი ჰორიზონტის შემაერთებელი გვირაბი, ე.წ. გამკვეთი დათქმულ დროში და მანძილში ვერ გავიდა. ჩავედი სავენტილაციო გვირაბში, ნაბიჯებით გადავზომე მანძილი და დავჯექი, რომ ბურღვისთვის მომესმინა. ჩამიჩუმი არ ისმოდა. გაოცებული ვიჯექი და ვფიქრობდი, სად დაიკარგა მიმართულება. უეცრად აფეთქების ხმა გაისმა და კვამლით დაიფარა მთელი გვირაბი. რომ გითხრა არ შემეშინდა-მეთქი, მოგატყუებთ, რამაც იმ მომენტში გამამხნევა იყო ის, რომ არაფერი მტკიოდა. საერთოდ შახტაში ყურადღების მოდუნება არ შეიძლება, თუმცა ალბათ, პატარ-პატარა შეცდომები მეც დამიშვია, არ ვიცი.  - ეჭვის თვალით არ უყურებდნენ ქალის შახტაში მუშაობას? - გარკვეულწილად კი, უყურებდნენ, მაგრამ ტყიბულში არავის შეუხედავს ეჭვის თვალით იმიტომ, რომ ჩემზე ერთი წლით ადრე დაამთავრა ერთმა არაჩვეულებროივმა გოგონამ, ქეთევან სორდიამ, სამარკშეიდერო საქმე და ჩემზე ადრე ის ჩამოვიდა ტყიბულში და მუშაობდა მარკშეიკერად, ამდენამ უკვე შეგუებულები იყვნენ იმ აზრს, რომ შეიძლება ქალს ემუშავა შახტაში. ისე, სიმართლე რომ გითხრათ, ჩემს დირექტორს დიდად არ გახარებია რომ დამინახა გოგონა მივედი შახტაზე, ვერ იმუშავებო მითხრა და მე მაშინ ვუპასუხე და ჩემი საქმითაც დავარწმუნე, რომ ადამიანს ყველაფერი შეუძლია, მთავარი მონდომებაა. - პირველი სამუშაო დღე თუ გახსოვთ, შეგრძნებები, ემოციები. - კი კი, ყველაფერი მახსოვს, პირველი სამუშაო დღე არ დამავიწყდება არასდროს, ალბათ, თუ სიბერის ჟამს სკლეროზი არ დამემართა. ისიც კი მახსოვს რა ფერის კაბა მეცვა, დღეც 1981 წლის 15 სექტემბერი იყო. ჩამოვედი გაერთიანებაში, თუმცა ბუნებრივია, რომ გაერთიანებაში უფრო გაუკვირდათ გოგო რომ დამინახეს და ამ დროს მე სულ სხვა რამ მაწუხებდა, იმიტომ, რომ მე ვარ ძალიან გახსნილი, იუმორით სავსე და როდესაც გამომაცილეს სადგურამდე და ვიცოდი, რომ სამუშაოდ მივდიოდი, გზაში ვფიქრობდი, როგორ შემხვდება კოლექტივი, როგორი განყოფილება დამხვდება და ძალიან განვიცდიდი ამ ფაქტს. რომ ჩამოვედი მაშინვე მივხვდი, თუ როგორ ძალიან გამიმართლა - მხიარული და სიცოცხლით სავსე ხალხი დამხვდა, არაჩვეულებრივ განყოფილებაში მოვხვდი.  - თქვენს ოჯახზეც რომ გვიამბოთ - ჩემი მეუღლე გავიცანი პრაქტიკაზე რომ ვიყავი წამოსული ტყიბულში პირველად, ის მუშაობდა გვირაბგამყვანად შახტაში და იქ დაიწყო ჯერ ჩვენი მეგობრობა და შემდეგ როგორც ხდება ხოლმე, მეგობრობას მოყვა დიდი სიყვარული, 5 წელიწადი გვიყვარდა ერთმანეთი, აქედან 3 წელი ის მელოდებოდა რომ დამესრულებინა ინსტიტუტი და შემდეგ კომკავშირული საგზურით 2 წელი იყო წასული სამუშაოდ თავად. როდესაც დაბრუნდა მალევე შევქმენით ოჯახი, ჩვენ ვიყავით მუდმივად შეყვარებული ცოლ-ქმარი, შეგვეძინა 2 ქალიშვილი, მარიამი და ხატია ჭელიშვილები, სამწუხაროდ ჩემი მეუღლე ნაადრევად გარდაიცვალა