ნატალია ყიფშიძე: „კრისტის ვთხოვ, რომ გათხოვდეს, პატარა და მინდა…“

პოპულარული

ნატალია ყიფშიძე: „კრისტის ვთხოვ, რომ გათხოვდეს, პატარა და მინდა…“

კრისტი ყიფშიძესა და მის გოგონას, ნატალიას „ქორთიარდ მარიოტის“ მყუდრო კაფეში შევხვდით. დედა-შვილი, როგორც აღმოვაჩინეთ,  ხასიათით ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდება. კრისტი დამთმობია, ნატალია საკმაოდ ჯიუტი. 16 წლის გოგონა დედას რჩევებს ისმენს, მაგრამ ნაკლებად ითვალისწინებს. კრისტი ცდილობს, შვილს თავისუფლება მისცეს, თუმცა რამდენიმე მოთხოვნა აქვს, რომელთა შესრულებაც ნატალიას ძალიან უჭირს ხოლმე.

ნატალია:

დედის კუთხიდან რომ შევხედოთ, უნდა, რაღაცები გამოასწოროს, მაგრამ ყველა დედას მივმართავ, ეს ცუდი ხერხია, რადგან თქვენ წინააღმდეგ მოვდივართ და პირიქთ, უარესს ვაკეთებთ. ჯობია, უბრალოდ, აუხსნათ თქვენს შვილებს, რას ითხოვთ და რატომ. ამას დედაჩემი ადრე არ აკეთებდა, ახლა აკეთებს. ცუდია, თუკი დედა-შვილის ურთიერთობაში მესამე პირი ერევა.

კრისტი:

ჩემი მოთხოვნაა, რომ დროზე დაიძინოს, რადგან დილას ადრე ადგეს და გამოძინებული წავიდეს სკოლაში, იყოს რეჟიმში, დროულად ჭამოს, მაგრამ მაინც ისე აკეთებს, როგორც თავად უნდა.

ნატალია:

ვცხოვრობ ისე, როგორც მე მინდა. ვარ ჩემს ოთახში წყნარად, შემოდიან და მიშლიან ხელს (იცინის).

კრისტი:

მე ასეთი არ ვიყავი. დედაჩემს ვუჯერებდი. ნატალია ხასიათით საერთოდ არ მგავს, უფრო მამას ჰგავს. ნატალიას ბევრი დადებითი თვისებაც აქვს, მთლად ასეთი ცუდი ბავშვიც არაა, ძალიან მიზანმიმართულია.

ნატალია:

ყოველთვის ცუდს ამბობს ჩემზე. რაც კარგი მაქვს, არასდროს აღნიშნავს. ახლა თქვა იმიტომ, რომ ცუდად შევხედე (იცინიან).

მგონი, ახლა შენ უფრო ჰგავხარ დედას…

კრისტი:

სულ მაკონტროლებს, ეს ფოტო არ დადო,  ცოტა ვულგარულიაო (იღიმის).

ნატალია:

დედამთილივით ვარ (იცინის). კრისტის ფოტოები მომწონს, მაგრამ ჩემთვის არსებობს რაღაც საზღვრები.

ერთმანეთის დადებით თვისებებზეც გვითხარით რამდენიმე სიტყვა.

დადებითი?.. ნეტავ, ყველას გყავდეთ კრისტისნაირი დედა. ბავშვობიდან მაძლევს თავისუფლებას, რომელიც ბევრ რამეში მეხმარება. თავისუფლება არ ნიშნავს იმას, რომ ნებისმიერი რამე გააკეთო, თუმცა როცა დედას ეუბნები, რომ გინდა რაღაცის სწავლა და ის ყველანაირად გიწყობს ხელს იმის მიუხედავად, რომ შესაძლოა, არ მოსწონდეს, ეს კარგი თვისებაა. ბევრი დედა ასე არ იქცევა. დედას რაღაც რომ უნდოდა ბავშვობაში და მერე ეს მისმა შვილმა უნდა გააკეთოს, მიუღებელია. კრისტიმ სხვა რაღაცებს შემაჩვია.

კრისტი:

პირველივე დღიდან ყველაფერს ვუსრულებ. ეს არ ნიშნავს მის გათამამებას და გაფუჭებას, უბრალოდ, ბავშვი არ უნდა შეზღუდო. როცა ვეუბნები, ეს არ გააკეთო, ინანებ-მეთქი, მაინც აკეთებს. მერე მოდის და მიყვება, რომ არასწორი ნაბიჯი გადადგა. ასეა, ვფიქრობ, ადამიანები საუკეთესოდ საკუთარ შეცდომებზე სწავლობენ. სხვა სკოლაში უნდოდა გადასვლა, გავაფრთხილე, არ გინდა-მეთქი, მაგრამ არ დამიჯერა. იქ მხოლოდ სამი თვე ისწავლა… ალბათ, თვითონ უნდა გაიჭირვოს და ეტკინოს…

გიორგისაც არ უჯერებ, ნატალია?

არა (იცინის). ყველა გოგო მამიკოს ანგელოზია, მაგრამ ზოგჯერ ანგელოზები არ ვართ ხოლმე (იღიმის). თუ არ მინდა, მაინც არ გავაკეთებ. აქვე მინდა ვთქვა, რომ ცუდს არაფერს ვაკეთებ.

კრისტი, ნატალიას თაყვანისმცემლებზე იცი რამე? გიყვება ამბებს?

ნატალია:

ჩემს პირად ცხოვრებაში არაფერი ხდება…

კრისტი:

პრინციპში, მე არ მიყვება, უყვება ბებიას და ბაბუას. ადრე მომიყვა რაღაც ამბავი და ყველას ვუთხარი, მათ შორის, გიორგისაც (იცინის).

ნატალია:

შენ იმიტომ არ გიყვები, რომ არ ინტერესდები. ცოტა ხნის წინ რაღაცის მოყოლა მინდოდა, ჩემს მეგობართან დავრჩი… კრისტისთვის მოყოლა რომ დავიწყე, თვითონ დაიწყო ლაპარაკი… ფეხსაცმელზე. წავედი და ბებია-ბაბუას მოვუყევი იგივე ამბავი.

კრისტი:

კივილი რომ გავიგე, მივხვდი, რომ რაღაც ისეთი გააკეთა, რაც არ უნდა გაეკეთებინა (იცინის).

კრისტის პირადი ამბები იცი?

ნატალია:

კრისტისთან არაფერი ხდება ჩემ გარდა. რამე მნიშვნელოვანია თუა, იტყვის. იმედი მაქვს, საიდუმლოებები არ აქვს (იღიმის).

კრისტი:

ნატალია აკონტროლებს ამასაც. გათხოვებაზე არც ვფიქრობ, მაგრამ მთავარია, ნატალიას მოსწონდეს, მასაც უყვარდეს ნატალია.

ნატალია:

ჩემთან კარგი ურთიერთობით შეუძლიათ კრისტის გულის მოგება. მინდა, ჩემნაირი ინტერესი ჰქონდეს, საინტერესო ადამიანი იყოს, ხელოვნება უნდა იცოდეს. არ არის აუცილებელი, მაინცდამაინც ჩემნაირი გემოვნება ჰქონდეს, მაგრამ დედაჩემის გვერდით არ მინდა ადამიანი, რომელიც უინტერესოა. დედაჩემთან ერთად თუ იქნება, მათთან ერთად მეც ხშირად უნდა ვიყო.

კრისტი:

ვინც ამ ინტერვიუს წაიკითხავს, იტყვის, კრისტი ვერასდროს გათხოვდებაო.

