თიკა ფაცაცია მეოთხე შვილის გაჩენაზე ფიქრობს

პოპულარული

თიკა ფაცაცია მეოთხე შვილის გაჩენაზე ფიქრობს

თიკა ფაცაცია შუათანა იოსთან და ნაბოლარა ვაჟთან, ალექსანდრესთან ერთად „ორანჟერეაში“ გვესტუმრა, სადაც პატარებმა გართობით გული იჯერეს, დედასთან ერთად იპოზიორეს ფოტო და ტელეკამერების წინ და შემდეგ ცნობილ დედიკოს ჩვენს შეკითხვებზე პასუხის გაცემაც დააცადეს.

ვიცი, რომ დატვირთული გრაფიკის მიუხედავად, ახერხებ შვილებისთვის დროის დათმობას…

თიკა ფაცაცია:

ყველაფრის მიუხედავად, პირველ რიგში, დედა ვარ. ეს არის ჩემი მთავარი დანიშნულებაა, თუმცა ეს არ გამორიცხავს, რომ დედას ჰქონდეს თავისი საქმე. ეს მნიშვნელოვანი და საჭიროა. ძალიან რთულია, მაგრამ მომუშავე და დატვირთულმა მშობელმა შეიძლება, დრო დაუთმოს საკუთარ შვილებსაც და კარიერასაც. რაღაცები გეპარება, შეცდომებს უშვებ, მერე კი, მომდევნო შვილებზე ცდილობ ხარვეზების გამოსწორებას. ბევრი რამ მეც მეპარება, ჩემი შვილების ყოველდღიურობიდან, რადგან იმ მომენტში მათთან ერთად არ ვარ, მაგრამ ვფიქრობ, შეთავსება შესაძლებელია და ეს ორი რამ ერთმანეთს ძალიან ავსებს.

მეოთხე შვილზე გიფიქრია?

მიფიქრია. რა უცნაურია იცი? ერთი შვილის დედა როცა ვიყავი, საკმაოდ ხანგრძლივად, ათი წლის განმავლობაში, არც წარმომედგინა მეორე შვილი, მიჭირდა ამ ნაბიჯის გადადგმა და კვლავ დედობის განცდის გაღვიძება. მე და ჩემი მეუღლე რომ ვსხედვართ და ვსაუბრობთ ხოლმე, სულ ვამბობ, რომ ჩემს შვილებზე მნიშვნელოვანი არაფერია. მიფიქრია მეოთხე შვილზე, მაგრამ ისევ შიში მიპყრობს. გვანცა დარასელიას რომ შეეძინა პატარა გოგონა, გამახსენდა ჩემი განცდები, როცა შვილს პირველად შეხვდები. ისე გამოვხატე ჩემი ემოციები, რომ მკითხეს, შენც ხომ არ ფიქრობ კიდევ შვილის გაჩენაზეო, მაგრამ არ გადამიწყვეტია ჯერ (იღიმის).

ბიჭის დედობა განსხვავებულია?

არის. ვერ წარმომიდგენია  შვილი, რომელიც ბიჭი არ არის. სულ ასე მეგონა, რომ ბიჭების დედა უნდა ვყოფილიყავი. მგონია, რომ განსხვავდება. ძმისშვილი მყავს გოგონა და რაღაც მომენტებში ვიჭერ ჩემ თავს, რომ ალღოს ვერ ვუღებ. თუნდაც შენაძენების დროს. ბევრი ვათვალიერე ერთხელ და ბოლოს კაბა ვუყიდე, ოღონდ ცისფერი (იცინის). ნელ-ნელა ვცდილობ, ვარდისფერები შევაპარო. ჩემთვის გოგონა შვილი მაინც უცხო ხილია.

მკაცრი დედა ხარ?

ზოგჯერ ვარ. პირველ შვილთან უფრო მეტ სიმკაცრეს ვიჩენდი. რადგან დედისერთა იყო, არ მინდოდა, განებივრებული და ასე ვთქვათ, „გაფუჭებული“ ყოფილიყო. მერე მივხვდი, რომ არაფერია ცუდი, როცა ბავშვი მოფერებასა და სიყვარულში იზრდება. მიყვარს წესრიგი და ამ მხრივ ვარ მკაცრი, მიყვარს, როცა ბავშვებს ბოლომდე მიჰყავთ საქმე, რასაც დაიწყებენ და არ მომწონს, როცა შუა გზაში მიატოვებენ ხოლმე. მინდა, წესრიგს შევაჩვიო.

უფრო შორს იყურები? ფიქრობ, ქუჩის ცხოვრება როგორ შემოვა მათთან?

შესაძლოა, მე არც უნდა ავარიდო, თავად ნახონ და გადაწყვიტონ. პირველი ბიჭი უფროსია, მაგრამ მისი ინტერესი სხვა მიმართულებით მიდის და სხვა რაღაცებზე ვდარდობ. დიდი ოცნებები და მიზნები აქვს, მეშინია, რომ არ გამოვიდეს, არ დაითრგუნოსო. მერე ვფიქრობ, რადგან ასე უნდა, ბოლომდე უნდა ვცადოთ-მეთქი. ემოციური კოლაფსის უფრო მეშინია, ბიჭები არიან, რაღაცები უნდა ნახონ საკუთარი თვალით, მაგრამ ინფორმაციას სულ ვაწვეთებ ხოლმე. ვუზიარებ ჩემს შიშებს, ან ამბავს მოვუყვები, რაც მაწუხებს. ვცდილობ, ეს ბუნებრივად მოხდეს და არ იყოს გადამეტებულად სენტიმენტალური. ვყვები ამბავს, რომელიც არ მომეწონა და ვამბობ, რომ მერჩივნა, სხვანაირად მომხდარიყო. უფროს ბიჭს არჩევანს ვთავაზობ და თავად ირჩევს, რა გზით წავიდეს. ჩემს აზრს ვეუბნები, მაგრამ გადაწყვეტილებას ვანდობ მას. არ ვიცი, რამდენად კარგია თუ ცუდი და მეც მეშინია, მაგრამ ვმეცადინეობ, რომ გონება ვმართო, მათი მომავლის კარგად დასანახად.

ვეძებთ რაღაცებს, რაც გამოსდით და მოსწონთ. მგონია, რომ მშობელს ამისთვის ბევრი დრო არ აქვს, რომ მოსინჯოს შვილებთან ბევრი რამ, 12-13 წლამდე უნდა მოასწრო, მერე შეიძლება, ვეღარ დაიყოლიო. ხშირად ახალგაზრდები უშვებენ შეცდომებს პროფესიების არჩევისას, ეს ჩვენს თაობაში განსაკუთრებული პრობლემა იყო. ძალიან მინდა, რომ ჩემმა შვილებმა იპოვონ თავიანთი საყვარელი საქმე, რაც დიდი ბედნიერებაა და არ უკავშირდება რუტინას, გადაღლასა და პესიმიზმს.