და მარტო მომიწია შებრძოლება ცხოვრების სირთულეებთან. - ძალიან რთული იყო სამსახურიდან წამოსვლა? - არასდროს დამავიწყდება 2018 წლის პირველი თებერვალი, როდესაც სამსახურიდან საბოლოოდ წამოვედი. რთული იყო იმიტომ, რომ რამდენიმე წლის წინ ვალების გამო ბინა გავყიდე, დღემდე სხვის ბინაში ვცხოვრობ, რა თქმა უნდა, ბანკის ვალი კვლავ მაქვს და ვცდილობ, ჩემს პასუხისმგებლობას თავი არ ავარიდო და სანამ ცოცხალი ვარ, ბოლომდე ვიბრძოლებ, ამის საშუალებას ჩემი ჯანმრთელობა და ფიზიკური სიძლიერეც მაძლევს.  ნუცა სალუქვაძე [post_title] => შახტაში გატარებული 36 წელი - მარკშეიდერი ქალის უჩვეულო ამბავი [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => shakhtashi-gatarebuli-36-weli-marksheideri-qalis-uchveulo-ambavi [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-08-14 10:41:57 [post_modified_gmt] => 2018-08-14 06:41:57 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=274768 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) ) [post_count] => 3 [current_post] => -1 [in_the_loop] => [post] => WP_Post Object ( [ID] => 274953 [post_author] => 8 [post_date] => 2018-08-14 15:28:21 [post_date_gmt] => 2018-08-14 11:28:21 [post_content] => გმირობის ისტორია, რომელიც ქვეყნის ფარგლებს გასცდა და უკვე მე-10 წელია შინდისის გმირების ამბად ცნობილმა ბრძოლამ 17 სამხედროს სახელი უკვდავყო. 2008 წლის 11 აგვისტოს სოფელ შინდისში მეორე ქვეითი ბრიგადის საინჟინრო ოცეულსა და რუსეთის 58-ე არმიის მოტომსროლელთა ასეულს შორის უთანასწორო ბრძოლა გაიმართა, რომელსაც 17 ქართველი მებრძოლი შეეწირა. აგვისტოს ომის ამ ქვეთავის შესახებ, საზოგადოებისთვის გარკვეული ინფორმაცია ცნობილია - ის, რომ შინდისის გმირების ისტორია ჩვენამდე სხვადასხვა სახით მოვიდა, რამდენიმე ადამიანის დამსახურებაა. მათ შორის ერთ-ერთი ინიციატორი ედმონდ მინაშვილია, რომელმაც ამ ისტორიის დეტალები შეაგროვა, წიგნად, დოკუმენტურ და მხატვრულ ფილმად აქცია, ასევე მემორიალისა და მუზეუმის შექმნის ინიციატივით გამოვიდა. ედმონდ მინაშვილი ამ გმირებიდან ერთ-ერთის, მიხეილ დვალიშვილის ბავშვობის მეგობარია. სწორედ მის საპატივცემულოდ დაიწყო ედმონდმა ისტორიების შეგროვება. ამბობს, რომ ყველაფერს, რასაც შინდისთან დაკავშირებით აკეთებს, მას უძღვნის, თუმცა არანაკლებ ახლობელი გახდა მისთვის დანარჩენი 16 ჯარსკაცი. [gallery royalslider="1" link="file" size="large" ids="274993,274982,274988,274977,274984,274986,274981,274978,274980,274983,274985,274979,274987,274989,274990,274991,274992"] "თითქოს, მათ ომამდე საერთო წარსული ჰქონდათ“ ედმონდ მინაშვილი შინდისში პირველად, ამ ამბის გაგების შემდეგ, 2008 წლის 25 აგვისტოს ჩავიდა.