ნატალია:

მე მყავს ჩემი კანდიდატურები (იცინის). ვიხუმრე. ზოგი მომწონს, ზოგი – არა. კრისტის ვეუბნები, გათხოვდი-მეთქი და მას არ უნდა. მინდა პატარა და, არ შეიძლება, ერთი სურვილი ამისრულოს? მამაჩემს ბიჭი ჰყავს, ძალიან საყვარელია ალექსანდრე, მაგრამ კრისტის გოგო მინდა, ეს დიდი ბედნიერება იქნება…

კრისტი:

მე ვეუბნები, რომ როგორც საჭიროა, ისე მოხდება. არაფრის დაგეგმვა არ მიყვარს. ერთადერთი ვგეგმავ წინა საღამოს, მეორე დღეს სად უნდა წავიდე, მეტი არაფერს. ცხოვრება არასდროს დამიგეგმავს, ყველაფერი სპონტანურად ხდებოდა. ნატალიას გაჩენაც არ დამიგეგმავს და თავისით მობრძანდა (იღიმის).

ნატალია, რა პროფესიაზე ფიქრობ?

ბევრი რაღაც მომწონს ერთდროულად და ვერ ვხვდები, რას გავყვე. მოდელობა არ მინდა. ხიბლი აღარ აქვს. კრისტის პერიოდში ამ პროფესიის ბუმი იყო. კრისტი და რამდენიმე გოგონა ჩანდა. ახლა კი თითქმის ყველა გოგონა მოდელია.

კრისტი:

მეც ვფიქრობ, რომ დღეს მოდელობა საინტერესო აღარ არის. რაც შეეხება მსახიობობას, უფრო საინტერესოა, თან, გენეტიკაც უწყობს ხელს. ხუთი წლისამ პირველი როლი ითამაშა.

ზურა და გიორგი რას გეუბნებიან, გამოვა შენგან მსახიობიო?

ნატალია:

თუ მომინდება, ხელს შემიწყობენ. ისე არაფერს მეუბნებიან. ხანხადახან ბავშვს უნდა ურჩიო, საით წავიდეს. ახლა რჩევები მჭირდება. არ ვიცი, რაზე ჩავაბარო, წერაც მიყვარს, მსახიობობაც მინდოდა სულ.

კრისტი:

კიდევ ორი წელი გვაქვს წინ, მინდა, საზღვარგარეთ ისწავლოს.

ნატალია:

ინგლისურად ვწერ წიგნს, რაც რთულია. ვიცოდი, რომ არავის უნდა ენახა, არ უნდა გამომეცა. ახლა, როცა გადავწყვიტე, რომ წიგნი გამოვცე და არ დარჩეს რვეულში, თანაც, ილუსტრაციებიც მე უნდა შევქმნა, მესამე თვეა, მეორე თავზე გავიჭედე. მეშინია, ვიღაცები არ მიხვდნენ ამ წიგნიდან ბევრ რამეს. ისიც მეშინია, რომ ილუსტრაციები არ დაიწუნოს ვინმემ. იმედი მაქვს, აღარ შემეშინდება და გამოვცემ. ბევრს აინტერესებს, რატომ ვწერ ინგლისურად. მერე მინდა, უცხოეთში გამოიცეს და თარგმანი არ მიყვარს, ამიტომ ვწერ პირდაპირ ინგლისურად.

კრისტი, როგორიც გაიზარდა ნატალია, ასეთი წარმოგედგინა?

ამაზე არასდროს მიფიქრია. როგორიც მომწონდა და მიყვარდა, ისეთია. აქვს თავისებური სიჯიუტე, რაზეც უკვე ვილაპარაკე. ძალიან სამართლიანია, არ უყვარს ტყუილი, სადმე თუ მიდის და ტელეფონი დაუჯდა, აუცილებლად სხვისგან მომწერს, სადაა. ახლა ამერიკაში ვიყავი, მაგრამ სულ ვიცოდი, სად და ვისთან ერთად იყო. აქ მთავარი ნდობის ფაქტორია. დედა-შვილურად არა, უფრო მეგობრულად ვართ. დედას მეძახის, როცა ფული უნდა ან რამე სჭირდება. ისე კრისტის მეძახის. ბათუმში ვიყავით, იქ გახდა 16 წლის. მითხრა, დილამდე ყველა კლუბი უნდა მოვიაროო. დედაჩემი არ იძინებდა მის გარეშე. მე ვეუბნებოდი, დაიძინე და მოვა-მეთქი. დილით რომ გავიღვიძე, ვნახე, ათი ნომრიდან ჰქონდა მოწერილი სხვადასხვა მესიჯი, ახლა აქ ვარ და იქ ვარო (იღიმის). ტელეფონი დაუჯდა და სხვებისგან მწერდა.

მოკლედ, სირთულეები გაქვთ, მაგრამ საბოლოოდ, მაინც უგებთ ერთმანეთს.

კამათი ყველა ურთიერთობაშია. ყველაზე ძალიან მომწონს ნატალიაში, როცა რამე უნდა, არ არსებობს, არ გააკეთოს. საკუთარ თავში ძალიან დარწმუნებულია, რომ ყველაფერი გამოუვა.

ნატალია:

ახლა ამატირებს. არ ვარ მიჩვეული, კრისტი რომ მაქებს (იღიმიან).

ფოტო: დათუნა აგასი

ლოკაცია: „ქორთიარდ მარიოტი“ 

ნინო მურღულია

ექსკლუზივი /

|

28 ნოემბერი, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => kristi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 191567
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => kristi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 191567
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 2556
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => kristi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => kristi-yifshidze
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (191567) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,2556)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 191065
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-11-27 13:43:21
                    [post_date_gmt] => 2017-11-27 09:43:21
                    [post_content] => აკაკი ვასაძე მისი დიდი ბაბუა იყო, მარინა თბილელი - დიდი ბებია. ბაია დვალიშვილი მისი ბებიაა. სამსახიობო ოჯახში გაზრდილმა ანკა ვასაძემ თავადაც თეატრისკენ მიმავალი გზა აირჩია და ამჟამად მარჯანიშვილის თეატრში საკმაოდ ბევრ სპექტაკლშია დაკავებული.

როგორც თავად გვითხრა, ჯერ ინტერვიუებს მიჩვეული არ არის... ყველა როლს არ თანხმდება, არ სურს, ისეთი როლი შეასრულოს, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში „მიეწებება“. თეატრში თავს ძალიან კარგად გრძნობს და ბევრ შეთავაზებაზე მის გარეთ არ თანხმდება.

ანკას „თბილისი მარიოტში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის.

რამდენად ადვილია საქართველოში ახალგაზრდა მსახიობისთვის თავის დამკვიდრება? და ეთანხმები თუ არა მოსაზრებას, რომ პოპულარობის მოპოვება ტელეროლით უფრო შესაძლებელია?

https://www.youtube.com/watch?v=ZBYQCsG6nbE&feature=youtu.be

ანკა ვასაძე:

ვიღაცისთვის ადვილია, ვიღაცისთვის - არა. გარდა ნიჭისა და შრომისა, უდიდესი მნიშვნელობა აქვს გამართლებას, თავიდან ვის ჯგუფში მოხვდები თეატრალურ უნივერსიტეტში, შემდეგ სად გადაინაცვლებ, რა როლი შეგხვდება. გამართლებასთან ერთად კეთილი ადამიანების გვერდში დადგომაც მნიშვნელოვანია.

რაც შეეხება ტელევიზიას, ყოველთვის ვებრძოდი ამას. არა იმიტომ, რომ მსახიობი იშტამპება და სხვა როლს ვეღარ ასრულებს, მაყურებელი რომ დიდხანს უყურებს ერთ როლში მსახიობს, თეატრში მისულიც ვეღარ აღიქვამს სხვა პერსონაჟად. სერიალში „აისი“ ვთამაშობ, იმიტომ დავთანხმდი, რომ სახასიათო პერსონაჟი არ ყოფილა, არანაირი იარლიყი არ მომეკრობოდა. ეს ჩემთვის კარგი გამოცდილება იყო ეკრანთან მუშაობის კუთხით. დღემდე ინტერვიუზეც ძალიან ვნერვიულობ, როცა კამერა ირთვება. არ მაქვს შეცდომის უფლება.