როგორი დედამთილი იქნები, გიფიქრია?

ცუდი (იცინის). ასე ამბობენ, აუ, შენ რა დედამთილი იქნებიო. ძალიან მინდა, კარგი ვიყო, მაგრამ საბოლოო ჯამში, რა გამომივა, არ ვიცი. რთულია, როცა რაღაცას შენიშნავ და შენთან ახლოს არაა, არ ჩაერიო. რაც ნაკლებს დაინახავ, მით ნაკლებად გექნება ჩართვის შანსი. ჩემთვის მთავარია, ჩემი შვილები უყვარდეთ.

უფროს შვილს შენთან გატარებული დროის დეფიციტი ჰქონია?

აქამდე არ უთქვამს, შესაძლოა, გარკვეული წლების შემდეგ მითხრას, არ ვიცი. მგონი, არ უგრძნია ჩემთან ურთიერთობის დეფიციტი. ახლა მე უფრო პატარებს ვკურირებ, მამა – უფროსს, რადგან უფრო დაახლოვდნენ, ასაკთან ერთად და ერთი ხედვა აქვთ. ზოგჯერ მეც გამოვთქვამ აზრს, რომელიც ჩემი უფროსი შვილისთვის მისაღებია. ძალიან რთულია შვილების აღზრდა. სულ ვაშინებთ შვილებს, ჩვენი გამოცდილების შესაბამისად, მაგრამ რომ არ ვუთხრათ, ოკეანეში ხომ არ ჩავაგდებთ პირდაპირ ცურვის სასწავლად?

არის რაიმე შეცდომა, რომელიც არ გინდა, შვილებმა გაიმეორონ?

ჩემს თავს არ ვაძლევდი მაშტაბური ოცნების საშუალებას, არარეალური იყო და იმიტომ. ძალიან მოკლევადიანი მიზნები მქონდა. ვიწრო არეალში ვმოქმედებდი. როცა იზრდები , ხვდები, რომ ბევრმა ბევრი რამ შეძლო, კარს თუ დაგიკეტავდნენ, ფანჯრიდან შესვლაც შესაძლებელი იყო… ალბათ, გაუბედაობამ განაპირობა ჩემი შეცდომები და ვისურვებ, რომ ჩემი შვილები არ იყვნენ გაუბედავები. მეტი მნიშვნელოვანი შეცდომა, მადლობა სამყაროს, არ დამიშვია!..

გადაღების ადგილი: „ორანჟერეა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

ექსკლუზივი /

|

28 თებერვალი, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => tika-facacia
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 111108
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => tika-facacia
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 111108
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 3163
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => tika-facacia
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => tika-facacia
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (111108) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,3163)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 117863
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-27 12:47:10
                    [post_date_gmt] => 2017-03-27 08:47:10
                    [post_content] => ნანუკა გულუა „ჩემი ცოლის დაქალებში“ ყოვლისშემძლე დოჩი ალიშბაიას როლს ასრულებს. მეგრელი ქალის სახე, რომელიც სერიალში შექმნა, მისთვის ნაცნობია. ზუგდიდელია და შესაბამისად, ყველაფერი ის, რასაც სერიალში განასახიერებს, მისთვის ახლობელია. ხშირად ამბობს, რომ საკუთარ პერსონაჟს ძალიან ჰგავს.

ნანუკამ ამ სერიალით თავბრუდამხვევი წარმატება და პოპულარობა მოიპოვა, მასთან ფოტოების გადაღება სურთ, სთხოვენ, დოჩის რომელიმე ფრაზა თქვას. ნანუკა პროფესიით მსახიობი არ არის, მაგრამ ეს სფერო ძალიან მოსწონს.

ნანუკა გულუა:

ქალაქ ზუგდიდში დავიბადე და გავიზარდე. სულ მსახიობობაზე ვოცნებობდი. მე რომ სკოლა დავამთავრე, ახალი ომგამოვლილები ვიყავით, მოგეხსენებათ, სამეგრელოში ამ პერიოდმა კიდევ უფრო მძიმედ გაიარა, გადავიფიქრე მსახიობობა და ჩავაბარე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. გადმოვედი თბილისში საცხოვრებლად, დავამთავრე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ჟურნალში. მას მერე, ძალიან მალევე, გავხდი პერსონალის მართვის მენეჯერი, რაც ახლა ჩემი პროფესიაა.

მანამდეც ძალიან მიჭირდა დასახელება, ვინ ვარ პროფესიით და ახლა ავიჭერი კიდევ უფრო, რაც სერიალში დავიწყე მონაწილეობა, ამიტომ ამ შეკითხვას ვრცლად ვპასუხობ ხოლმე.

დოჩი როგორ დაიბადა?

დოჩი ქეთის (ქეთი დევდარიანი, სცენარისტი - ავტ.შენ.) შვილია და ალბათ, მას უნდა ჰკითხოთ. მე შეიძლება ვივარაუდო, როგორ დაიბადა. მე და ქეთის გვყავს საერთო მეგობარი, თინათინი, რომლის დაბადების დღეზეც გავიცანით ერთმანეთი. მგონი, იქიდან გაუჩნდა იდეა, შეექმნა დოჩი. ძალიან აქტიური ადამიანი ვარ, განსაკუთრებით მეგობრების შეკრებაზე. დეტალურად არ მახსოვს, რა დროს მოვხიბლე ქეთი, მაგრამ ალბათ, ამ დაბადების დღეზე გაუჩნდა დოჩის შექმნის იდეა. მეორე წელს, როცა მე და ქეთი ისევ შევხვდით თიკოს დაბადების დღეზე, ძალიან გაბრაზებული ვიყავი. გრიშა კაკაჩიას პერსონაჟთან გულუები მივიდნენ აკლდამაში ადგილის სათხოვნელად და მან უარით გაისტუმრა, თიკოს ვეუბნებოდი, ერთი გამოვიდეს ქეთი, რაღა მაინცდამაინც გულუები ამათხოვრა აკლდამაზე-მეთქი (იცინის). ამაზე ძალიან ბევრი ვიხალისეთ. ქეთი დამპირდა, რომ ამ შეცდომას გამოასწორებდა. როცა კასტინგზე მისვლა შემომთავაზა, უარი ვუთხარი, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ მის იმედებს ვერ გავამართლებდი. მერე მითხრა, სცენარს გადმოგიგზავნი, წაიკითხე და გადაწყვიტე, მოხვალ თუ არაო. როცა წავიკითხე, მივხვდი, რომ ამ ქალს ვერავის დავუთმობდი, მივედი კასტინგზე და გადავლახე ის არანორმალური ნერვიულობა, რაც ახლავს ყველა დილეტანტი მსახიობის მცდელობას.

დოჩისთან რა გაქვთ საერთო?

ერთადერთი განმასხვავებელი არის სიმკაცრე, რომელიც მე არ მაქვს და მისი დამახასიათებელი საუბრის მანერა. დანარჩენი თვისებებით ძალიან ვგავართ, ქარცეცხლით, ტემპერამენტით, საუბრის სისწრაფით. როცა ჩემს ახლობელს სჭირდება ჩემი დახმარება, მეც გავრბივარ და მზად ვარ, თავიდან ბოლომდე ვიყო მის პირად ცხოვრებაში ჩართული, არა დოჩის მეთოდებით, რა თქმა უნდა. დოჩი არ არის უარყოფითი პერსონაჟი, აქვს პროვინციული შტრიხები. როგორც ირკვევა, თავისი პირადი ცხოვრება არ აქვს და ბუძისა და ნათესაობაზე დახმარებაზეა ორიენტირებული. მიყვარს და მომწონს დოჩი. არ ვარ პროფესიონალი მსახიობი, რომ მისი როლის შესრულება გამადვილებოდა. ალბათ, არის ბევრი მსგავსება.

დოჩის მსგავსად თქვენც მკაცრი ხართ მამაკაცების მიმართ?

არა (იღიმის), მე უფრო ლოიალური ვარ. ვერ გეტყვი, რომ თავს მესხმიან და აივანზე გამობრძანების შემოთავაზებებით მოდიან...

როგორი მამაკაცები მოგწონთ?

ჩამოწერილი კრიტერიუმები არ მაქვს. მომწონს ლაღი ადამიანები. აგრესიულ ადამიანს არ მივიკარებდი.

დოჩის როლმა არ მოიტანა თაყვანისმცემლების ტალღა?

მოიტანა, რასაკვირველია. ბოლო პერიოდი ვხვდები, რომ ძალიან შევიცვალე. ის ენერგია, რომელიც მქონდა და უამრავ ადამიანს ვღლიდი ამით, ახლა დაცლილი ვარ და თან სავსე ემოციებით. არ ვიცი, რა ჰქვია ამ შეგრძნებას. ვერ ვხვდები, რომ ეს ჩემ თავს ხდება, უცებ როგორ გავხდი ასე ნაცნობი და საყვარელი ყველასთვის. როგორ უნდა შევინარჩუნო ეს სიყვარული და არ გავაფუჭო, ამას ვფიქრობ. სანამ ამას არ განიცდი და არ გაივლი, ვერც გაიგებ. ერთეულებს შეიძლება ხვდეთ წილად ის უზომო სიყვარული, რასაც ახლა მე ვიღებ. მინდა, ყველას სითბოს პოზიტივით ვუპასუხო.

თავიდან, როცა პირველი სერია გავიდა, ასე დადებითად არ იყვნენ განწყობილები. ვფიქრობდი, რა და როგორ გამეკეთებინა, რომ სხვა მსახიობებისთვის ხელი არ შემეშალა. იყო დადებითი კომენტარებიც და კრიტიკული მოსაზრებებიც, ეს ჯანსაღი პროცესია, მაგრამ მე ვერ ვიღებ და განვიცდი. ცხოვრებაშიც ასეა, შენიშვნის მიღებას ყველაფერი მირჩევნია. ბოლო სერიების გასვლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ყველას მხრიდან იმდენი პოზიტივი მოდის, რომ მეშინია, როგორ შევინარჩუნო. თურმე რამდენი ადამიანი ელოდება ამ სერიალს. როგორ შეიძლება გავკადნიერდე და ვინმეს რჩევა მივცე, მაგრამ მინდა ვთქვა, რომ მინიმალური პოზიტივიც კი შეიძლება, ძალიან კარგად დაგიბრუნდეთ. ამდენი სიხარულისგან ვერ ვსუნთქავ.

მეგრელების შეფასების არ გეშინოდათ?

ვფიქრობდი, როგორ მიიღებდნენ. ხომ არ იფიქრებდნენ, რომ დავცინით. მინდოდა, რომ მეგრელებს სიამოვნება მიეღოთ და დანარჩენი საქართველო არ გამეღიზიანებინა. მინდოდა, სიცილი და ხალისი მოეტანა იმ ადამიანებისთვის, ვინც მეგრული არ იცის. ვინ იცის, ის უფრო კარგად მიხვდებოდა ამ „კვაჭობებს“ და მიიღებდა სიამოვნებას. ასეც მოხდა. მსმენია ტექსტები, რომ ამაყობენ ჩემით. ამაზე დიდი ჯილდო არ არსებობს ადამიანისთვის. ერთი სული მაქვს, როდის ჩავალ სამეგრელოში. ახლა ისე კარგად ვერ ვგრძნობ და დიდი სიამოვნება მელოდება წინ.

თხა, ჭაკი, ჯუა - ეს ფრაზა თქვენ მოიფიქრეთ?

ეს არის ჩემი მეგობრის ბებიის სიტყვები, რომლებსაც ჩვენ გვეძახდა. მოწიფულობის ასაკში რომ გავრბოდით და გამოვრბოდით, მაშინ გვეძახდა, ოღონდ გათხოვებასთან დაკავშირებით არა (იღიმის). გადაღებისას მე მომაფიქრდა და მგონია, რომ გაამართლა...

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: რესტორანი „დადიანი“

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="117867,117868,117869,117870,117871"]
                    [post_title] => ნანუკა გულუას მეგრული „კვაჭობები“: „თხა, ჭაკი, ჯუას ჩვენი მეგობრის ბებია გვეძახდა...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => nanuka-guluas-megruli-kvachobebi-tkha-chaki-juas-chveni-megobris-bebia-gvedzakhda
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-27 12:53:47
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-27 08:53:47
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=117863
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 116276
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-20 16:51:02
                    [post_date_gmt] => 2017-03-20 12:51:02
                    [post_content] => ტელეწამყვანი სალომე არშბა დედა რამდენიმე წლის წინ გახდა. მასა და მსახიობ კახა მიქიაშვილს გოგონა, თინა შეეძინათ. ბანალური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ მაინც უნდა ითქვას, რომ სალომესთვის თინას დაბადების შემდეგ ყველაფერი რადიკალურად შეიცვალა...

სალომესთან ინტერვიუ რესტორან „ტერასაში“ ჩავწერეთ, დედა-შვილმა კი სიამოვნებით იპოზიორა ფოტოკამერის წინ.

ვის ჰგავს თინა გარეგნულად?

სალომე არშბა:

დედიკოსაც ჰგავს და მამიკოსაც. მგონია, რომ თვალებით მე მგავს. ჩემი პატარაობის ფოტო მაქვს და იმ ფოტოში ძალიან მგავს. რაც შეეხება ხასიათს, ფანტასტიკური გოგოა. ყველა აქებს თავის შვილს, მაგრამ მართლა ძალიან კარგი გოგოა. დაბადებიდან ვეკონტაქტები, როგორც ზრდასრულს და ყველაფერი ესმის. მასთან ურთიერთობა ერთი დიდი სიამოვნებაა. ვფიქრობ, მან ორივესგან აიღო საუკეთესო თვისებები და საკუთარ თავში გააერთიანა...

საქმიანი ქალების მინუსად მიიჩნევა ის, რომ შვილებთან მცირე დროს ატარებენ...

მე არ ვარ საქმიანი ქალი (იღიმის). მიუხედავად იმისა, რომ თინა ორი თვის იყო, სამსახურში რომ გავედი, უფროსობა ძალიან მიწყობდა ხელს და ცოტა ხნით მიწევდა გასვლა. რეჟიმი ისე მქონდა აწყობილი, რომ თინასთან მაქსიმალურად ბევრი დრო გაეტარებინა. ბოლო სამსახურშიც ასე იყო - თინას ბაღისთვის მე ვამზადებდი, შემდეგ მივდიოდი სამსახურში, საღამოსაც სულ შვილთან ერთად ვატარებდი. ძიძა მაშინ ავიყვანე, როცა თინა წელიწადნახევრის გახდა. სამ წლამდე ძიძა მეხმარებოდა, შემდეგ კი თინა ბაღში წავიდა.

დედიკოსთან ერთად ყველაზე მეტად რისი თამაში უყვარს?

სხვადასხვა თამაში გვაქვს, ბურთსაც ვაგორებთ, ფეხბურთს ვთამაშობთ, დედა-შვილობანას... ერთობლივი თამაშები ძალიან კარგია. მესმის, რომ ეს შესაძლოა, დედისთვის დამღლელი იყოს სამსახურის შემდეგ, მაგრამ ჩვენ ასე ავაწყვეთ, რომ ბევრ რამეს ერთად ვაკეთებთ. ახლა, ბოლო დროს დაიწყო მარტო თამაში. როცა თინა პატარა იყო, სამსახურში რომ მივდიოდი, ტიროდა. მერე ავუხსენი, რომ ყველა დედამ უნდა იაროს სამსახურში, რომ შვილებს სურვილები აუსრულონ (იღიმის), ამის შემდეგ აღარ უტირია.

შეიძლება ითქვას, რომ შენი ცხოვრება თინას გაჩენის შემდეგ რადიკალურად შეიცვალა?

რეჟიმიც შეიცვალა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა და მეც შევიცვალე, შემეცვალა პრიორიტეტები, ღირებულებები. 2012 წლის შემდეგ, რაც თინა გაჩნდა, მე მისთვის ვცხოვრობ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მჭირდებოდა, სხვადასხვა ეტაპზე ამა თუ იმ შემოთავაზებაზე უარიც მითქვამს. არ მიმაჩნია, რომ არასწორად მოვიქეცი. შინაგანი მოთხოვნილება მაქვს, რომ თუკი შემიძლია, შვილს დიდი დრო დავუთმო და ასეც ვიქცევი.

როცა ფეხმძიმედ იყავი, ბავშვის აღზრდაზე ლიტერატურას თუ კითხულობდი?

როცა ორსულად ვიყავი, ჩემს მეგობრებს უკვე ჰყავდათ შვილები, მათ გამოცდილებასაც ვიზიარებდი და უამრავი ლიტერატურაც წავიკითხე. ინტერნეტში მაქსიმალურად ამომწურავი ინფორმაცია მოვიძიე. თინას დაბადების შემდეგ პედიატრთან 24 საათი კონტაქტზე ვიყავი.

28 წელი, როცა თინა გავაჩინე, ვფიქრობ, იდეალური ასაკია შვილის გასაჩენად. ფსიქოლოგიურად, ფიზიკურად და ემოციურად მზად ვიყავი. ძალიან მომზადებულმა გავიარე ეს პერიოდი და არ მქონია პოსტსამშობიარო დეპრესია. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ვიღლებოდი, ყოველი წუთი ბედნიერებას მანიჭებდა. თინა ოთხწელიწადნახევრისაა და დღემდე არც ერთი ღამით არსად დამიტოვებია. ჯერ ვერ ვტოვებ. ყველგან ერთად დავდივართ...

თუ ფიქრობ სკოლის შერჩევაზე?

ბაღზე ძალიან ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი, რომ კარგი არჩევანი გავაკეთე, რადგან მარტივად დარჩა ბაღში. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იქ თავს კომფორტულად გრძნობდა. არადა, ჩემ გარეშე არ იძინებდა, ღამით სხვაგან არასდროს დამიტოვებია, სამსახურში რომ მივდიოდი - ტიროდა და რომ ვბრუნდებოდი, კართან მხვდებოდა...

ახლა ვარჩევ სკოლას. ბევრი კითხვის ნიშანი მაქვს. გარდა იმისა, რომ კერძო სკოლები ძალიან ძვირია, არ ვიცი, ამ თანხის შესაბამის განათლებას თუ მისცემენ. რამდენიმე სკოლაში ვიყავი და კიდევ ვაპირებ მისვლას.

ბავშვობაში ფანტაზიორობდი, რამდენი შვილი უნდა გყოლოდა?

ერთი ვიდეორგოლია, „იმედის დილის“ პრომო, სადაც ვამბობ, რომ მინდა, ხუთი შვილი მყავდეს. ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ ბევრი შვილი მეყოლებოდა, მაგრამ ყველაფერს რომ თავი დაანებო, იმხელა პასუხისმგებლობა და საფიქრალია შვილის ყოლა... რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე. სულ შვილზე ფიქრობ და ყველაფერი საუკეთესო მისთვის გინდა. ასე რომ, ჯერ თინათი ვტკბები (იღიმის).

როგორი გინდა იყოს შენი თინა?

ამაზეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ. დედაჩემის თაობა რადიკალურად განსხვავებულად ზრდიდა შვილებს. მე სხვა მეთოდი ავირჩიე აღსაზრდელად. თინას ძალიან იშვიათად ვუბრაზდები. ყოფილა მომენტები, როცა წყობიდან გამოვსულვარ, მიყვირია, რასაც მერე ძალიან განვიცდი ხოლმე, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად მომხდარა. დღეს ბავშვები ბევრად თავისუფლები არიან, მე ასე ვფიქრობ.

არმაზში ჩემი მეგობრის აგარაკზე ვისვენებთ ხოლმე. ბავშვები დილიდან ფლომასტერებით მთელ სახესა და ტანს იხატავენ. ეს ჩემთვის პრობლემა არაა, მერე გავხეხავ, რამდენიმე დღე მცირე ლაქებით ივლის, მაგრამ ასე გართობას არ ავუკრძალავ. თინასთან ერთად ვითამაშებ ისე, რომ მერე მთელი სახლი დასალაგებელი იყოს... სიმკაცრე აუცილებელია, მაგრამ თინასთან საუბარი და ახსნა კარგად ჭრის. ჩემმა შვილმა არ იცის, რას ნიშნავს დასჯა. რაც მთავარია, კარგი შედეგი მაქვს. რაც მთავარია, ბოდიშის მოხდა იცის. მეც ასეთი ვარ. ცუდად ვგრძნობ თავს, თუ არასწორად მოვიქეცი და ბოდიში არ მოვიხადე...

ყველა დედას უნდა, საუკეთესო შვილი ჰყავდეს. მინდა, თავისუფალი გაიზარდოს და არ მოექცეს დოგმებში. მინდა, ძალიან კარგად ისწავლოს. თუკი კარგ განათლებას მიიღებს, ბევრი რამ გაუადვილდება ცხოვრებაში. მსურს, იყოს მიზანდასახული, იცოდეს, რა უნდა და როგორ გადადგას მყარი ნაბიჯები ამ მიმართულებით. მგონია, რომ მშობლებმა შვილებს თავისუფლება უნდა მივცეთ. რასაკვირველია, ზღვარი ყველგან არსებობს...

არის შეცდომა, რომელიც არ გინდა, შენმა შვილმა გაიმეოროს?

რა თქმა უნდა, მაგრამ შეიძლება, დედის შეცდომა შვილმა მაინც გაიმეოროს. დედისთვის მეც არ მომისმენია და მერე წამიტეხავს ცხვირი. თინას რჩევას მივცემ, მაგრამ ჩემს აზრს თავს არ მოვახვევ, გადაწყვეტილებას თავად მიიღებს.

სალომე, საქმიანობის კუთხით რა ხდება? „ჯი-დი-ეს“-ზე, სადაც შენ მუშაობდი, შუადღის გადაცემა დაიხურა...

ტელევიზიაში აღარ ვმუშაობ. მაქვს ერთადერთი სამსახური, ჩემი საყვარელი ჟურნალი „სთეფსი“, სადაც ვწერ. იმედი მაქვს, რაიმე გამოჩნდება, რადგან სამსახური ყველას სჭირდება. რომ არ მჭირდებოდეს, მთელ თავისუფალ დროს თინას დავუთმობდი. ახალი სამსახური რომ მექნება, მაინც ისე შევათავსებ, რომ შვილს ყურადღება არ მოვაკლო.

გადაღების ადგილი: რესტორანი „ტერასა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="116282,116284,116283,116285,116291,116287,116289,116288,116281,116286,116290"]
                    [post_title] => სალომე არშბა მთელ თავისუფალ დროს შვილთან ატარებს - „რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => salome-arshba-mtel-tavisufal-dros-shviltan-atarebs-rac-tina-gachnda-tavisuflad-ver-amovisuntqe
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 17:04:46
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 13:04:46
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=116276
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 115768
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-17 15:16:10
                    [post_date_gmt] => 2017-03-17 11:16:10
                    [post_content] => ნანიკო ხაზარაძესა და მის შვილს, ლილუ ნუცუბიძეს, რომელიც უკვე დიდი გოგოა, „ტიფანი ბარში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის. ლილუს ამჟამად დედიკოსავით ვარცხნილობა აქვს, თუმცა ნანიკო ამბობს, რომ ეს მისმა ქალიშვილმა თავად გადაწყვიტა.

დედა-შვილს ძალიან საინტერესო ურთიერთობა აქვს, რაზეც სიამოვნებით გვესაუბრნენ.

ნანიკო, როგორი გოგო გაიზარდა შენი ლილუ?

დიდად არ შეცვლილა, უბრალოდ, ფიზიკურად გახდა დიდი. როგორც იყო, ისეთივე დარჩა - კეთილი, პასუხისმგებლიანი, მორჩილი...

ლილუ:

ყველაფერში - არა. მაგალითად, ოთახს არ ვალაგებ ხოლმე. კიდევ ზოგჯერ ვმეცადინეობდი, მაგრამ ხარისხიანად არა... კიდევ ჩემი ნაკლი ისაა, რომ ცოტას ვჭამ, არ მაძალებენ და რაც მიყვარს, იმას მაჭმევენ, მაგრამ მაშინ, როცა არ მშია.

ნანიკო:

რა ქნას, მეტი ნაკლი არ აქვს. მეცადინეობას რაც შეეხება, ახლა უკვე კარგად მეცადინეობს. ეს გამოსწორებულია, დალაგებასაც მოევლება. რაც შეეხება ჭამას, ეს თვითონ გადაწყვიტე, დიდი ხარ უკვე.

ვის ჰგავს ლილუ?

მამამისს ჰგავს საოცრად. ერთი რამ, რაც საერთო გვაქვს, ეს თვალებია. მართლა ძალიან ჰგავს.

ლილუ:

ბებიაჩემი ხანდახან ლევანიკოს მეძახის (იცინის).

ხასიათით ვის ჰგავხარ?

ხანდახან ძალიან ცუდი ხასიათი მაქვს. ასეთ დროს ან გამოუძინებელი ვარ, ან დაღლილი, ან მშიერი. ოღონდ მე ვერ ვხვდები, რომ მშიერი ვარ. როცა შევჭამ, ენერგიული ვხდები და კარგ ხასიათზე ვდგები.

ნანიკო, ბავშვობიდან გამოხატავდა ასეთ ხასიათს?

მართალია. როცა მშიერია, არ უნდა გაეკარო, ლომივით არის (იღიმის). ორ ლუკმას რომ აჭმევ, მართლაც კარგ ხასიათზე დგება. ბავშვობიდან ასეთი ხასიათი ჰქონდა და მართლა არაფერი შეცვლილა. ფიზიკურად გაიზარდა, გამოცდილება დაემატა, რითაც უფრო ჭკვიანურად აკეთებს რაღაცეებს, ფიქრობს...

ნანიკოს დეფიციტი ხომ არ არის შენს ცხოვრებაში, ლილუ?

არა, პირიქით. ყველაფერში მეხმარება, რჩევებს მაძლევს, ხანდახან ვკამათობთ. ზოგჯერ ხომ საჭიროა კამათი? განვიხილავთ იმას, რაც არ მოგვწონს და გვინდა, რომ გამოსწორდეს.

ნანიკო:

ლილუს ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე არ ჰქონია ჩემი დეფიციტი. იმასაც უნდა ვუმადლოდე, რომ ასეთი გრაფიკი მაქვს. ჩემი სურვილია, რომ ლილუს არ აკლდეს ჩემი ყურადღება და არც აკლია. არ ვიცი, როგორ ვახერხებ. სურვილი თუ გაქვს, ყველაფერს მოახერხებ, ათასი საქმეც რომ გეყაროს თავზე...

მოგწონს, დედიკო რომ ეკრანზეა?

ლილუ:

ძალიან მომწონს. ზოგადად დედაში მომწონს ის, რომ თბილია, კომუნიკაბელურია, გახსნილია ჩემთან და ჩემი საუკეთესო მეგობარია. ზოგს დედასთან არ აქვს ასეთი კარგი ურთიერთობა, როგორც ჩვენ გვაქვს ერთმანეთთან.

ნანიკო:

ჩვენ შორის ტაბუდადებული თემები არ არსებობს. არც მე ვუმალავ არაფერს, რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდება და არც ლილუ მიმალავს. საქმიანად განვიხილავთ, ვბჭობთ, ხშირად ვეკითხები რჩევებს. სხვათა შორის, ბევრი კარგი რჩევა მოუცია, რაც აქამდე არ ვიცოდი, რომ უნდა გამეკეთებინა. ეს მომხდარა პროფესიულ და პირად ცხოვრებასთან დაკავშირებით. სულ პატარა იყო, ბაღში რომ მივაკითხე. მისი ბაღელის დედა დავინახეთ. მითხრა, რა ლამაზიაო. მეც ვუპასუხე, სულ კარგად აცვია-მეთქი. თუ სულ კარგად აცვია და ასე მოგწონს, რატომ არ გითქვამს მისთვის არასდროსო... მაშინ მივხვდი, რომ არ გამოვხატავდი ჩემს მოწონებას და მეგონა, რომ ავტომატურად ყველა მიხვდებოდა, რაც ასე არ არის. იმ დღიდან დავიწყე დაკვირვება და კომპლიმენტების ხმამაღლა გამოხატვა. იმ დღიდან მოყოლებული ბევრ ადამიანს ვახარებ ჩემი კომპლიმენტებით. ლილუმ გამაკეთებინა ეს აღმოჩენა და მადლობა ამისთვის. პროფესიულ რჩევებსაც მაძლევს. მაგალითად, არ მოსწონს ჩემი პროფესია, იმიტომ, რომ ჟურნალისტები ხშირად ეკრანზე არ საუბრობენ იმას, რასაც მართლა ფიქრობენ. ეს არ ეხება ყველა გადაცემასა თუ წამყვანს, მაგრამ ძირითადად, წამყვანების მინუსია ის, რომ მათ უწევთ სულ სხვა საკითხებზე საუბარი და რეალურად სხვა რაღაცები აწუხებთ. მას მერე დავიწყე ამ თემაზე ფიქრიც, მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანზე არასდროს ვიტყუები, ყოველ შემთხვევაში ვცდილობ. მას მერე უფრო მეტად ვუფიქრდები, რა უნდა ვთქვა და რა - არა. ასე რომ, ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია.

ლილუ:

მკითხეს, რა გინდა, გამოხვიდე, ალბათ, ჟურნალისტიო. მაშინ ვუპასუხე, რომ არ მსურს ჟურნალისტობა, უფრო მეტად მხატვრობა მინდა, რასაც მინდა, იმას დავხატავ და თავისუფალი ვიქნები-მეთქი, ჟურნალისტს კი აზრის ბოლომდე გამოთქმის საშუალება არ აქვს. მირჩევნია, ისეთი საქმიანობა მქონდეს, სადაც თავისუფალი ვიქნები.

კიდევ რა შედის შენს ინტერესებში?

ვცეკვავ, თანამედროვე ცეკვებზე დავდივარ.

დედიკო დადის სკოლის კრებებზე?

სკოლის კრებები არ გვაქვს. მოვიფიქრეთ ასეთი ფორმა, მიმაქვს რვეული, სადაც ვაწერინებ მასწავლებლებს ჩემს დახასიათებებს და მერე ნანიკო ნახულობს.

ერთნაირი ვარხნილობა რომ გაქვთ, ვინ მოიფიქრა?

ნანიკო:

ამას ჩემთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ყველა მეკითხება, რა უქენი ბავშვსო. რამდენიმე კლასელმა გოგონამ მოიფიქრა და ერთად გადაიპარსეს თავები. დედა არაფერ შუაშია.

ლილუ:

ნანიკო სამსახურში იყო, გაუგრძელდა ჩაწერა. სახლში მივედი და დავურეკე ნანიკოს, 6 ლარი მაქვს და თმა უნდა გადავიპარსო-მეთქი. ნანიკო დამეთანხმა, ოღონდ მთხოვა, დავლოდებოდი. მოვიდა, ერთად წავედით სალონში და გადავიპარსე თავი.

ბიჭი თუ მოგწონს, ნანიკოს უყვები?

კი, ყველაფერს და ძალიან კარგ რჩევებს მაძლევს. მაგალითად, მირჩევს, რომ ძალიან აქტიური არ ვიყო და თვითონაც დააცადო რაღაცის გაკეთება. მეტი არ მახსენდება, მაგრამ მისი რჩევები გამომადგა.

მოკლედ, ძალიან იდილიური ურთიერთობა გაქვთ...

ნანიკო:

მე ვფიქრობ, რომ საუბრით ბევრი პრობლემის მოგვარებაა შესაძლებელი. მხოლოდ ჩემსა და ლილუზე არ მაქვს ლაპარაკი. ხშირად გვგონია, რომ რაღაცას რომ ვფიქრობთ, სხვამაც იცის და ასე არ არის.

აკრძალვები არ არის?

ლილუ:

აკრძალვები არა, მაგრამ ჩემი უსაფრთხოების გამო საღამოს სახლში უნდა ვიყო. ასევე არ შეიძლება სკოლის გაცდენა, ესეც ჩემ სასარგებლოდაა.

პროფესია უკვე არჩეული გქონია...

არა, ალბათ, ხატვა ჰობი იქნება და სხვა საქმიანობას ავირჩევ. ხატვა მიყვარს, მაგრამ მინდა, პრაქტიკული პროფესია მქონდეს.

ფულს ნანიკოს სთხოვ ხოლმე თუ თვითონ გაძლევს?

ხან ასეა, ხან - ისე. ბევრს თუ ვთხოვ და უმიზეზოდ, მაშინ არ მაძლევს.

ნანიკო, რა ღირებულებები ჩადე ლილუში, როგორი გოგო გინდა იყოს?

ძალიან ბევრი რამ თვითონ ლილუსგან ვისწავლე. ის ჩემთვის მთავარი ფიგურაა. მან შეკრა ყველაფერი, რაც აქამდე მქონდა. მან წინა პლანზე გამოიტანა ღირებულებები და მოათავსა ერთ ადგილას. ჩემი მთავარი მისიაა, ლილუმ დამოუკიდებლად ცხოვრება ისწავლოს. შეიძლება, ხვალ აგური დამეცეს თავში და ჩემ გარეშე მოუწიოს ცხოვრებამ. ლილუმ ისიც იცის, რომ მთავარი სიძლიერე ცოდნაა, როცა რაღაც კარგად იცი, არ დაიკარგები. მთავარია სწავლა და დამოუკიდებლად ცხოვრების უნარი.

ბევრი მშობელი აგროვებს თანხას, რომ სწავლაში დააბანდოს... 

მისი სკოლა თავისთავად მოიცავს საზღვარგარეთ გამგზავრებას. ახლა მიდის საფრანგეთში ერთი თვით, შემდეგ მე-12 კლასს რომ დაასრულებს, ისევ გაემგზავრება. ახლა არ უნდა წასვლა, მაგრამ ვფიქრობ, მერე მოინდომებს.

ლილუ:

ფრანგული მესმის და ვწერ, მაგრამ მგონია, რომ ოჯახთან ურთიერთობა გამიჭირდება. თან, იქაურ სკოლაში სხვანაირი სისტემაა და მეშინია...

ერთად სამოგზაუროდ დადიხართ?

ვყოფილვართ, თურქეთში, გერმანიაში და შვეიცარიაში.

ნანიკო:

დიდი მილიონერის განცხადება გამოვიდა, მაგრამ ნამდვილად ნამყოფები ვართ. ჩემი მეგობრები ცხოვრობენ. ჟენევაში რომ ჩავედი, სადაც ჩემი მეგობარი ცხოვრობს, ერთ მშვენიერ დღეს ვკითხე, ხომ კარგია აქ-მეთქი და ვერ მიხვდა, რატომ იყო კარგი. დავავალე, მეორე დილას რომ გაიღვიძებდა, ჩემთვის ეთქვა სამი განსხვავება თბილისსა და ჟენევას შორის. ეს განსხვავებები კი იყო შემდეგი - რომ იქ სხვანაირი ბრენდის რძე იყიდება, სხვა ენაზე საუბრობენ და ბევრი ჩიტი დაფრინავს (იცინის). მივხვდი, რომ ლილუისთვის საქართველო იდეალური გარემოა, რადგან მან ვერ ნახა განსხვავება. მივხვდი, რომ არაჩვეულებრივ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. შემდეგ ჯერზე უფრო მოეწონა.

ლილუ:

ბევრი ადგილი მოვინახულეთ, ერთხელ დავიკარგეთ და ცოტა გავერთე კიდეც. სუფთა ქალაქია, სიგარეტს არ ეწევა ბევრი და ეს ძალიან მომწონს. ჩუმი ხალხია, მუდო (იცინის). მე უფრო ხალისიანი და გიჟი ვარ, გართობის მოყვარული, იქ კი სულ ჩამოსტირით სახე და მოწყენილები არიან.

ნანიკო:

ესეც თქვენი ევროპა. გაუმარჯოს საქართველოს!..

ლილუ, აქ როგორ ერთობი?

მე და ჩემი მეგობრები ძალიან კარგად ვერთობით, ან ერთმანეთთან ვრჩებით, ან კაფეში მივდივართ.

ნანიკო, წლები რომ გავა და საზღვარგარეთ წავა სასწავლებლად, მონატრებას როგორ გაუმკლავდები?

მონატრება ეგოისტური გრძნობაა. თუკი რეალურად გიყვარს ადამიანი, რომელ ქვეყანაშიც უნდა იყოს, მისი ბედნიერება უნდა გაგიხარდეს. თან, ახლა ტექნოლოგიებია განვითარებული და შეგიძლია ნებისმიერ დროს დაუკავშირდე.

ლილუ:

შეიძლება ნიუ იორკში წავიდე, სადაც ლევანიკოა. 18 წლის რომ ვიქნები, „მწვანე ბარათი“ მექნება, რადგან მამაჩემს აქვს ეს ბარათი. შეიძლება, აქაც დავრჩე...

ნანიკო:

სადაც შენ უფრო მოგეწონება, შეგიძლია, იქ გაემგზავრო.

გადაღების ადგილი: „ტიფანი ბარი“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="115779,115789,115793,115782,115780,115785,115786,115791,115787,115794,115783,115781,115784,115788,115790,115792"]
                    [post_title] => ნანიკო ხაზარაძისა და ლილუ ნუცუბიძის დედა-შვილური იდილია  - „ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => naniko-khazaradzisa-da-lilu-nucubidzis-deda-shviluri-idilia-lilu-chemi-ertgvari-cenzoria
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 14:59:13
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 10:59:13
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=115768
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 117863
            [post_author] => 4
            [post_date] => 2017-03-27 12:47:10
            [post_date_gmt] => 2017-03-27 08:47:10
            [post_content] => ნანუკა გულუა „ჩემი ცოლის დაქალებში“ ყოვლისშემძლე დოჩი ალიშბაიას როლს ასრულებს. მეგრელი ქალის სახე, რომელიც სერიალში შექმნა, მისთვის ნაცნობია. ზუგდიდელია და შესაბამისად, ყველაფერი ის, რასაც სერიალში განასახიერებს, მისთვის ახლობელია. ხშირად ამბობს, რომ საკუთარ პერსონაჟს ძალიან ჰგავს.

ნანუკამ ამ სერიალით თავბრუდამხვევი წარმატება და პოპულარობა მოიპოვა, მასთან ფოტოების გადაღება სურთ, სთხოვენ, დოჩის რომელიმე ფრაზა თქვას. ნანუკა პროფესიით მსახიობი არ არის, მაგრამ ეს სფერო ძალიან მოსწონს.

ნანუკა გულუა:

ქალაქ ზუგდიდში დავიბადე და გავიზარდე. სულ მსახიობობაზე ვოცნებობდი. მე რომ სკოლა დავამთავრე, ახალი ომგამოვლილები ვიყავით, მოგეხსენებათ, სამეგრელოში ამ პერიოდმა კიდევ უფრო მძიმედ გაიარა, გადავიფიქრე მსახიობობა და ჩავაბარე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. გადმოვედი თბილისში საცხოვრებლად, დავამთავრე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ჟურნალში. მას მერე, ძალიან მალევე, გავხდი პერსონალის მართვის მენეჯერი, რაც ახლა ჩემი პროფესიაა.

მანამდეც ძალიან მიჭირდა დასახელება, ვინ ვარ პროფესიით და ახლა ავიჭერი კიდევ უფრო, რაც სერიალში დავიწყე მონაწილეობა, ამიტომ ამ შეკითხვას ვრცლად ვპასუხობ ხოლმე.

დოჩი როგორ დაიბადა?

დოჩი ქეთის (ქეთი დევდარიანი, სცენარისტი - ავტ.შენ.) შვილია და ალბათ, მას უნდა ჰკითხოთ. მე შეიძლება ვივარაუდო, როგორ დაიბადა. მე და ქეთის გვყავს საერთო მეგობარი, თინათინი, რომლის დაბადების დღეზეც გავიცანით ერთმანეთი. მგონი, იქიდან გაუჩნდა იდეა, შეექმნა დოჩი. ძალიან აქტიური ადამიანი ვარ, განსაკუთრებით მეგობრების შეკრებაზე. დეტალურად არ მახსოვს, რა დროს მოვხიბლე ქეთი, მაგრამ ალბათ, ამ დაბადების დღეზე გაუჩნდა დოჩის შექმნის იდეა. მეორე წელს, როცა მე და ქეთი ისევ შევხვდით თიკოს დაბადების დღეზე, ძალიან გაბრაზებული ვიყავი. გრიშა კაკაჩიას პერსონაჟთან გულუები მივიდნენ აკლდამაში ადგილის სათხოვნელად და მან უარით გაისტუმრა, თიკოს ვეუბნებოდი, ერთი გამოვიდეს ქეთი, რაღა მაინცდამაინც გულუები ამათხოვრა აკლდამაზე-მეთქი (იცინის). ამაზე ძალიან ბევრი ვიხალისეთ. ქეთი დამპირდა, რომ ამ შეცდომას გამოასწორებდა. როცა კასტინგზე მისვლა შემომთავაზა, უარი ვუთხარი, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ მის იმედებს ვერ გავამართლებდი. მერე მითხრა, სცენარს გადმოგიგზავნი, წაიკითხე და გადაწყვიტე, მოხვალ თუ არაო. როცა წავიკითხე, მივხვდი, რომ ამ ქალს ვერავის დავუთმობდი, მივედი კასტინგზე და გადავლახე ის არანორმალური ნერვიულობა, რაც ახლავს ყველა დილეტანტი მსახიობის მცდელობას.

დოჩისთან რა გაქვთ საერთო?

ერთადერთი განმასხვავებელი არის სიმკაცრე, რომელიც მე არ მაქვს და მისი დამახასიათებელი საუბრის მანერა. დანარჩენი თვისებებით ძალიან ვგავართ, ქარცეცხლით, ტემპერამენტით, საუბრის სისწრაფით. როცა ჩემს ახლობელს სჭირდება ჩემი დახმარება, მეც გავრბივარ და მზად ვარ, თავიდან ბოლომდე ვიყო მის პირად ცხოვრებაში ჩართული, არა დოჩის მეთოდებით, რა თქმა უნდა. დოჩი არ არის უარყოფითი პერსონაჟი, აქვს პროვინციული შტრიხები. როგორც ირკვევა, თავისი პირადი ცხოვრება არ აქვს და ბუძისა და ნათესაობაზე დახმარებაზეა ორიენტირებული. მიყვარს და მომწონს დოჩი. არ ვარ პროფესიონალი მსახიობი, რომ მისი როლის შესრულება გამადვილებოდა. ალბათ, არის ბევრი მსგავსება.

დოჩის მსგავსად თქვენც მკაცრი ხართ მამაკაცების მიმართ?

არა (იღიმის), მე უფრო ლოიალური ვარ. ვერ გეტყვი, რომ თავს მესხმიან და აივანზე გამობრძანების შემოთავაზებებით მოდიან...

როგორი მამაკაცები მოგწონთ?

ჩამოწერილი კრიტერიუმები არ მაქვს. მომწონს ლაღი ადამიანები. აგრესიულ ადამიანს არ მივიკარებდი.

დოჩის როლმა არ მოიტანა თაყვანისმცემლების ტალღა?

მოიტანა, რასაკვირველია. ბოლო პერიოდი ვხვდები, რომ ძალიან შევიცვალე. ის ენერგია, რომელიც მქონდა და უამრავ ადამიანს ვღლიდი ამით, ახლა დაცლილი ვარ და თან სავსე ემოციებით. არ ვიცი, რა ჰქვია ამ შეგრძნებას. ვერ ვხვდები, რომ ეს ჩემ თავს ხდება, უცებ როგორ გავხდი ასე ნაცნობი და საყვარელი ყველასთვის. როგორ უნდა შევინარჩუნო ეს სიყვარული და არ გავაფუჭო, ამას ვფიქრობ. სანამ ამას არ განიცდი და არ გაივლი, ვერც გაიგებ. ერთეულებს შეიძლება ხვდეთ წილად ის უზომო სიყვარული, რასაც ახლა მე ვიღებ. მინდა, ყველას სითბოს პოზიტივით ვუპასუხო.

თავიდან, როცა პირველი სერია გავიდა, ასე დადებითად არ იყვნენ განწყობილები. ვფიქრობდი, რა და როგორ გამეკეთებინა, რომ სხვა მსახიობებისთვის ხელი არ შემეშალა. იყო დადებითი კომენტარებიც და კრიტიკული მოსაზრებებიც, ეს ჯანსაღი პროცესია, მაგრამ მე ვერ ვიღებ და განვიცდი. ცხოვრებაშიც ასეა, შენიშვნის მიღებას ყველაფერი მირჩევნია. ბოლო სერიების გასვლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ყველას მხრიდან იმდენი პოზიტივი მოდის, რომ მეშინია, როგორ შევინარჩუნო. თურმე რამდენი ადამიანი ელოდება ამ სერიალს. როგორ შეიძლება გავკადნიერდე და ვინმეს რჩევა მივცე, მაგრამ მინდა ვთქვა, რომ მინიმალური პოზიტივიც კი შეიძლება, ძალიან კარგად დაგიბრუნდეთ. ამდენი სიხარულისგან ვერ ვსუნთქავ.

მეგრელების შეფასების არ გეშინოდათ?

ვფიქრობდი, როგორ მიიღებდნენ. ხომ არ იფიქრებდნენ, რომ დავცინით. მინდოდა, რომ მეგრელებს სიამოვნება მიეღოთ და დანარჩენი საქართველო არ გამეღიზიანებინა. მინდოდა, სიცილი და ხალისი მოეტანა იმ ადამიანებისთვის, ვინც მეგრული არ იცის. ვინ იცის, ის უფრო კარგად მიხვდებოდა ამ „კვაჭობებს“ და მიიღებდა სიამოვნებას. ასეც მოხდა. მსმენია ტექსტები, რომ ამაყობენ ჩემით. ამაზე დიდი ჯილდო არ არსებობს ადამიანისთვის. ერთი სული მაქვს, როდის ჩავალ სამეგრელოში. ახლა ისე კარგად ვერ ვგრძნობ და დიდი სიამოვნება მელოდება წინ.

თხა, ჭაკი, ჯუა - ეს ფრაზა თქვენ მოიფიქრეთ?

ეს არის ჩემი მეგობრის ბებიის სიტყვები, რომლებსაც ჩვენ გვეძახდა. მოწიფულობის ასაკში რომ გავრბოდით და გამოვრბოდით, მაშინ გვეძახდა, ოღონდ გათხოვებასთან დაკავშირებით არა (იღიმის). გადაღებისას მე მომაფიქრდა და მგონია, რომ გაამართლა...

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: რესტორანი „დადიანი“

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="117867,117868,117869,117870,117871"]
            [post_title] => ნანუკა გულუას მეგრული „კვაჭობები“: „თხა, ჭაკი, ჯუას ჩვენი მეგობრის ბებია გვეძახდა...“
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => nanuka-guluas-megruli-kvachobebi-tkha-chaki-juas-chveni-megobris-bebia-gvedzakhda
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-03-27 12:53:47
            [post_modified_gmt] => 2017-03-27 08:53:47
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=117863
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 66
    [max_num_pages] => 22
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => 8da4736d3f8eae1800b606d67ba5aedf
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები