„12 წლის მანძილზე 12 წუთი არ გასულა რომ გურიკაზე არ მეფიქრა. გზაზე რომ მივდიოდი ახალგაზრდა ბიჭებს ხელზე ვაკვირდებოდი, ეკლესიაში თუ შევიდოდი ბერებს ვაცქერდებოდი, ” – აცხადებს დაკარგული გურამ დადიანიძის დედა, სოფო ბიბილაშვილი „პალიტრანიუსთან“ საუბრისას.
„რომელ ფოტოშიც იცინოდა, დავცქეროდი და მეც ვიცინოდი. მეგონა, რომ მე მიცინოდა. ბევრჯერ სიკვდილი დავაპირე, მაგრამ ვერ მოვკვდი. თუ ჩემი შვილი ცოცხალი არ არის, ჩემ ცხოვრებას აზრი არ აქვს. ასე რომ თუ გური დაღუპულია, მასთან ერთად მეც სიცოცხლის დასრულებას ვაპირებ,“ – ამბობს სოფო ბიბილაშვილი.