მოკლედ, ჯერ უფრო მეტად თეატრისკენ ხარ გადახრილი...

დიახ, კინოში მუშაობის გამოცდილება ჯერ არ მქონია. რა თქმა უნდა, სურვილი მაქვს.

სერიალიდან რომ გქონდეს შეთავაზება, აირიდებ თავიდან, თუკი როლი არ მოგეწონება?

ამირიდებია ბევრჯერ (იღიმის). როცა წინასწარ ვიცი, რომ როლი არ მინდა, კასტინგზეც არ მივსულვარ. ზოგჯერ მივსულვარ, რადგან არ ვიცოდი, როგორი როლი იყო და მაინტერესებდა. ჩვენ ხომ ასეთ პროექტებს ზოგ შემთხვევაში ანაზღაურების გამო ვთანხმდებით. არც ანაზღაურება იყო ისეთი, რომ ამის გამო დავთანხმებოდი, როლიც არ იყო საინტერესო.

მარჯანიშვილის თეატრი შენი მეორე სახლია?

მგონი, პირველიც, რადგან უმეტეს დროს იქ ვატარებ და ჩემი შვილიც დამყავს. საბედნიეროდ, ბევრ სპექტაკლში ვარ დაკავებული. ყველა მსახიობი ამბობს, თეატრი ჩემი სახლიაო. ეს სხვა სივრცეა, სადაც კოლეგები, მომუშავე პერსონალი ძალიან მეგობრულია, არაჩვეულებრივი ურთიერთობა გვაქვს. მისვლის დღიდან ვიგრძენი ასეთი დამოკიდებულება და ბედნიერი ვარ, რომ ამ თეატრში მოვხვდი. იდეალური გარემოა ჩემთვის და არა იმიტომ, რომ ჩემს ოჯახს იცნობდნენ. ყველას ერთმანეთის მიმართ თბილი დამოკიდებულება აქვს...



საქართველოში ხშირია, როცა მსახიობი მამის შვილი თავად მსახიობი ხდება. რატომ ხდება ასეა. შენ შემთხვევაში როგორ მოხდა?

ჩემი დიდი ბაბუა იყო აკაკი ვასაძე, დიდი ბებია - მარინა თბილელი. შესაბამისად, ბაია დვალიშვილი გამოდის ჩემი ბებია (იღიმის). მამაჩემსაც თეატრალური აქვს დამთავრებული, ბიძაჩემი რეჟისორია, მამიდაჩემი - თეატრმცოდნე გახლავთ. ძალიან თეატრალურ გარემოში გავიზარდე. როცა მე დავიბადე, მამამ ამ პროფესიას ძალიან მალე დაანება თავი. 90-იან წლებში მსახიობობა არც ისე ადვილი იყო. გავიზარდე თეატრალურ სარდაფში, მაგრამ ეს იქიდან გამომდინარე მოხდა, რომ გვერდზე კლუბი იყო მამაჩემის, ბიძაჩემისა და მამიდაჩემის. სულ მინდოდა მსახიობობა. ამბობდნენ, მარინას ჰგავს და ეს მსახიობი იქნებაო. ბავშვობაში, როგორც ყველა, მეც ვთამაშობდი სარკის წინ, ვაწყობდი კონცერტებსა და წარმოდგენებს. ჩემები თეატრალურში ჩაბარების წინააღმდეგი იყო. დედასაც არ უნდოდა, მაგრამ ჩემი სურვილი ძალიან დიდი იყო... მსახიობობა ყველა ქვეყანაში ძალიან რთულია, მით უმეტეს, საქართველოში. შესაბამისი ანაზღაურება არ არის, არც ის დრო, როცა ხალხი თეატრით ცხოვრობდა და 15-ჯერ დადიოდა თითო სპექტაკლზე... ბევრი ისეთი შემთხვევაც ვიცი, როცა მსახიობების ოჯახში გაზრდილები კატეგორიული წინააღმდეგი არიან, ამ პროფესიას გაჰყვნენ. ალბათ, ეს იმის გამო ხდება, რომ მსახიობობა დიდ დროს მოითხოვს და მათ შვილებს პროტესტი უჩნდებათ... მეორე მხრივ, როცა თეატრის კულისებში აღმოჩნდები, ჩემთვის წარმოუდგენელია, როგორ არ უნდა მიგიზიდოს ამ სივრცემ. ბუნებრივია, რომ ადამიანები, რომლებიც კულისებში გაიზარდნენ, მსახიობობას ირჩევენ.



მსახიობებს ხშირად არეული პირადი ცხოვრება აქვთ...

ვერ ვიტყოდი (იღიმის), ჩემ გარშემო ძალიან დალაგებული ურთიერთობები აქვთ. შესაძლოა, ოჯახის შენარჩუნება რთულია, როცა დღის განმავლობაში ორი რეპეტიცია და მერე სპექტაკლია. ჩემს ქმარსაც ჰქონია პროტესტი, რა არის ამდენი ხანი თეატრში ყოფნაო, მაგრამ უკვე რვა წელია ერთად ვართ, ამ სფეროთი მოიხიბლა და სიამოვნებით დადის არა მხოლოდ ჩემს სპექტაკლებზე. გასტროლზეც წამოგვყოლია ბევრჯერ, მეგობრობს ჩემს კოლეგებთან, რეჟისორებთან და ეს ძალიან მიხარია.

არასდროს უეჭვიანია, მაგალითად, თაყვანისმცემლის კომპლიმენტზე?

რაღაც ზედმეტს თუ მომწერენ, რასაკვირველია, აქვს რეაქცია. თუკი პროფესიას შეეხება - არა. თავიდან უფრო ეჭვიანობდა, რადგან თეატრში არავის იცნობდა. რაც გაიცნო, მას შემდეგ არ უეჭვიანია, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად, საკმაოდ ეჭვიანია (იღიმის). არ ვიცი, ინტიმური სცენა რომ მქონდეს, რას იტყოდა, მაგრამ თეატრს ძალიან არ უხდება მსგავსი სცენები...



არ მიიღებდი მონაწილეობას, ვთქვათ, კინოში?

აქ (იღიმის)? ბევრი ისეთი მსახიობია, რომელსაც არ ერიდება ასეთ სცენებში მონაწილეობა, პირიქით, უნდა, ამით დაიმკვიდროს თავი ან კომპლექსი არ აქვთ. არ ვიცი, რისი ბრალია, რეჟისორების თუ მსახიობების, მაგრამ მაინც არ გამოდის ინტიმური სცენები ქართულ კინოში... ეს არა მხოლოდ ჩემი, არამედ საყოველთაო აზრია. მე ინტიმური სცენა, რომელიც ესთეტიკურად გადაუღიათ, არ მინახავს... თეატრშიც არ გადამიდგამს თამამი ნაბიჯი, აქამდე რაც შემოუთავაზებიათ, კომპლექსი არ მქონია.

შენიშვნებსა და კრიტიკას, ალბათ, პირველ რიგში, ოჯახის წევრებისგან იღებ...

ყველაზე მეტად მაინტერესებს მამიდაჩემის აზრი, რადგან ის თეატრმცდონეა. თანაც, კეთილი თეატრმცოდნე (იღიმის). სპექტაკლზე იმისთვის მიდის, რომ დადებითი დაინახოს. თეატრის კრიტიკოსი მაინცდამაინც კრიტიკის დაწერას არ ნიშნავს, ანალიზი უნდა დაწერო. მამიდაჩემი, ჩემი აზრით, ძალიან ობიექტურია. დედ-მამისგანაც მიმიღია შენიშვნები და გამითვალისწინებია. მიხარია, როცა კრიტიკას ვისმენ. „გილოცავ, რა კარგი იყავი“-ზე მეტად ეს მაინტერესებს.



თეატრში ინტრიგებს არ შეხვედრიხარ, თუ შენი ოჯახის საბურველი გიცავს?