„იქ გავიგე, რომ მიშკასთან ერთად, სხვა ბიჭებიც იყვნენ დაღუპული. სწორედ ამ დროს გადავწყვიტე, რომ ამ ბიჭების სახელი მთელი საქართველოსთვის გამეცნო. შინდისში მოვიძიე ინფორმაცია მათ შესახებ, თუმცა ეს იყო ძალიან მწირი, თითქოსდა, 12 კაცი იყო დაღუპული... შემდეგ თავდაცვის სამინისტროში მოვიძიე ინფორმაცია... დავიწყე გამოძიება, თუ რა მოხდა შინდისში და აღმოჩნდა რომ 12-ის ნაცვლად 17 იყო დაღუპული. ამის შემდეგ შევკარი გადამღები ჯგუფი, ავიღე კრედიტი და ყველა გარდაცვლილის ოჯახში ვცხოვრობდი 5-6 დღით. ასევე ვაგროვებდი ინფორმაციას, არა მხოლოდ შინდისში, არამედ მთლიანად, აგვისტოს ომში გარდაცვლილი ჯარისკაცების შესახებ. ეს პროცესი 5-6 თვეს გაგრძელდა. შედეგად ორი სრულმეტრაჟანი დოკუმენტური ფილმი გამოვიდა. ფილმების დასრულების შემდეგ, კახა კალაძის მხარდაჭერით, შინდისში ეკლესია ავაშენეთ. გამოვუშვით წიგნი ამ თემასთან დაკავშირებით - „მე შინდისელი ბიჭი ვარ“, ასევე გადავიღეთ სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი“ - გვიყვება ედმონდ მინაშვილი.
ედმონდ მინაშვილი „ფორტუნასთან“ ინტერვიუში, 10 წლის წინ 16 აგვისტოს - მისთვის საკმაოდ რთულ დღეს და მისი მეგობრის ლექსებს იხსენებს, რომლებიც გარდაცვალების შემდეგ აღმოაჩინეს.
„16 აგვისტოს ჩამოასვენეს მიშკა და როდესაც ჯარის ფორმა გავხადეთ, ჯიბეში ვუპოვეთ ძალიან ბევრი სისხლიანი ფურცელი, რომლებზეც მისი დაწერილი ლექსები ეწერა. ერთ-ერთი მისი დაწერილი ბოლო ლექსი ასეთია: 11 აგვისტო. (სავარაუდოდ გარდაცვალებამდე რამდენიმე საათით ადრე)   „მე მონატრების სადღეგრძელო მინდა დავლიო, დამეთანხმება მონატრების ვინც იცის ფასი ვინც მონატრებას ცრემლით საღამოს და ამ ცრემლებით ავსებული შეუსვამს თასი“.
როგორც მინაშვილი ამბობს, მიხეილ დვალიშვილი ბავშვობიდან პატრიოტული სულის ადამიანი იყო. მისი მამა აფხაზეთის ომის ვეტერანი გახლდათ (დავით დვალიშვილი) და მიხეილი ბავშვობიდან ჯარის ფორმით დადიოდა - სკოლაშიც კი. მეცხრე კლასიდან სკოლიდან გავიდა და სწავლა ქუთაისის სამხედრო კოლეჯში გააგრძელა - შემდეგ კი, იმ პერიოდში, როცა ოჯახები სავალდებულო სამხედრო სამსახურის თავიდან ასარიდებლად ქრთამს იხდიდნენ, დვალიშვილმა ექიმს ფული იმისთვის მისცა, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა დაემალა და ჯარისთვის „ვარგისად“ გამოეცხადებინა. ომშიც, გულის შეტევიდან ერთ თვეში, დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად, წავიდა.
„როცა 18 წლის გახდა და კოლეჯი დაასრულა, სავალდებულო ჯარში გადაწყვიტა წასვლა. კომისიამ ჯანმრთელობის კუთხით პრობლემები აღმოუჩინა. მიშიკომ 50 ლარი გადაუხადა ექიმს, რომ ამ პრობლემებზე თვალი დაეხუჭა და ასე წავიდა ჯარში. ომამდე 1 თვით ადრე, გულის შეტევით იწვა ჰოსპიტალში და არანაირი ლოგიკით არ უწევდა მას ომში წასვლა, მაგრამ იმდენი ქნა, რომ მეთაურებს არ დანებდა და წავიდა წინა ხაზზე. ასე, გმირულად შეეწირა სამშობლოს. როგორ შეიძლება ასეთი ადამიანის სახელი დავკარგოთ და დავივიწყოთ“ - ყვება ედმონდ მინაშვილი და განცდა აქვს, რომ ჩვიდმეტივე ჯარისკაცს, თითქოს ომამდე საერთო წარსული ჰქონდა. „რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, იმ პერიოდში, როცა ჯარისკაცების ოჯახებში დავდიოდი, მივხვდი, რომ ყველა 17 ბიჭი აბსოლუტური თანამოაზრე იყო, თითქოს, მათ ომამდე საერთო წარსული ჰქონდათ“.
  შინდისის გმირების მემორიალი - პროექტი 2019 წელს დასრულდება პროექტი „შინდისის გმირების მემორიალი“ 10 წელია კეთდება. როგორც ედმონდ მინაშვილი ამბობს, საბოლოო სახეს ის 2019 წელს მიიღებს. სწორედ ამ დროისთვის იგეგმება შინდისის გმირების ძეგლის დასრულება და მხატვრული ფილმის კინოეკრანებზე გამოსვლა. ფილმში მთავარ როლს გოგა პიპინაშვილი ასრულებს. ის შინდისში მცხოვრებ ახმეტას განასახიერებს, რომელმაც სიცოცხლის რისკის ფასად, ბრძოლის ველიდან სამი დაჭრილი ქართველი მებრძოლი გამოიყვანა და რომელიც გადარჩენილებს რამდენიმე დღის განმავლობაში საკუთარ სახლში მალავდა. ედმონდ მინაშვილი ყველას მადლობას უხდის, ვინც ამ პროექტში ჩაერთო, განსაკუთრებით კი კახა კალაძეს, რომელმაც შინდისში ეკლესიის მშენებლობა დააფინანსა.
„ძალიან ბევრი წინაღობა და პრობლემა გამოვიარეთ ამ ათი წლის განმავლობაში, პროექტის კეთების პროცესში, მაგრამ კეთილი საქმე ყოველთვის კარგად ბოლოვდება და გეგმა, რაც გვქონდა, თითქმის დასასრულს უახლოვდება. ეს ყველაფერი დიდი პროექტია, რომელსაც 10 წელია ვაკეთებთ. დაგეგმილი გვაქვს, რომ სრული პროექტი 2019 წელს დასრულება, როგორც მემორიალი, ასევე ამ წელს გამოვა კიდევ ერთი ფილმი შინდისის გმირების შესახებ, რომელიც მსოფლიოს გააცნობს ქართველი ვაჟკაცების გმირობის ამბებს. ყველაფერს ვიზამ, რომ მსოფლიოს ვაჩვენო ეს ფილმი. არცერთ საფესტივალო პლატფორმას არ გამოვტოვებ. ყველგან ვაპირებ მონაწილეობის მიღებას. ფილმი გამოვიდა ძალიან მძიმე და რაც ყველაზე მთავარია, ძალიან ეფექტური. ისტორია კი, რომელსაც ის გვიამბობს, აბსოლუტურად ავთენტურია,“ - აცხადებს ედმონდ მინაშვილი.
ედმონდ მინაშვილი ასევე, დამატებით გეგმავს, მემორიალის გვერდით, აგვისტოს ომის მუზეუმის გაკეთებას.
„ვმუშაობთ კიდევ ერთ პროექტზე - „აგვისტოს მუზეუმი“, რომელიც მემორიალის გვერდით დანგრეულ რკინიგზის სადგურში გვინდა განთავსდეს. ამ შენობის რესტავრაციას, თუმცა მისი ასეთი სახით შენარჩუნებას ვგეგმავთ. ამ თემაზე მოლაპარაკებები მიმდინარეობს. უკვე არსებობენ ინვესტორებიც, რომლებიც დაინტერესდნენ თემით. ეს იქნება ამ პროექტის ბოლო წერტილი. ვფიქრობთ, რომ ამ პროექტით, შინდისის ბიჭების სახელი ისტორიაში სამუდამოდ დარჩება“ - ამბობს ის.
