ინტერნეტ გამოცემებში თითქოს მივიწყებულ თემებზე ათასგვარ საინტერესო ინფორმაცია წააწყდებით. ერთ ასეთ საკითხს შეეხო ინტერნეტგვერდი მეგასტატი, რომელმაც საქართველოს საბჭოთა დროინდელი ეკონომიკურ-საზოგადოებრივი მდგომარეობა მიმოიხილა. მეგასტატის სტატიას უცვლელად გთავაზობთ.
Самая богатая республика СССР-ს თუ დაგუგლავთ, პირველივე სტატია საქართველოს სსრ-ზე შეგხვდებათ. ბოლო პერიოდში რუსულ მედიაში ძალიან გახშირდა პუბლიკაციები, რომელთა მოკლე შინაარსი ერთმანეთის მსგავსია: თუ როგორ იბრძვის საბჭოთა კავშირის დაშლის შედეგად გაჩენილ სიღარიბეს ერთ დროს ყველაზე მდიდარი ქართველი კაცი. დიახ, ასეა – ქართველებს ზუსტადაც რომ სსრკ-ს ყველაზე მდიდარ ერად მოგვიხსენიებენ.
მოგვიხსენიებენ და ჩვენც მეტი რა გვინდა – ბავშვებივით გვიხარია. ხომ ძალიან მარტივი მისახვედრია, რა დგას ამ „დითირამბების“ უკან, მაგრამ…
არადა, მაგალითად, საკვების მოხმარებით მეორე ეშელონის რესპუბლიკების დონეზე ვიყავით. ლამის აქსიომაა – რაც უფრო ძლიერია ქვეყანა თუ რეგიონი, მით უფრო კარგად და მრავალფეროვნად იკვებება მისი მოსახლეობა. ამ დროს კი, 1970-80-იან წლების სტატისტიკას თუ ვნახავთ, საჭმლის რაციონის ისეთი აუცილებელი კომპონენტების მოხმარებით, როგორიცაა ხორცეული, რძის პროდუქტები, კვერცხი და თევზეული, ჩვენი რესპუბლიკა ხშირ შემთხვევაში ათეულშიც ვერ ხვდებოდა. მაგალითისთვის, საშუალო ესტონელი 2-3-ჯერ უფრო მეტ ხორცეულს და კვერცხს მიირთმევდა, ვიდრე – ქართველი. უცნაურია, რომ სამხრეთული მდებარეობის მიუხედავად, არასაკმარისად ვიღებდით კარტოფილისა და ბოსტნეულ-ბაღჩეულის კულტურებს.
ორად ორი პროდუქტი, რომლის მოხმარებითად ლიდერები ვიყავით, შაქარი და პურპროდუქტები გახლდათ. ამ უკანასკნელის მხრივ სულაც მყარ პირველ ადგილზე გავდიოდით (ოდნავ ჩამოგვრჩებოდნენ მოლდოველები და შუა აზიელები).