პირიქით, ეს ვერანაირად ვერ დაგიფარავს. არათუ მე არ მქონია ასეთი შემთხვევა, ჩემ გარშემო არავის. ჩვენს თაობაში ეს უკვე სირცხვილია. კოლეგებს შორის დაპირისპირება, რაც ადრინდელ ამბებზე მსმენია, რაც ბაბუაჩემს გადახდენია, დღევანდელ დღეს უკვე მიუღებელია. ინტრიგა ყველგან არის, ნებისმიერ სამსახურში, თუნდაც ბიბლიოთეკაში... საბედნიეროდ, მე არ შემხებია და იმედია, არც შემეხება. არ არის ამის დრო. უნდა იმუშაო და შენი საქმე გააკეთო. ასეთი ნაბიჯებით წინ ნამდვილად ვერ წახვალ.

უხერხული შემთხვევები სცენაზე...

უამრავი (იღიმის), ერთი ისეთია, ვერ მოვყვები. ახლაც მაქვს ფეხებზე ნაიარევები. სულ ისე ვვარდები, რომ სისხლი პირდაპირ სცენაზე მომდის ხოლმე. პირველივე სპექტაკლზე შემემთხვა ასეთი ამბავი და როგორც ჩანს, დამებედა. ერთხელ ფეხსაცმლის ქუსლი ფეხში ჩამერჭო და სისხლი მდიოდაი. ვიცი, საშინელებას ვყვები (იღიმის). ბოლოს სპექტაკლი ისე დავამთავრე, რომ არაფერი დამემართა, თავის დასაკრავად რომ გამოვედი, მაშინ ავყირავდი (იცინის).

ფოტო: დათუნა აგასი

ლოკაცია: „თბილისი მარიოტი“

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="191072,191070,191068,191073,191067,191066,191074,191075,191071"]
                    [post_title] => ცნობილი სამსახიობო ოჯახის წარმომადგენელმა თავადაც მსახიობობა აირჩია - ანკა ვასაძის გზა თეატრამდე
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => cnobili-samsakhiobo-ojakhis-warmomadgenelma-tavadac-msakhioboba-airchia-anka-vasadzis-gza-teatramde
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-11-30 17:15:03
                    [post_modified_gmt] => 2017-11-30 13:15:03
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=191065
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 181681
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-10-30 15:02:14
                    [post_date_gmt] => 2017-10-30 11:02:14
                    [post_content] => მცირე ხნის წინ ცნობილი გახდა, რომ გიო ხუციშვილს ჯანმრთელობის მძიმე პრობლემა შეექმნა. მომღერალი მკურნალობის პროცესშია და მომავალს იმედიანად უყურებს...

მას ახალი იმიჯი აქვს, ქუდი, რომლითაც ამ ბოლო დროს სულ დადის, დასჭირდა, მაგრამ ყველას მოსწონს და თავად გიომაც კარგად მოირგო. ჯერჯერობით ხელჯოხით გადაადგილდება, თუმცა იმედოვნებს, რომ მალე „მისი დახმარება“ აღარ იქნება საჭირო.

ახლახან თბილისის საკრებულომ მომღერალი ქართული სიმღერის პოპულარიზაციისთვის დააჯილდოვა. საუბარი სწორედ ამ თემით დავიწყეთ.



გიო ხუციშვილი: 

წელს საკრებულომ დამაჯილდოვა, ძალიან ლამაზი ხოხობია, ბრინჯაოსი, ქართული სიმღერის პოპულარიზაციაში შეტანილი წვლილისთვის. ეს საამაყო ჯილდოა. ამდენი წელია, ქართულ სიმღერას ვმღერი და ძალიან მიყვარს. ეს მხოლოდ ჩემი ჯილდო არ იყო, ბევრი ქართველი მომღერალი გვყავს, ვინც ქართულ სიმღერას გემრიელად ასრულებს, კარგი დღე იყო, რომ მათ შორის მე გამომარჩიეს.

ძალიან დიდი ხანია, მღერით, როგორ ინარჩუნებთ პოპულარობას?

ვფიქრობ, ნამდვილს ვმღერი, გულიდან ამოსულს და არა მოგონილ სიმღერებს, ცოტა ხანში რომ არავის ახსოვს. „ნუ ფრთხიალებ, ჩემო ჩიტო“ ან ჩემი და ნატოს „აყვავდება როცა ნუში“ რომ მახსენდება, რომლებმაც ამდენ წელს გაუძლო და კიდევ აქტუალური და პოპულარულია, ეს ძალიან სასიამოვნოა. ყველა თაობა მოდის ჩემს კონცერტებზე და ეს ძალიან მახარებს. დროს ვყვები, არანჟირებით, ახალი რიტმით ძველ ქართულ სიმღერებზე... თავად კომპოზიტორებსაც უხარიათ. ფაქიზი თემაა აზარაშვილის, მაცაცო სებისკვერაძის თუ ნუნუ დუღაშვილის სიმღერების ახლებურად გაკეთება... მაცაცომაც დამირეკა და ნუნუმაც მითხრა, ბევრი გააახლე და მოდი, ეს სიმღერაც გავაკეთოთო. მათი ნამუშევრები კლასიკაა, ამიტომ ხშირად ვსხედვართ მე და ზურაბ მახნიაშვილი და ვფიქრობთ, როგორი უნდა იყოს ახალი არანჟირებები.

ჯერ „გიო და ბიჭები“ მქონდა პროექტი, სანოსთან ერთად, გაამართლა, ახლა მე და ზურა მახნიაშვილი ვართ, ასევე მიშა ჩეკურიშვილი, ბაბი კირკიტაძეც იყო ჩვენთან ერთად, მაგრამ ბევრ ადგილასაა და ვეღარ ახერხებს, ამიტომ ის ელენე ვახანიამ ჩაანაცვლა, ძალიან ნიჭიერმა გოგონამ, ის კლავიშზეც კარგად უკრავს, ახალ პროგრამას ვაკეთებთ. ჩვენი ექსპერიმენტები ქართული სულითაა გაჯერებული. ჩვენი კომპოზიტორების ნამუშევრებში თავის დროზე იმდენი ჯაზი და როკი და საინტერესო აკორდია ჩადებული, რომ მათი ახლებურად გაკეთება ძალიან კარგადაა შესაძლებელი. ძველ თაობასაც მოსწონს და ახალსაც, ტემპის გამო... ცხოვრებას ისეთი რიტმი მოაქვს, თუ არ აცეკვდი, ფეხზე არ ადექი, ვეღარ უსმენ ამ ყველაფერს, ასე რომ, ჩვენც მივყვებით ამ ტემპს. ახალგაზრდებს შეუძლიათ, გაიხსენონ ძველი სიმღერები, ქართულად იმღერონ და ამაზე გაერთონ.



თქვენს შვილებს აქვთ ჩართული მანქანაში თქვენი სიმღერები?

რა თქმა უნდა (იღიმის). მალე გვექნება ახალი ალბომის პრეზენტაცია, შესაძლოა, კლიპიც მოავსწროთ. ყველა მეხვეწება, ჩაგვიწერე ახალი სიმღერებიო და არავის ვუწერ დისკის გამოსვლამდე (იცინის). ამ ალბომში თავმოყრილი იქნება 12 კომპოზიცია, მათ შორის აზარაშვილის, ცაბაძის სიმღერები, ასევე თემო რცხილაძის რუსული კომპოზიციები, ესპანურიც - გადმოქართულებული, ნათია ზეინკლიშვილის რუსული სიმღერაც შევიტანეთ. კონცერტსაც გავაკეთებთ და ხალხსაც ვაჩვენებთ, რომ კიდევ ვმუშაობთ. სანამ ვიქნებით, ასაკში კი შევდივართ, მაგრამ იმავენაირი შემართებით ვიმუშავებთ, როგორც 30 წლის წინ (იღიმის).



როდის ხვდებით, რომ რაღაც პროექტმა დრო ამოწურა და ახალი უნდა გააკეთოთ?

