ხშირად მშობელი შვილისთვის საჩუქარს ”დამსახურების” მიხედვით ყიდულობს. მაგალითად, თუ მომიტან მაღალ ქულას, გიყიდი რასაც გინდა. ეს უკვე არასწორი მიდგომაა. ფორმა, რომელსაც შვილთან ურთიერთობისთვის შეარჩევთ არ უნდა ატარებდეს ასეთ ხასიათს. ბავშვისთვის ეს დასწავლადი ქცევაა. მაგალითად, თუ თქვენი შვილი მოიქცევა კარგად, მიიღებს მაღალ ქულებს, გაუკეთეთ მას სიმბოლური საჩუქარი და არა ის, რასაც თავად გეტყვით. წინააღმდეგ შემთხვევაში ბავშვი ეჩვევა ”ულტიმატუმის ენით” საუბარს და შესაძლოა მოგვიანებით თავად გითხრათ: ”ჯერ გამიკეთე რაც მინდა და მერე გავაკეთებ იმას, რაც შენ გინდა”.
როცა ბავშვისთვის არ არსებობს წესები, არ არსებობს „არა“, „არ შეიძლება“, ასეთი მიდგომის შემთხვევაში ბავშვს გაუჭირდება კარგი და ცუდი ქცევის გამიჯვნა ერთმანეთისაგან. როცა არ არსებობს შეზღუდვები, ჩარჩოები ბავშვი ვერ სწავლობს ბარიერების გადალახვას, ბარიერის გადალახვა კი თავის მხრივ პიროვნულ ზრდას და განვითარებას იწვევს. ბავშვის უნარები არ ვითარდება, როცა მშობელი აგვარებს მის ყველა პრობლემას. მშობელი ხშირად თვითონ უწყობს ხელს მიუღებელ ქცევის განმტკიცებას, როცა ნებისმიერ „მინდას“ უკმაყოფილებს.
ადამიანებს ხშირად უჭირთ საკუთარ შეცდომებზე საუბარი და ბოდიშის მოხდა, ზოგჯერ გაწეული საქმისა თუ დახმარებისთვის მადლობის გადახდის აუცილებლობას ვერ ხედავენ