მუშაობა ამ თემაზე მემორიალით და მუზეუმით არ სრულდება. ედმონდ მინაშვილის სურვილია, მომავალში განათლების სამინისტრომ, სახელმძღვანელოებში შეიტანოს შინდისის ბიჭების ისტორია.
„ამ თემის სასკოლო სახელმძღვანელოებში გამოჩენა ძალიან საინტერესო იქნება მომავალი თაობებისთვის. პატრიოტულ განწყობებს შექმნის მოსწავლეებში. სხვადასხვა ქვეყანას საერთოდ არ ჰყავს გმირები და იგონებენ ისტორიებს იმისთვის, რომ ლიტერატურული ნაშრომები შექმნან და ჩვენ აგერ გუშინ მომხდარი ფაქტიდან გვყავს 17 გმირი და მგონი, ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ იმისთვის, რომ ეს სასიკეთოდ გამოვიყენოთ ჩვენი მომავალი თაობის აღზრდისთვის და მათი სახელები ასე ფუჭად არ იყოს შეწირული ჩვენს ქვეყანას და ნაყოფი ჰქონდეს,“ - ამბობს მინაშვილი.
"ფორტუნას" სიუჟეტი შინდისის გმირებზე და დაუჯერებელ ისტორიებზე: https://www.facebook.com/fortuna106.9/videos/2186848248006659/?hc_ref=ARRuRU7zTJ05Qjvis9iqasQ9_PgfYFiBWY-4NA3_5g4RsH_CrVfZcWz-u4Dg7iYevQM პ.ს. შინდისის ბრძოლას 5 ჯარისკაცი გადაურჩა. მათგან ერთი ოთარ კალმახელიძე, შინდისის ბრძოლის 10 წლისთავს ვერ მოესწრო. მასალის მომზადების პროცესში, მისი გარდაცვალების შესახებ შევიტყეთ. ოთარ კალმახელიძეს გულის პრობლემები ჰქონდა, მას ომის შემდეგ 16 ოპერაცია ჰქონდა გადატანილი და პირველი ჯგუფის ინვალიდი იყო. ოთარ კალმახელიძის სახე და ინტერვიუები, იმ ფილმმა შემოინახა, რომელიც სულ მალე, ფესტივალების დაპყრობის შემდეგ, გამოვა კინოეკრანებზე.

თამთა უთურგაშვილი

[post_title] => 17 გმირი საერთო წარსულით და პირი, რომელიც მათ ისტორიებს აგროვებს [post_excerpt] => [post_status] => publish [comment_status] => closed [ping_status] => closed [post_password] => [post_name] => 17-gmiri-saerto-warsulit-da-piri-romelic-mat-istoriebs-agrovebs [to_ping] => [pinged] => [post_modified] => 2018-08-14 16:12:10 [post_modified_gmt] => 2018-08-14 12:12:10 [post_content_filtered] => [post_parent] => 0 [guid] => http://fortuna.ge/?p=274953 [menu_order] => 0 [post_type] => post [post_mime_type] => [comment_count] => 0 [filter] => raw ) [comment_count] => 0 [current_comment] => -1 [found_posts] => 562 [max_num_pages] => 188 [max_num_comment_pages] => 0 [is_single] => [is_preview] => [is_page] => [is_archive] => 1 [is_date] => [is_year] => [is_month] => [is_day] => [is_time] => [is_author] => [is_category] => [is_tag] => 1 [is_tax] => [is_search] => [is_feed] => [is_comment_feed] => [is_trackback] => [is_home] => [is_404] => [is_embed] => [is_paged] => [is_admin] => [is_attachment] => [is_singular] => [is_robots] => [is_posts_page] => [is_post_type_archive] => [query_vars_hash:WP_Query:private] => 7fa81d174514cea1b33e89539ea92f2e [query_vars_changed:WP_Query:private] => [thumbnails_cached] => [stopwords:WP_Query:private] => [compat_fields:WP_Query:private] => Array ( [0] => query_vars_hash [1] => query_vars_changed ) [compat_methods:WP_Query:private] => Array ( [0] => init_query_flags [1] => parse_tax_query ) )

მსგავსი სიახლეები