რაღაცნაირად ვხვდები, რომ უკვე ახლის გაკეთების დროა. რომანსები მაინც ყოველთვის აქტუალურია, ვგრძნობ, რომ ხალხს ესეც უნდა, ბოლომდე არ ვამთავრებ და რაღაცას სულ ვიტოვებ, მაგრამ ვხვდები, რომ აუცილებელია განახლება, დამატება, ახალგაზრდებთან ურთიერთობა და დუეტები მათთან. მათგან ბევრ რამეს ვსწავლობ, წინ არიან, სიახლეების კუთხით, სულ მაინტერესებს მათი აზრი. ამდენი წელია, ვმღერი, ისინი 2-3- წელი, მაგრამ ძალიან საინტერესოები არიან.

სულ ვამბობ, ესტრადაზე რთულია, შენი სტილი გქონდეს. ბევრი ნიჭიერი მომღერალია, მაგრამ რეპერტუარი არ აქვთ, სხვას ბაძავენ... მე, ირაკლი ჩარკვიანი, მამუკა ჩარკვიანი ერთად გავიზარდეთ... ეს ახალგაზრდებიც იმიტომ უსმენენ მათ, რომ თავისას მღერიან, მამუკა ყბას რომ გამოსწევს და გიტარაზე ჩამოჰკრავს, „ჩემი აღარა ხარ, მორჩა“, რაც უნდა კარგად იმღეროს სხვამ, მაინც მამუკას სიმღერად დარჩება. ირაკლისაც ეს ჰქონდა, რადგან მან იმ დროს თავისი ტექსტი, მელოდია დაწერა, თავისი გიტარა და მანერა ჰქონდა. მეც მაქვს ჩემი მანერა, უსწავლელად და უნოტებოდ, ამას მივყვები, რაც უნდა ტემპი მივცე, გიო რომ დაიკარგოს და სხვანაირად იმღეროს, საინტერესო არ იქნება. ყველა ახალგაზრდას ვეუბნები, ნურავის მიბაძავენ. ამიტომაც არის, ამდენი ხანია, რომ მოვდივართ, ნატო, ლელა, მერაბი... მართლა ძალიან მაგარი ახალგაზრდები მოდიან, გემოვნებიანი, მაგარი ხმებით, სცენურობით და მინდა, მათ თავიანთი სათქმელი თქვან.



ქუდზე მინდა გკითხოთ, რომელიც ძალიან გიხდებათ...

რა ვიცი, ეს ახალი იმიჯია. საერთოდ არ მიფიქრია არც ქუდზე და არც ჯოხზე. ცოტა რთული პერიოდი მქონდა... ლიკა ქავჟარაძის პანაშვიდზე შემხვდა „თბილისელების“ ჟურნალისტი და მას მივეცი ინტერვიუ ჩემი ჯანმრთელობის პრობლემების შესახებ. ინტერნეტპორტალებზე ისეთი სათაურებით გადაიტანეს, რომ ამაზე საუბარიც აღარ მინდა, „გიო ხუციშვილმა ცხოვრება დაამთავრა“ და მსგავსი შინაარსით... ყველას აქვს ცხოვრებაში განსაცდელი, კი, პრობლემატურია, მაგრამ ვიცი, ამასაც მოვერევი. მთელი ცხოვრება ომში ვარ, არა ჯანმრთელობის მხრივ, ზოგადად - ცხოვრებით, მარტო დარჩენით, დედ-მამა ადრე წავიდნენ ამ ცხოვრებიდან... ყველას თავისი პრობლემა აქვს, მაგრამ გადავლახავ, ამ ქუდსაც მოვიხსნი და ჯოხსაც გადავაგდებ. ყველას ჰგონია იმიჯის ამბავი, მაგრამ მართლა დამჭირდა... ესეც დროებითია, ყველაფერი დალაგდება და კარგად იქნება. სიმღერა, კონცერტები, ადამიანებთან ურთიერთობა სტიმულს მაძლევს და დიდ ენერგიას. ამ ენერგიით ყველაფრის დამარცხება შეიძლება. ნაცნობებისა და უცნობებისგან ძალიან დიდი სიყვარული დავინახე. ამდენი ხალხი რომ შეწუხდა, მივხვდი, რომ არ მაქვს უფლება, ცუდად ვიყო. სტატია რომ დაიწერა, „თბილისელებს“ კარგი სათაური ჰქონდა, ჩემმა მეუღლემ, მაიამ მაჩვენა, ხუთი ათასზე მეტი კომენტარი იყო - უცნობები მწერდნენ, აქ ვართ, შენ გვერდითო. კონცერტებზეც უამრავი მსმენელი მოდის. ჩემთვის ეს უდიდესი სტიმულია...

https://www.youtube.com/watch?v=ZNiE5AIrT6M&feature=youtu.be

ძალიან გულაჩუყებული მეჩვენებით...

სიყვარულს წლების განმავლობაში ბევრი ხალხი მიხსნიდა, მაგრამ ახლა, როცა ფიზიკურად ცოტა ვერ ვარ კარგად, ამხელა სიყვარულის ტალღამ მაჩვენა, რომ თბილისურად, კარგად მივლია. ეს არის ჩემთვის ყველაზე დიდი ჯილდო. ტელეფონზე ისეთმა ხალხმა დამირეკა და მირეკავს, საერთოდ რომ არ ვიცნობ. მთავაზობენ, რამე ხომ არ გჭირდებაო, ვპასუხობ, რომ დარეკვითაც უკვე ძალიან მახარებენ. მომღერლები გვერდით მიდგანან, კონცერტები გავაკეთოთო, მაგრამ მეგობრები მეხმარებიან და არ მიჭირს მკურნალობა. ისევ მირჩევნია, სხვის დასახმარებლად გამართულ საქველმოქმედო კონცერტებში მივიღო მონაწილეობა... ახლა უფრო ვხვდები, როგორ სჭირდებათ ადამიანებს თანადგომა. ზოგჯერ გეზარება, მაგრამ რომ დაუფიქრდები, ესაა ის, რაც არასდროს უნდა დაგეზაროს. ცხოვრება თურმე თანადგომაა. მახარებს ამდენი ხალხის გვერდზე ყოფნა. მაქვს მოტივაცია, ბევრი კარგი და ლამაზი რამ გავაკეთო. ვხვდები, რომ უყვართ და მოსწონთ. მზად ვარ, რომ დიდხანს ყველაფერი კარგად იყოს...

ჯანმრთელობის პრობლემამ კიდევ რისთვის შეგახედათ სხვანაირად?

ღმერთი შენშია!.. მარტო რომ ხარ კლინიკაში, უცებ გრძნობ, რომ მარტო არ ხარ. ხვდები, რომ რამე თუ დაგიშავებია და ყველა ცოდვილი ვართ, ღმერთმა გაპატია. კარი რომ მოიხურება და მარტო რჩები, უცბად ხვდები, რომ ღმერთს ელაპარაკები...



სინანულის გრძნობა გაქვთ?

მთელი ცხოვრება გიჟურად გავატარე და ვატარებ, სინანულის გრძნობა სულ მაქვს, შესაძლოა, ბევრ ხალხს გული დავწყვიტე, მათ შორის ოჯახის წევრებსაც, რადგან წავსულვარ და ერთი თვე არ გამოვჩენილვარ შინ... აფხაზეთის ომიდან მოყოლებული ბევრი რამ მახსენდება. ჩემი ბიჭები რომ ყოფილიყვნენ ჩემთან ერთად, სულ სხვანაირი ცხოვრება მექნებოდა ალბათ... ბევრი ტკივილი გავიარე და უამრავჯერ ჩავხედე სიკვდილს თვალებში. იმდენ ადგილას გადავრჩენილვარ, რომ ამ ავადმყოფობას ნამდვილად მოვერევი!..



აუცილებლად... ახლა თავს როგორ გრძნობთ?

კარგად, კარგად, თავს სულ კარგად ვგრძნობ. ეს განსაცდელი ღმერთმა გამომიგზავნა, რადგან გადავლახო და უფრო გავძლიერდე... კიდევ ერთხელ მინდა, ვთხოვო ინტერნეტპორტალებს, შეიძლება, სტატია დაწერო, მაგრამ სათაურის გამო რომ ვიღაცამ წაიკითხოს და დაგილაიქოს, არ ღირს და არ არის ეთიკური. ამას ჩემი ოჯახის წევრებიც კითხულობენ. გიომ რომ ცხოვრება დაამთავრა, ამისი დაწერა უხერხულია მათგან. ყველა ჟურნალისტთან მქონია ურთიერთობა, მაგრამ არ შეიძლება გადამეტება, როცა სერიოზული პრობლემაა.

ყველაფერს მოევლება, ყველაფერი შემართებიდან მოდის, გულიდან და ტვინიდან... მთელი საქართველო გვერდზე დამიდგა, ყველა კუთხე-კუნჭულიდან, მათ შორის, აფხაზეთიდან, ზოგიერთთან გადამტერებულიც ვყოფილვარ... ერთმა გამომიგზავნა ვიდეო, გაგრაში მანქანაში როგორ უსმენენ ჩემს სიმღერას... ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ გავა წლები და ერთად ვიქნებით... ეს ძალიან დიდი რამეა ჩემთვის. ცხოვრებაში ყვეალფერი ხდება, დრო ყველაფრის მკურნალია. მადლობა მათ, ვინც ამ გავლილი ცხოვრებით, ამ ქალაქში სიარულით, გიჟობებით, სიყვარულით, ბოჰემით, მაინც შემიყვარა... მინდა, დავუბრუნო ყველას ის სიყვარული, რაც მათგან მივიღე. სწორედ ამიტომ მინდა, დიდხანს ვიყო ამქვეყნად... ხალხი ისეთი კუთხით დავინახე, ვერც წარმომედგინა, რომ ასე განიცდიდნენ ჩემს ცუდად ყოფნას. სწორად მიცხოვრია...

ფოტო: დათუნა აგასი 

გადაღების ადგილი: სასტუმრო „რადისონ ბლუ ივერია“

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="181682,181695,181696,181697,181691,181690,181687,181685,181686,181683"]
                    [post_title] => გიო ხუციშვილი საკუთარ ჯანმრთელობასა და თანადგომაზე - „ამდენი ხალხი რომ შეწუხდა, მივხვდი, რომ არ მაქვს უფლება, ცუდად ვიყო...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => gio-khucishvili-sakutar-janmrtelobasa-da-tanadgomaze-amdeni-khalkhi-rom-shewukhda-mivkhvdi-rom-ar-maqvs-ufleba-cudad-viyo
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-11-28 13:30:36
                    [post_modified_gmt] => 2017-11-28 09:30:36
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=181681
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 173348
                    [post_author] => 13
                    [post_date] => 2017-10-10 14:17:52
                    [post_date_gmt] => 2017-10-10 10:17:52
                    [post_content] => სოფო ხალვაში მეუღლესა და ორ ქალიშვილთან ერთად ამ ეტაპზე ბათუმში ცხოვრობს. მისი მეორე ნახევარი, მიშა ძოძუაშვილი იქ ბიზნესსაქმიანობას ეწევა, თავად სოფო „აჭარის ტელევიზიაში“ მუშაობს, ასევე მუსიკალურ სფეროშიც აქტიურობს. მალე ახალ ნამუშევრებსაც შემოგვთავაზებს.

სოფო ხალვაში  fortuna.ge-ს ესაუბრა.

დიდი ხანია, ბათუმში ცხოვრობთ. ხომ არ გენატრებათ თბილისი?

(იღიმის) თბილისი ძალიან მიყვარს, ისევე, როგორც ბათუმი. ბათუმის მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება მაქვს - იქ დავიბადე, გავიზარდე, აბსოლუტურად ჩემია...  თბილისში არ დავბადებულვარ და არ გავზრდილვარ, მაგრამ მაინც ძალიან მიყვარს.

ბათუმში ვცხოვრობ რამდენიმე წელია. ჩემი საქმიანობაც იქ ავაწყვე. დროებით ვარ იქით, მაგრამ ხშირად ვარ თბილისშიც და სხვადასხვა ადგილას, რასაც მოითხოვს ჩემი საქმიანობა. სულ გზაში ვარ, მაგრამ მალე ალბათ, თბილისს დავუბრუნდები.

სულ გზაში ყოფნა არ ართულებს საქმეს? ორი შვილი გყავთ...

ეს არის უფრო სირთულე, რადგან მგზავრობა უპრობლემოდ გადამაქვს. არიან ადამიანები, რომლებსაც მგზავრობა არ უყვართ. ჩემ შემთხვევაში ასე არ არის, მაგრამ ბავშვებთან დაკავშირებით მცირე პრობლემები არის. უფროსი ქალიშვილი უკვე დიდია, ქეთო, ცხრა წლისაა, მეოთხეკლასელია. პატარასაც უჭირს, რადგან სულ დედასთან უნდა. პატარა გოგონა, მარიამი, 4 წლისაა.



როგორ ათავსებთ საქმიანობასა და ოჯახურ ამბებს?

ვათავსებ, რადგან კონცერტებით დახუნძლულები არ ვართ. მაქვს დახურული საღამოები, მაგრამ ყველას ვასწრებ.

ძირითადად, უფრო სახელმწიფო და პოლიტიკური კონცერტებია ისევ...

სახელმწიფო პატარაა და ამიტომ არის ეს პრობლემები, მაგრამ ბოლო პერიოდი შოუბიზნესის სფერო ცოტა ამოძრავდა. მიხარია, როცა ვხედავ, ჩემს რომელიმე კოლეგას სიმღერის პრემიერა აქვს. სხვასაც უჩნდება სურვილი, ჯანსაღი კონკურენციის მომენტია. აუცილებლად უნდა გააკეთო რაღაც ახალი, რომ სხვასაც მოანდომო. მგონია, რომ სიახლეები იქნება.



თქვენთან რა ხდება ამ კუთხით?

ვმუშაობ ახალ ალბომზე ბექა ჯაფარიძესთან ერთად, რომელმაც ჩემი „ევროვიზიის“ სიმღერა დაწერა. სამი სიმღერა უკვე ჩაწერილია. არის განსხვავებული ჩემი რეპერტუარიდან. ეს ინგლისურენოვანი სიმღერებია, მაგრამ ვაპირებ მათზე ქართული ტექსტის მორგებას. საქართველოში ქართულად სიმღერა ყველაზე მნიშვნელოვანია.

რატომ უჭირთ ქართველ შემსრულებლებს მშობლიურ ენაზე სიმღერა?

როდესაც რომანსს ან ძველ ქართულ სიმღერას ასრულებ, პრობლემა არ არის, მაგრამ როცა რიტმი შედის, ტექსტთან პრობლემაა. თუკი მუსიკალურად დაღმავალი ფრაზაა, ტექსტიც უნდა მიჰყვებოდეს. ვინც ტექსტს წერს, მანაც კარგად უნდა იცოდეს მუსიკალური ნიუანსები. ესაა სირთულე, მაგრამ მაინც გამოდის, კარგად თუ იმუშავებ. თანამედროვე სიმღერას უნდა შევუთავსოთ ქართული ტექსტი ისე, რომ კარგი ნამუშევარი გამოვიდეს.



დიდი ხანია, პოპულარული ხართ და ინარჩუნებთ თქვენს ადგილს. ამას როგორ ახერხებთ და თქვენ შემთხვევაში რა გავლენა ჰქონდა, დადებითი და უარყოფითი, პოპულარობას?

პოპულარობა არის დადებითიც და უარყოფითიც. ხალხს უყვარხარ და დადებითად გხვდებიან, ეს კარგია, მაგრამ ზოგჯერ, როცა არ გინდა ყურადღების ცენტრში ყოფნა, პრობლემაა. ზოგადად, ძალიან მომწონს პოპულარობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამ სფეროში არ ვიქნებოდი. არის ადამიანების კატეგორია, რომელსაც არ მოსწონს პოპულარობა.

