აკრძალული სიჩქარე

სიჩქარე ყოველთვის იყო ადამიანისა და ტექნიკის საერთო ოცნება.
მაგრამ იყო მანქანები, რომლებმაც ის ხაზი გადაკვეთეს, სადაც ოცნებამ კანონის ფარგლები გადაკვეთა.

ეს არის ამბავი იმ ბორბლებისა, რომლებიც იმდენად სწრაფად ბრუნავდნენ, რომ სახელმწიფომ თქვა -„კმარა.“

1980-იანი წლები. ავტოინდუსტრია თავისუფლების ეპოქაში შედის – ტურბო, დიდი ძრავები, დაუმორჩილებელი დიზაინი. და აი, სწორედ მაშინ იბადება სერია, რომელსაც ისტორიაში „Group B Rally“ ეწოდება. ეს იყო მოტორსპორტის ყველაზე გიჟური თავი: თითქმის არანაირი შეზღუდვა – რაც შეგიძლია შექმნა, შექმენი.

Audi Quattro, Lancia Delta S4, Peugeot 205 T16, Ford RS200 – მანქანები, რომლებიც რეალურად პროექტ სიგიჟეზე იყვნენ დაფუძნებულნი.
ჰაერში ხტებოდნენ მთების ბილიკებზე, ტალახზე მიდიოდნენ 200 კმ/სთ-ზე, ხოლო ძრავები ისე ხმაურობდნენ, თითქოს აფეთქება იყო.

მაგრამ დიდმა თავისუფლებამ თავისი ფასი მოიტანა. 1986 წელს პორტუგალიის და კორსიკის რალიზე მომხდარმა ავარიებმა ათობით მაყურებელი იმსხვერპლა.
და მაშინ FIA-მ თქვა – „Group B უნდა დასრულდეს.“ სიჩქარე გახდა აკრძალული.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა კანონმა ტექნოლოგია შეაჩერა.
როცა ადამიანური საზღვარი აღარ იყო საკმარისი – და თავად მანქანა გახდა საშიში.

მაშინ სიჩქარე მიწიდან ასფალტზე გადავიდა. 90-იანებში McLaren F1 გახდა პირველი ქუჩის მანქანა, რომელმაც გადააბიჯა 386 კმ/სთ-ს. ეს უკვე იყო სხვა რეალობა – ხელით აწყობილი ინჟინერია, რომლის თითოეული დეტალი ბირთვული რეაქტორის სიზუსტით იყო გათვლილი. მაგრამ ხელისუფლებებმა უარი თქვეს მისი რეგისტრაციაზე ზოგ ქვეყანაში -საიდანაც წარმოიშვა გამოთქმა: „Too fast for the road.“

შემდეგ მოვიდა Bugatti Veyron, რომელმაც ფიზიკის საზღვარი გაარღვია -
1001 ცხენის ძალა, 8 ლიტრიანი W16 ძრავა, სიჩქარე 407 კმ/სთ. მაგრამ თითო საბურავი 15 წუთზე მეტს ვერ უძლებდა. წარმოიდგინე – ერთი აჩქარება და საბურავების ფასი 20 ათასი დოლარია. სამართლებრივად კი Veyron-ის სრული პოტენციალის გამოყენება მსოფლიოს არც ერთ გზაზე არ შეიძლება.

ასეთი მანქანები არასდროს ყოფილან მხოლოდ მანქანები. ეს იყო საზღვრის გამოცდა – რამდენად შორს შეიძლება წავიდეს ადამიანი საკუთარი შესაძლებლობის ძიებაში.

და ყოველი აკრძალვა – ყოველი შეჩერება – მხოლოდ ახალ მოტივაციად იქცა შემდეგი თაობისთვის. რადგან სიჩქარე ეს არ არის უბრალოდ რიცხვი -
ეს არის სურვილი გავიგოთ, სად მთავრდება ადამიანი და იწყება მანქანა.

სწორედ ამიტომ, როცა დღეს ელექტრო სუპერქარები 400 კმ/სთ-ს მიუახლოვდნენ, ისტორია თითქოს ისევ იმ წერტილზე ბრუნდება, სადაც კანონმა თქვა „არა“ – და ინჟინერიამ უპასუხა:„ჩვენ უკვე გავფრინდით.“