 

დღეს უფრო პასიურია ქართული შოუბიზნესი, თუ თქვენ რომ იწყებდით, მაშინ?

მე რომ ვიწყებდი, „არტ-იმედის“ ბოლო პერიოდი იყო. მაინც იყო ბევრი კონცერტი და ღონისძიება, მერე შეჩერდა. ახლა რომ ამოძრავდა, ეს ძალიან მახარებს, როგორც ზემოთ აღვნიშნე. მეც მინდა სიახლეების გაკეთება სწორედ ამ მიზეზით.

https://www.youtube.com/watch?v=s116ElnRhMg&feature=youtu.be

 

დღეს ქართულ ესტრადას რა აკლია?

ქართულ ესტრადას აკლია კონცერტები და მუშაობა. იმედი მაქვს, რომ ეს სფერო მაინც იტვვის თავის სიტყვას. ბევრი ნიჭიერი ადამიანია საქართველოში. ოჯახი არ მეგულება, რომ რომელიმე მისი წევრი არ ღიღინებდეს. მუსიკოსები ხშირად აღნიშნავენ, როგორი კრიტიკული მსმენელია საქართველოში. მინდა, რომ ქართულმა შოუბიზნესმა მყარად მოიკიდოს ფეხი.

მომღერლისკარიერაში მეუღლის მხარდაჭერა რამდენად მნიშვნელოვანია?

ძალიან მნიშვნელოვანია, ეს არის პირველი, ამ მხარდაჭერის გარეშე ვერაფერს გააკეთებ. მე ჩემი ოჯახისგან დიდი მხარდაჭერა მაქვს, განსაკუთრებით ჩემი მამამთილისგან, როცა მე ვჩერდები, რეზო სულ მამხნევებს. მიყვარს კერძების მომზადება, კულინარია. როცა რაღაცის კეთებას ვიწყებ, ჩემი მამამთილი მეუბნება, დაანებე თავი, იმღერე და შენი საქმე გააკეთეო. ეს არ არის ოჯახებში ხშირი შემთხვევა (იღიმის).

ფოტოები: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: „თბილისი მოლი“

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="173375,173380,173374,173373,173378,173370,173377,173379"]
                    [post_title] => სოფო ხალვაში: „როცა რაღაცის კეთებას ვიწყებ, ჩემი მამამთილი მეუბნება, დაანებე თავი, იმღერე და შენი საქმე გააკეთეო“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => sofo-khalvashi-roca-raghacis-ketebas-viwyeb-chemi-mamamtili-meubneba-daanebe-tavi-imghere-da-sheni-saqme-gaaketeo
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-10-12 11:29:40
                    [post_modified_gmt] => 2017-10-12 07:29:40
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=173348
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 191065
            [post_author] => 13
            [post_date] => 2017-11-27 13:43:21
            [post_date_gmt] => 2017-11-27 09:43:21
            [post_content] => აკაკი ვასაძე მისი დიდი ბაბუა იყო, მარინა თბილელი - დიდი ბებია. ბაია დვალიშვილი მისი ბებიაა. სამსახიობო ოჯახში გაზრდილმა ანკა ვასაძემ თავადაც თეატრისკენ მიმავალი გზა აირჩია და ამჟამად მარჯანიშვილის თეატრში საკმაოდ ბევრ სპექტაკლშია დაკავებული.

როგორც თავად გვითხრა, ჯერ ინტერვიუებს მიჩვეული არ არის... ყველა როლს არ თანხმდება, არ სურს, ისეთი როლი შეასრულოს, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში „მიეწებება“. თეატრში თავს ძალიან კარგად გრძნობს და ბევრ შეთავაზებაზე მის გარეთ არ თანხმდება.

ანკას „თბილისი მარიოტში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის.

რამდენად ადვილია საქართველოში ახალგაზრდა მსახიობისთვის თავის დამკვიდრება? და ეთანხმები თუ არა მოსაზრებას, რომ პოპულარობის მოპოვება ტელეროლით უფრო შესაძლებელია?

https://www.youtube.com/watch?v=ZBYQCsG6nbE&feature=youtu.be

ანკა ვასაძე:

ვიღაცისთვის ადვილია, ვიღაცისთვის - არა. გარდა ნიჭისა და შრომისა, უდიდესი მნიშვნელობა აქვს გამართლებას, თავიდან ვის ჯგუფში მოხვდები თეატრალურ უნივერსიტეტში, შემდეგ სად გადაინაცვლებ, რა როლი შეგხვდება. გამართლებასთან ერთად კეთილი ადამიანების გვერდში დადგომაც მნიშვნელოვანია.

რაც შეეხება ტელევიზიას, ყოველთვის ვებრძოდი ამას. არა იმიტომ, რომ მსახიობი იშტამპება და სხვა როლს ვეღარ ასრულებს, მაყურებელი რომ დიდხანს უყურებს ერთ როლში მსახიობს, თეატრში მისულიც ვეღარ აღიქვამს სხვა პერსონაჟად. სერიალში „აისი“ ვთამაშობ, იმიტომ დავთანხმდი, რომ სახასიათო პერსონაჟი არ ყოფილა, არანაირი იარლიყი არ მომეკრობოდა. ეს ჩემთვის კარგი გამოცდილება იყო ეკრანთან მუშაობის კუთხით. დღემდე ინტერვიუზეც ძალიან ვნერვიულობ, როცა კამერა ირთვება. არ მაქვს შეცდომის უფლება.



მოკლედ, ჯერ უფრო მეტად თეატრისკენ ხარ გადახრილი...

დიახ, კინოში მუშაობის გამოცდილება ჯერ არ მქონია. რა თქმა უნდა, სურვილი მაქვს.

სერიალიდან რომ გქონდეს შეთავაზება, აირიდებ თავიდან, თუკი როლი არ მოგეწონება?

ამირიდებია ბევრჯერ (იღიმის). როცა წინასწარ ვიცი, რომ როლი არ მინდა, კასტინგზეც არ მივსულვარ. ზოგჯერ მივსულვარ, რადგან არ ვიცოდი, როგორი როლი იყო და მაინტერესებდა. ჩვენ ხომ ასეთ პროექტებს ზოგ შემთხვევაში ანაზღაურების გამო ვთანხმდებით. არც ანაზღაურება იყო ისეთი, რომ ამის გამო დავთანხმებოდი, როლიც არ იყო საინტერესო.

მარჯანიშვილის თეატრი შენი მეორე სახლია?

მგონი, პირველიც, რადგან უმეტეს დროს იქ ვატარებ და ჩემი შვილიც დამყავს. საბედნიეროდ, ბევრ სპექტაკლში ვარ დაკავებული. ყველა მსახიობი ამბობს, თეატრი ჩემი სახლიაო. ეს სხვა სივრცეა, სადაც კოლეგები, მომუშავე პერსონალი ძალიან მეგობრულია, არაჩვეულებრივი ურთიერთობა გვაქვს. მისვლის დღიდან ვიგრძენი ასეთი დამოკიდებულება და ბედნიერი ვარ, რომ ამ თეატრში მოვხვდი. იდეალური გარემოა ჩემთვის და არა იმიტომ, რომ ჩემს ოჯახს იცნობდნენ. ყველას ერთმანეთის მიმართ თბილი დამოკიდებულება აქვს...



საქართველოში ხშირია, როცა მსახიობი მამის შვილი თავად მსახიობი ხდება. რატომ ხდება ასეა. შენ შემთხვევაში როგორ მოხდა?

ჩემი დიდი ბაბუა იყო აკაკი ვასაძე, დიდი ბებია - მარინა თბილელი. შესაბამისად, ბაია დვალიშვილი გამოდის ჩემი ბებია (იღიმის). მამაჩემსაც თეატრალური აქვს დამთავრებული, ბიძაჩემი რეჟისორია, მამიდაჩემი - თეატრმცოდნე გახლავთ. ძალიან თეატრალურ გარემოში გავიზარდე. როცა მე დავიბადე, მამამ ამ პროფესიას ძალიან მალე დაანება თავი. 90-იან წლებში მსახიობობა არც ისე ადვილი იყო. გავიზარდე თეატრალურ სარდაფში, მაგრამ ეს იქიდან გამომდინარე მოხდა, რომ გვერდზე კლუბი იყო მამაჩემის, ბიძაჩემისა და მამიდაჩემის. სულ მინდოდა მსახიობობა. ამბობდნენ, მარინას ჰგავს და ეს მსახიობი იქნებაო. ბავშვობაში, როგორც ყველა, მეც ვთამაშობდი სარკის წინ, ვაწყობდი კონცერტებსა და წარმოდგენებს. ჩემები თეატრალურში ჩაბარების წინააღმდეგი იყო. დედასაც არ უნდოდა, მაგრამ ჩემი სურვილი ძალიან დიდი იყო... მსახიობობა ყველა ქვეყანაში ძალიან რთულია, მით უმეტეს, საქართველოში. შესაბამისი ანაზღაურება არ არის, არც ის დრო, როცა ხალხი თეატრით ცხოვრობდა და 15-ჯერ დადიოდა თითო სპექტაკლზე... ბევრი ისეთი შემთხვევაც ვიცი, როცა მსახიობების ოჯახში გაზრდილები კატეგორიული წინააღმდეგი არიან, ამ პროფესიას გაჰყვნენ. ალბათ, ეს იმის გამო ხდება, რომ მსახიობობა დიდ დროს მოითხოვს და მათ შვილებს პროტესტი უჩნდებათ... მეორე მხრივ, როცა თეატრის კულისებში აღმოჩნდები, ჩემთვის წარმოუდგენელია, როგორ არ უნდა მიგიზიდოს ამ სივრცემ. ბუნებრივია, რომ ადამიანები, რომლებიც კულისებში გაიზარდნენ, მსახიობობას ირჩევენ.



მსახიობებს ხშირად არეული პირადი ცხოვრება აქვთ...

ვერ ვიტყოდი (იღიმის), ჩემ გარშემო ძალიან დალაგებული ურთიერთობები აქვთ. შესაძლოა, ოჯახის შენარჩუნება რთულია, როცა დღის განმავლობაში ორი რეპეტიცია და მერე სპექტაკლია. ჩემს ქმარსაც ჰქონია პროტესტი, რა არის ამდენი ხანი თეატრში ყოფნაო, მაგრამ უკვე რვა წელია ერთად ვართ, ამ სფეროთი მოიხიბლა და სიამოვნებით დადის არა მხოლოდ ჩემს სპექტაკლებზე. გასტროლზეც წამოგვყოლია ბევრჯერ, მეგობრობს ჩემს კოლეგებთან, რეჟისორებთან და ეს ძალიან მიხარია.

არასდროს უეჭვიანია, მაგალითად, თაყვანისმცემლის კომპლიმენტზე?

რაღაც ზედმეტს თუ მომწერენ, რასაკვირველია, აქვს რეაქცია. თუკი პროფესიას შეეხება - არა. თავიდან უფრო ეჭვიანობდა, რადგან თეატრში არავის იცნობდა. რაც გაიცნო, მას შემდეგ არ უეჭვიანია, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად, საკმაოდ ეჭვიანია (იღიმის). არ ვიცი, ინტიმური სცენა რომ მქონდეს, რას იტყოდა, მაგრამ თეატრს ძალიან არ უხდება მსგავსი სცენები...



არ მიიღებდი მონაწილეობას, ვთქვათ, კინოში?

აქ (იღიმის)? ბევრი ისეთი მსახიობია, რომელსაც არ ერიდება ასეთ სცენებში მონაწილეობა, პირიქით, უნდა, ამით დაიმკვიდროს თავი ან კომპლექსი არ აქვთ. არ ვიცი, რისი ბრალია, რეჟისორების თუ მსახიობების, მაგრამ მაინც არ გამოდის ინტიმური სცენები ქართულ კინოში... ეს არა მხოლოდ ჩემი, არამედ საყოველთაო აზრია. მე ინტიმური სცენა, რომელიც ესთეტიკურად გადაუღიათ, არ მინახავს... თეატრშიც არ გადამიდგამს თამამი ნაბიჯი, აქამდე რაც შემოუთავაზებიათ, კომპლექსი არ მქონია.

შენიშვნებსა და კრიტიკას, ალბათ, პირველ რიგში, ოჯახის წევრებისგან იღებ...

ყველაზე მეტად მაინტერესებს მამიდაჩემის აზრი, რადგან ის თეატრმცდონეა. თანაც, კეთილი თეატრმცოდნე (იღიმის). სპექტაკლზე იმისთვის მიდის, რომ დადებითი დაინახოს. თეატრის კრიტიკოსი მაინცდამაინც კრიტიკის დაწერას არ ნიშნავს, ანალიზი უნდა დაწერო. მამიდაჩემი, ჩემი აზრით, ძალიან ობიექტურია. დედ-მამისგანაც მიმიღია შენიშვნები და გამითვალისწინებია. მიხარია, როცა კრიტიკას ვისმენ. „გილოცავ, რა კარგი იყავი“-ზე მეტად ეს მაინტერესებს.



თეატრში ინტრიგებს არ შეხვედრიხარ, თუ შენი ოჯახის საბურველი გიცავს?

პირიქით, ეს ვერანაირად ვერ დაგიფარავს. არათუ მე არ მქონია ასეთი შემთხვევა, ჩემ გარშემო არავის. ჩვენს თაობაში ეს უკვე სირცხვილია. კოლეგებს შორის დაპირისპირება, რაც ადრინდელ ამბებზე მსმენია, რაც ბაბუაჩემს გადახდენია, დღევანდელ დღეს უკვე მიუღებელია. ინტრიგა ყველგან არის, ნებისმიერ სამსახურში, თუნდაც ბიბლიოთეკაში... საბედნიეროდ, მე არ შემხებია და იმედია, არც შემეხება. არ არის ამის დრო. უნდა იმუშაო და შენი საქმე გააკეთო. ასეთი ნაბიჯებით წინ ნამდვილად ვერ წახვალ.

უხერხული შემთხვევები სცენაზე...

უამრავი (იღიმის), ერთი ისეთია, ვერ მოვყვები. ახლაც მაქვს ფეხებზე ნაიარევები. სულ ისე ვვარდები, რომ სისხლი პირდაპირ სცენაზე მომდის ხოლმე. პირველივე სპექტაკლზე შემემთხვა ასეთი ამბავი და როგორც ჩანს, დამებედა. ერთხელ ფეხსაცმლის ქუსლი ფეხში ჩამერჭო და სისხლი მდიოდაი. ვიცი, საშინელებას ვყვები (იღიმის). ბოლოს სპექტაკლი ისე დავამთავრე, რომ არაფერი დამემართა, თავის დასაკრავად რომ გამოვედი, მაშინ ავყირავდი (იცინის).

ფოტო: დათუნა აგასი

ლოკაცია: „თბილისი მარიოტი“

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="191072,191070,191068,191073,191067,191066,191074,191075,191071"]
            [post_title] => ცნობილი სამსახიობო ოჯახის წარმომადგენელმა თავადაც მსახიობობა აირჩია - ანკა ვასაძის გზა თეატრამდე
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => cnobili-samsakhiobo-ojakhis-warmomadgenelma-tavadac-msakhioboba-airchia-anka-vasadzis-gza-teatramde
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-11-30 17:15:03
            [post_modified_gmt] => 2017-11-30 13:15:03
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=191065
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 84
    [max_num_pages] => 28
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => d39ba585405f5bfe22372e53a73e2464
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები