ქეთი ფარესაშვილი „ბომბა დედაა“ – „ვაჟკაცური მიდგომები მაქვს…“

პოპულარული

ქეთი ფარესაშვილი „ბომბა დედაა“ – „ვაჟკაცური მიდგომები მაქვს…“

მომღერალ ქეთი ფარესაშვილს შვილთან, ლევანთან ერთად, კაფე „ორანჟერეაში“ ვუმასპინძლეთ. ქეთისა და ლაშა ღლონტის ერთობლივმა დუეტმა – „ოქროყანის აღმართი“ სულ ცოტა ხნის წინ ინტერნეტსივრცე „ააფეთქა“ და ქეთის პოპულარობა დაუბრუნა.

მომღერალს საქმესა და პირადზე ვესაუბრეთ.

დიდი ხანია, სცენაზე დგახარ, მაგრამ ლაშა ღლონტთან ერთად ჩაწერილმა სიმღერამ თითქოს ამ პოპულარობის რეინკარნაცია მოახდინა. გქონდა მოლოდინი, რომ ეს სიმღერა სოცქსელს ააფეთქებდა?

ქეთი ფარესაშვილი:

დარწმუნებით როგორ შეიძლება, რამე იცოდე, მაგრამ მოულოდნელი არ ყოფილა, ჩემზე მეტად ლაშა ელოდა. მისი დამსახურებაა, რომ ჩვენი დუეტი შედგა. ჩემი ერთადერთი დამსახურებაა, რომ ბრაზილიური სიმღერა შევარჩიე ამ დუეტისთვის. დანარჩენი – ლაშა მეუბნებოდა, სად უნდა გამეკეთებინა იმპროვიზაცია და ა.შ. ლაშას ნიჭის აღფრთოვანებული ვარ, თავად როგორც შეასრულა ეს სიმღერა, ძალიან მომეწონა. მადლობა მას, რომ ეს დუეტი ასეთი გამოვიდა.

რეინკარნაციასავით რომ მოხდა, ესეც ლაშას დამსახურებაა. ტყუილად არაფერი ხდება. მეც მინდოდა დაბრუნება. მიყვარს ეფექტები, არ მიყვარს მონოტონურობა. ხან გაანათებ, ხან ჩაქრები. ჩვენს ქვეყანაში რა ხანია, შოუბიზნესი მიძინებულია, მინდოდა ეფექტის მოხდენა და ეს ასეც მოხდა.

როგორი იყო ამდენი კომპლიმენტის მიღება?

ადამიანებს თურმე ასე ვუყვარვარ საქართველოში… მიეცათ საშუალება, რომ ეგრძნობინებინათ ჩემთვის. თავად ყველა ადამიანი მიყვარს და მეც სიყვარულით მპასუხობენ. საოცრად ბედნიერი ვარ. შესაძლოა, ძალიან გაეცინოს ბევრს, მაგრამ მგონია, რომ ახლა ჰოლივუდში ვარ. შეგრძნება ასეთი მაქვს. ვიღაცისთვის მაგრად „ვაფრენ“ ალბათ, მაგრამ რეალურად ასე ვგრძნობ თავს (იღიმის).

ჰოლივუდში გინდა?

ძალიან. სულ მინდოდა მსახიობობა. ვერ ავიხდინე ეს ოცნება. ვუყურებ, როგორ ბედნიერად ცხოვრობენ მსახიობები, მოხიბლული ვარ კინოხელოვნებით. შესაძლოა, მომღერალიც ვყოფილიყავი რომელიმე დიდ ქვეყანაში. ძალიან მინდოდა და ახლაც მინდა დიდ აუდიტორიასთან ურთიერთობა.

საქართველო პატარაა ხელოვანისთვის?

ჩვენი საყვარელი, პაწაწუნა საქართველო ძალიან პატარაა. ისევ თანხებზე მომიწევს საუბარი, მაგრამ შენი პოტენციალის გამოსავლენად არ არის საკმარისი თანხები. ალბათ, ცოტა დავაგვიანე ამ იდეის განსახორციელებლად, მაგრამ ყოველთვის მსურდა უფრო მეტი.

რამ შეგიშალა ხელი ქართულ სცენაზე სრულყოფილად დამკვიდრებაში?

რაც უნდა მოხდეს, ყველაფერში ყოველთვის საკუთარ თავს ვადანაშაულებ. შემიშალა ხელი ალბათ, ჩემმა თავმა, ნაბიჯებმა და შეცდომებმა. შოუბიზნესს ახლავს გარკვეული ფაქტორები, სისულელეები, რომლებიც რასაკვირველია, გიშლის ხელს, მაგრამ შენზეც არის ბევრი რამ დამოკიდებული. ჩემს თავს არ მოვთხოვე იმდენი, რისი შესაძლებლობაც მაქვს. ათასი პროცენტით დავრწმუნდი, რომ ბოლომდე უნდა გამოწურო საკუთარი თავი…

ხელისშემშლელი „სისულელეები“ კოლეგებისგან მოდიოდა?

ხომ იცით, ქართული ხასიათი. შეუმდგარი ადამიანების პატარა-პატარა ბრძოლები მე განზე მწევდა. ვფიქრობდი, რომ არ ღირდა აქ ყოფნა და ბრძოლა. პირიქით, უნდა გაუცინო, აპატიო, მოეფერო, რაღაც უჭირს ადამიანს, რადგან ასე გექცევა. ეტყობა, ასაკითაც რომ პატარა ვიყავი, მზად არ აღმოვჩნდი ამისთვის. არც მყოლია გვერდით მრჩევლები, რომლებიც სწორ გზაზე დამაყენებდნენ. მე ცოტა დაბნეული გახლდით. მერე საერთოდ გავერიდე სცენას. ეს არასწორი ნაბიჯი იყო. არ ვნანობ, რადგან როგორც გითხარით, არ ვიყავი მზად. რომ შემძლებოდა, ხომ გავაკეთებდი ბევრ რამეს? არც ვინანებ არასდროს, რადგან ჩემი გასავლელი გზა ეს იყო და მეტი მაშინ არ შემეძლო, დღეს შემიძლია!..

რა შეიცვალა?

უფრო ძლიერი და თავდაჯერებული გავხდი, მომემატა პროფესიონალიზმი. მაქვს უფლება, რომ საკუთარი სიტყვა ვთქვა არა მხოლოდ საქართველოში. წინ მაქვს წინსვლა, რეპერტუარის გამრავალფეროვნებას ვაპირებ, მეტი ქართულისა და ევროპული თუ ამერიკული მუსიკის სინთეზი მინდა, მაქვს ამისი ამბიცია. ჩემი სტილი, მგონია, რომ შემუშავებული მაქვს. ბევრს ვფიქრობ ამ საკითხზე, როგორ შეიძლება იყო უცხო და საინტერესო მსმენელისთვის. ვფიქრობ პიროვნულ ზრდაზე, რაც როგორც ხელოვანს, ასევე გზრდის.

მუშაობ ახალ სიმღერებზე?

ვგეგმავ სოლოკონცერტს, სადაც წარმოვადგენ ბევრ ახალ სიმღერას და ეს იქნება სწორედ ალბომისთვის მზადება, რომელსაც კონცერტის შემდეგ ჩავწერ. კონცერტი აპრილის თვეში იგეგმება, ჯერჯერობით არ მაქვს შერჩეული ადგილი, რამდენიმე სივრცეზე ვფიქრობ, რომელიც ჩემს სოლოკონცერტს შეესაბამება. მინდა, იყოს შოუ, მეტი გართობა და სიყვარული, პოზიტიური მუხტი.

თაყვანისმცემლები სულ მეკითხებიან, რა აქტივობები მექნება და სწორედ მათგან ვიღებ სტიმულს. ჩვენი შეხედულება ემთხვევა, რომ მე ბევრი კონცერტი უნდა გავმართო…

ოჯახს რა ადგილი უკავია ამ პროცესში? მეუღლე გიწყობს ხელს?

ოჯახი გვერდში მიდგას. ჩემს მეუღლეს მოწონს ჩემი შემოქმედება და უნდა, ვიყო აქტიური. რასაკვირველია, ოჯახს თავისი დრო მიაქვს. ეს ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, დიდი ყურადღება სჭირდება. რთულია ყველაფრის ერთად მოხერხება, მაგრამ საქმიანობისა და ოჯახური აქტივობების შეთავსება შესაძლებელია. თუკი რაიმე არ გამიკეთებია, გავიმეორებ, რომ ეს ჩემი პასიურობის ბრალია.

როგორი დიასახლისი ხარ?

ძალიან მონდომებული ვარ, პატარა სადილებს ვაკეთებ, დიდი სუფრების მშლელი არ ვარ. მე ამას გმირობას ვეძახი, რასაც ჩვენი დედების თაობა სჩადიოდა, ამდენ საჭმელს აკეთებდნენ, უმასპინძლებოდნენ და კიდევ ფეხზე იდგნენ ამის შემდეგ (იღიმის). კარგ ბორშსა და აჯაფსანდალს ვაკეთებ, ხორცსავ შევწვავ, მაგრამ არ ვიცი, ვარ თუ არა კარგი დიასახლისი.

როგორი დედა ხარ?

არავის ვანდობდი ჩემს შვილს. ბომბა დედა ვარ (იცინის). არანაირი ძიძა არ მყოლია, ჩემი შვილიკო სულ ჩემი გაზრდილია. ვფიქრობდი, რომ ჩემზე უკეთესად ვერავინ ვერაფერს გაუკეთებდა და მგონი, ასეც არის.

როგორი ბიჭია?

ჭკვიანი, საყვარელი და ნიჭიერია. მე ძალიან მომწონს. პატარა ცელქობებიც იცის, მაგრამ ეს რომ არ იცოდეს, გაგიკვირდება ბავშვისგან. მორაგბე გახლავთ, უკრავს ვიოლინოზე, პატარ-პატარა კონცერტებზე გამოვიდა. ასეთი ბიჭი მყავს მე. ძალიან მიყვარს და თავადაც ძალიან ვუყვარვარ.

ვის ჰგავს?

ზოგი ამბობს, რომ მამიკოს ჰგავს, ზოგიც – დედიკოსო. ხასიათიც ორივესი აქვს. ვფიქრობ, მე ბიჭური ხასიათი მაქვს. ქალური ჭყიპინა, წივილ-კივილა ქალი არ ვარ. ბევრ რამეს კაცის თვალით ვუყურებ და მათი გაგებით ვუდგები, ასე უფრო მომწონს. ვაჟკაცური მიდგომები მიყვარს, არ მომწონს ფრაზა – ქალია და ეპატიება. არ მიწუწუნია, მომენტებში არ მიტირია, არ დამიყვირია, წიკვინი არ ამიტეხავს, თუკი რაიმეს თქმა მინდა, დაბალ ტონალობაში ვიტყვი.

მეუღლეს მოსწონს ეს ხასიათი?

ვფიქრობ, ასეთი ხასიათი ყველას მოსწონს.

თქვენს ოჯახში როგორაა გადანაწილებული ფუნქციები?

ჩვეულებრივად, როგორც ყველა ოჯახში. უბრალოდ, არ მაქვს ქალური პრეტენზიები. მაგალითად, არ მივალ და მეუღლეს ფულს არ ვთხოვ, თუკი თავად არ მომცემს. პატარა პრობლემებზე არ ვაწუხებ.

თავისუფალი დრო ს როგორ ატარებ?

ფილმების ყურებაში, მიყვარს კინოში სიარული. ასევე გატაცებული ვარ ფსიქოლოგიით, ფილოსოფიითა და ეზოთერიკით, ეს არის სულის მეცნიერება, კავშირი კოსმიურ კანონებთან. ასე რომ, შემთხვევითობების არ მჯერა, ყველაფერი გათვლილია კოსმიური კანონებით. თავადაც ვწერ პატარა ფსიქოლოგიურ ნაშრომს.

ქალური ინტუიცია თუ გაგმართლებია?

ვფიქრობ, არსებობს ადამიანური ინტუიცია და ყოველთვის მართლდება, უბრალოდ, თავს არ ვუჯერებ. ალბათ, უნდა დაუშვა შეცდომები, რომ ბოლოს დაუჯერო საკუთარ თავს, გახდე უფრო ჭკვიანი…

ახლა უფრო ჭკვიანი ხარ?

არ ვიცი… ბავშვობაში უფრო ჭკვიანი ვიყავი, მერე გავსულელდი ცოტა და ახლა აღდგენითი სამუშაოები მაქვს (იცინის).

გადაღების ადგილი: კაფე „ორანჟერეა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

 

 

ექსკლუზივი /

|

16 მარტი, 2017

|
WP_Query Object
(
    [query] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => qeti-faresashvili
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 115461
                )

        )

    [query_vars] => Array
        (
            [post_type] => post
            [post_status] => publish
            [posts_per_page] => 3
            [orderby] => ASC
            [tax_query] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [field] => slug
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => qeti-faresashvili
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                        )

                )

            [post__not_in] => Array
                (
                    [0] => 115461
                )

            [error] => 
            [m] => 
            [p] => 0
            [post_parent] => 
            [subpost] => 
            [subpost_id] => 
            [attachment] => 
            [attachment_id] => 0
            [name] => 
            [static] => 
            [pagename] => 
            [page_id] => 0
            [second] => 
            [minute] => 
            [hour] => 
            [day] => 0
            [monthnum] => 0
            [year] => 0
            [w] => 0
            [category_name] => 
            [tag] => 
            [cat] => 
            [tag_id] => 7025
            [author] => 
            [author_name] => 
            [feed] => 
            [tb] => 
            [paged] => 0
            [meta_key] => 
            [meta_value] => 
            [preview] => 
            [s] => 
            [sentence] => 
            [title] => 
            [fields] => 
            [menu_order] => 
            [embed] => 
            [category__in] => Array
                (
                )

            [category__not_in] => Array
                (
                )

            [category__and] => Array
                (
                )

            [post__in] => Array
                (
                )

            [post_name__in] => Array
                (
                )

            [tag__in] => Array
                (
                )

            [tag__not_in] => Array
                (
                )

            [tag__and] => Array
                (
                )

            [tag_slug__in] => Array
                (
                )

            [tag_slug__and] => Array
                (
                )

            [post_parent__in] => Array
                (
                )

            [post_parent__not_in] => Array
                (
                )

            [author__in] => Array
                (
                )

            [author__not_in] => Array
                (
                )

            [ignore_sticky_posts] => 
            [suppress_filters] => 
            [cache_results] => 1
            [update_post_term_cache] => 1
            [lazy_load_term_meta] => 1
            [update_post_meta_cache] => 1
            [nopaging] => 
            [comments_per_page] => 50
            [no_found_rows] => 
            [order] => DESC
        )

    [tax_query] => WP_Tax_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                    [0] => Array
                        (
                            [taxonomy] => post_tag
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => qeti-faresashvili
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                            [operator] => IN
                            [include_children] => 1
                        )

                )

            [relation] => AND
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                    [0] => mob1n_term_relationships
                )

            [queried_terms] => Array
                (
                    [post_tag] => Array
                        (
                            [terms] => Array
                                (
                                    [0] => qeti-faresashvili
                                    [1] => fortunas-fotosesia
                                )

                            [field] => slug
                        )

                )

            [primary_table] => mob1n_posts
            [primary_id_column] => ID
        )

    [meta_query] => WP_Meta_Query Object
        (
            [queries] => Array
                (
                )

            [relation] => 
            [meta_table] => 
            [meta_id_column] => 
            [primary_table] => 
            [primary_id_column] => 
            [table_aliases:protected] => Array
                (
                )

            [clauses:protected] => Array
                (
                )

            [has_or_relation:protected] => 
        )

    [date_query] => 
    [request] => SELECT SQL_CALC_FOUND_ROWS  mob1n_posts.ID FROM mob1n_posts  LEFT JOIN mob1n_term_relationships ON (mob1n_posts.ID = mob1n_term_relationships.object_id) WHERE 1=1  AND mob1n_posts.ID NOT IN (115461) AND ( 
  mob1n_term_relationships.term_taxonomy_id IN (12121,7025)
) AND mob1n_posts.post_type = 'post' AND ((mob1n_posts.post_status = 'publish')) GROUP BY mob1n_posts.ID ORDER BY mob1n_posts.post_date DESC LIMIT 0, 3
    [posts] => Array
        (
            [0] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 117863
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-27 12:47:10
                    [post_date_gmt] => 2017-03-27 08:47:10
                    [post_content] => ნანუკა გულუა „ჩემი ცოლის დაქალებში“ ყოვლისშემძლე დოჩი ალიშბაიას როლს ასრულებს. მეგრელი ქალის სახე, რომელიც სერიალში შექმნა, მისთვის ნაცნობია. ზუგდიდელია და შესაბამისად, ყველაფერი ის, რასაც სერიალში განასახიერებს, მისთვის ახლობელია. ხშირად ამბობს, რომ საკუთარ პერსონაჟს ძალიან ჰგავს.

ნანუკამ ამ სერიალით თავბრუდამხვევი წარმატება და პოპულარობა მოიპოვა, მასთან ფოტოების გადაღება სურთ, სთხოვენ, დოჩის რომელიმე ფრაზა თქვას. ნანუკა პროფესიით მსახიობი არ არის, მაგრამ ეს სფერო ძალიან მოსწონს.

ნანუკა გულუა:

ქალაქ ზუგდიდში დავიბადე და გავიზარდე. სულ მსახიობობაზე ვოცნებობდი. მე რომ სკოლა დავამთავრე, ახალი ომგამოვლილები ვიყავით, მოგეხსენებათ, სამეგრელოში ამ პერიოდმა კიდევ უფრო მძიმედ გაიარა, გადავიფიქრე მსახიობობა და ჩავაბარე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. გადმოვედი თბილისში საცხოვრებლად, დავამთავრე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ჟურნალში. მას მერე, ძალიან მალევე, გავხდი პერსონალის მართვის მენეჯერი, რაც ახლა ჩემი პროფესიაა.

მანამდეც ძალიან მიჭირდა დასახელება, ვინ ვარ პროფესიით და ახლა ავიჭერი კიდევ უფრო, რაც სერიალში დავიწყე მონაწილეობა, ამიტომ ამ შეკითხვას ვრცლად ვპასუხობ ხოლმე.

დოჩი როგორ დაიბადა?

დოჩი ქეთის (ქეთი დევდარიანი, სცენარისტი - ავტ.შენ.) შვილია და ალბათ, მას უნდა ჰკითხოთ. მე შეიძლება ვივარაუდო, როგორ დაიბადა. მე და ქეთის გვყავს საერთო მეგობარი, თინათინი, რომლის დაბადების დღეზეც გავიცანით ერთმანეთი. მგონი, იქიდან გაუჩნდა იდეა, შეექმნა დოჩი. ძალიან აქტიური ადამიანი ვარ, განსაკუთრებით მეგობრების შეკრებაზე. დეტალურად არ მახსოვს, რა დროს მოვხიბლე ქეთი, მაგრამ ალბათ, ამ დაბადების დღეზე გაუჩნდა დოჩის შექმნის იდეა. მეორე წელს, როცა მე და ქეთი ისევ შევხვდით თიკოს დაბადების დღეზე, ძალიან გაბრაზებული ვიყავი. გრიშა კაკაჩიას პერსონაჟთან გულუები მივიდნენ აკლდამაში ადგილის სათხოვნელად და მან უარით გაისტუმრა, თიკოს ვეუბნებოდი, ერთი გამოვიდეს ქეთი, რაღა მაინცდამაინც გულუები ამათხოვრა აკლდამაზე-მეთქი (იცინის). ამაზე ძალიან ბევრი ვიხალისეთ. ქეთი დამპირდა, რომ ამ შეცდომას გამოასწორებდა. როცა კასტინგზე მისვლა შემომთავაზა, უარი ვუთხარი, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ მის იმედებს ვერ გავამართლებდი. მერე მითხრა, სცენარს გადმოგიგზავნი, წაიკითხე და გადაწყვიტე, მოხვალ თუ არაო. როცა წავიკითხე, მივხვდი, რომ ამ ქალს ვერავის დავუთმობდი, მივედი კასტინგზე და გადავლახე ის არანორმალური ნერვიულობა, რაც ახლავს ყველა დილეტანტი მსახიობის მცდელობას.

დოჩისთან რა გაქვთ საერთო?

ერთადერთი განმასხვავებელი არის სიმკაცრე, რომელიც მე არ მაქვს და მისი დამახასიათებელი საუბრის მანერა. დანარჩენი თვისებებით ძალიან ვგავართ, ქარცეცხლით, ტემპერამენტით, საუბრის სისწრაფით. როცა ჩემს ახლობელს სჭირდება ჩემი დახმარება, მეც გავრბივარ და მზად ვარ, თავიდან ბოლომდე ვიყო მის პირად ცხოვრებაში ჩართული, არა დოჩის მეთოდებით, რა თქმა უნდა. დოჩი არ არის უარყოფითი პერსონაჟი, აქვს პროვინციული შტრიხები. როგორც ირკვევა, თავისი პირადი ცხოვრება არ აქვს და ბუძისა და ნათესაობაზე დახმარებაზეა ორიენტირებული. მიყვარს და მომწონს დოჩი. არ ვარ პროფესიონალი მსახიობი, რომ მისი როლის შესრულება გამადვილებოდა. ალბათ, არის ბევრი მსგავსება.

დოჩის მსგავსად თქვენც მკაცრი ხართ მამაკაცების მიმართ?

არა (იღიმის), მე უფრო ლოიალური ვარ. ვერ გეტყვი, რომ თავს მესხმიან და აივანზე გამობრძანების შემოთავაზებებით მოდიან...

როგორი მამაკაცები მოგწონთ?

ჩამოწერილი კრიტერიუმები არ მაქვს. მომწონს ლაღი ადამიანები. აგრესიულ ადამიანს არ მივიკარებდი.

დოჩის როლმა არ მოიტანა თაყვანისმცემლების ტალღა?

მოიტანა, რასაკვირველია. ბოლო პერიოდი ვხვდები, რომ ძალიან შევიცვალე. ის ენერგია, რომელიც მქონდა და უამრავ ადამიანს ვღლიდი ამით, ახლა დაცლილი ვარ და თან სავსე ემოციებით. არ ვიცი, რა ჰქვია ამ შეგრძნებას. ვერ ვხვდები, რომ ეს ჩემ თავს ხდება, უცებ როგორ გავხდი ასე ნაცნობი და საყვარელი ყველასთვის. როგორ უნდა შევინარჩუნო ეს სიყვარული და არ გავაფუჭო, ამას ვფიქრობ. სანამ ამას არ განიცდი და არ გაივლი, ვერც გაიგებ. ერთეულებს შეიძლება ხვდეთ წილად ის უზომო სიყვარული, რასაც ახლა მე ვიღებ. მინდა, ყველას სითბოს პოზიტივით ვუპასუხო.

თავიდან, როცა პირველი სერია გავიდა, ასე დადებითად არ იყვნენ განწყობილები. ვფიქრობდი, რა და როგორ გამეკეთებინა, რომ სხვა მსახიობებისთვის ხელი არ შემეშალა. იყო დადებითი კომენტარებიც და კრიტიკული მოსაზრებებიც, ეს ჯანსაღი პროცესია, მაგრამ მე ვერ ვიღებ და განვიცდი. ცხოვრებაშიც ასეა, შენიშვნის მიღებას ყველაფერი მირჩევნია. ბოლო სერიების გასვლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ყველას მხრიდან იმდენი პოზიტივი მოდის, რომ მეშინია, როგორ შევინარჩუნო. თურმე რამდენი ადამიანი ელოდება ამ სერიალს. როგორ შეიძლება გავკადნიერდე და ვინმეს რჩევა მივცე, მაგრამ მინდა ვთქვა, რომ მინიმალური პოზიტივიც კი შეიძლება, ძალიან კარგად დაგიბრუნდეთ. ამდენი სიხარულისგან ვერ ვსუნთქავ.

მეგრელების შეფასების არ გეშინოდათ?

ვფიქრობდი, როგორ მიიღებდნენ. ხომ არ იფიქრებდნენ, რომ დავცინით. მინდოდა, რომ მეგრელებს სიამოვნება მიეღოთ და დანარჩენი საქართველო არ გამეღიზიანებინა. მინდოდა, სიცილი და ხალისი მოეტანა იმ ადამიანებისთვის, ვინც მეგრული არ იცის. ვინ იცის, ის უფრო კარგად მიხვდებოდა ამ „კვაჭობებს“ და მიიღებდა სიამოვნებას. ასეც მოხდა. მსმენია ტექსტები, რომ ამაყობენ ჩემით. ამაზე დიდი ჯილდო არ არსებობს ადამიანისთვის. ერთი სული მაქვს, როდის ჩავალ სამეგრელოში. ახლა ისე კარგად ვერ ვგრძნობ და დიდი სიამოვნება მელოდება წინ.

თხა, ჭაკი, ჯუა - ეს ფრაზა თქვენ მოიფიქრეთ?

ეს არის ჩემი მეგობრის ბებიის სიტყვები, რომლებსაც ჩვენ გვეძახდა. მოწიფულობის ასაკში რომ გავრბოდით და გამოვრბოდით, მაშინ გვეძახდა, ოღონდ გათხოვებასთან დაკავშირებით არა (იღიმის). გადაღებისას მე მომაფიქრდა და მგონია, რომ გაამართლა...

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: რესტორანი „დადიანი“

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="117867,117868,117869,117870,117871"]
                    [post_title] => ნანუკა გულუას მეგრული „კვაჭობები“: „თხა, ჭაკი, ჯუას ჩვენი მეგობრის ბებია გვეძახდა...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => nanuka-guluas-megruli-kvachobebi-tkha-chaki-juas-chveni-megobris-bebia-gvedzakhda
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-27 12:53:47
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-27 08:53:47
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=117863
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [1] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 116276
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-20 16:51:02
                    [post_date_gmt] => 2017-03-20 12:51:02
                    [post_content] => ტელეწამყვანი სალომე არშბა დედა რამდენიმე წლის წინ გახდა. მასა და მსახიობ კახა მიქიაშვილს გოგონა, თინა შეეძინათ. ბანალური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ მაინც უნდა ითქვას, რომ სალომესთვის თინას დაბადების შემდეგ ყველაფერი რადიკალურად შეიცვალა...

სალომესთან ინტერვიუ რესტორან „ტერასაში“ ჩავწერეთ, დედა-შვილმა კი სიამოვნებით იპოზიორა ფოტოკამერის წინ.

ვის ჰგავს თინა გარეგნულად?

სალომე არშბა:

დედიკოსაც ჰგავს და მამიკოსაც. მგონია, რომ თვალებით მე მგავს. ჩემი პატარაობის ფოტო მაქვს და იმ ფოტოში ძალიან მგავს. რაც შეეხება ხასიათს, ფანტასტიკური გოგოა. ყველა აქებს თავის შვილს, მაგრამ მართლა ძალიან კარგი გოგოა. დაბადებიდან ვეკონტაქტები, როგორც ზრდასრულს და ყველაფერი ესმის. მასთან ურთიერთობა ერთი დიდი სიამოვნებაა. ვფიქრობ, მან ორივესგან აიღო საუკეთესო თვისებები და საკუთარ თავში გააერთიანა...

საქმიანი ქალების მინუსად მიიჩნევა ის, რომ შვილებთან მცირე დროს ატარებენ...

მე არ ვარ საქმიანი ქალი (იღიმის). მიუხედავად იმისა, რომ თინა ორი თვის იყო, სამსახურში რომ გავედი, უფროსობა ძალიან მიწყობდა ხელს და ცოტა ხნით მიწევდა გასვლა. რეჟიმი ისე მქონდა აწყობილი, რომ თინასთან მაქსიმალურად ბევრი დრო გაეტარებინა. ბოლო სამსახურშიც ასე იყო - თინას ბაღისთვის მე ვამზადებდი, შემდეგ მივდიოდი სამსახურში, საღამოსაც სულ შვილთან ერთად ვატარებდი. ძიძა მაშინ ავიყვანე, როცა თინა წელიწადნახევრის გახდა. სამ წლამდე ძიძა მეხმარებოდა, შემდეგ კი თინა ბაღში წავიდა.

დედიკოსთან ერთად ყველაზე მეტად რისი თამაში უყვარს?

სხვადასხვა თამაში გვაქვს, ბურთსაც ვაგორებთ, ფეხბურთს ვთამაშობთ, დედა-შვილობანას... ერთობლივი თამაშები ძალიან კარგია. მესმის, რომ ეს შესაძლოა, დედისთვის დამღლელი იყოს სამსახურის შემდეგ, მაგრამ ჩვენ ასე ავაწყვეთ, რომ ბევრ რამეს ერთად ვაკეთებთ. ახლა, ბოლო დროს დაიწყო მარტო თამაში. როცა თინა პატარა იყო, სამსახურში რომ მივდიოდი, ტიროდა. მერე ავუხსენი, რომ ყველა დედამ უნდა იაროს სამსახურში, რომ შვილებს სურვილები აუსრულონ (იღიმის), ამის შემდეგ აღარ უტირია.

შეიძლება ითქვას, რომ შენი ცხოვრება თინას გაჩენის შემდეგ რადიკალურად შეიცვალა?

რეჟიმიც შეიცვალა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა და მეც შევიცვალე, შემეცვალა პრიორიტეტები, ღირებულებები. 2012 წლის შემდეგ, რაც თინა გაჩნდა, მე მისთვის ვცხოვრობ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მჭირდებოდა, სხვადასხვა ეტაპზე ამა თუ იმ შემოთავაზებაზე უარიც მითქვამს. არ მიმაჩნია, რომ არასწორად მოვიქეცი. შინაგანი მოთხოვნილება მაქვს, რომ თუკი შემიძლია, შვილს დიდი დრო დავუთმო და ასეც ვიქცევი.

როცა ფეხმძიმედ იყავი, ბავშვის აღზრდაზე ლიტერატურას თუ კითხულობდი?

როცა ორსულად ვიყავი, ჩემს მეგობრებს უკვე ჰყავდათ შვილები, მათ გამოცდილებასაც ვიზიარებდი და უამრავი ლიტერატურაც წავიკითხე. ინტერნეტში მაქსიმალურად ამომწურავი ინფორმაცია მოვიძიე. თინას დაბადების შემდეგ პედიატრთან 24 საათი კონტაქტზე ვიყავი.

28 წელი, როცა თინა გავაჩინე, ვფიქრობ, იდეალური ასაკია შვილის გასაჩენად. ფსიქოლოგიურად, ფიზიკურად და ემოციურად მზად ვიყავი. ძალიან მომზადებულმა გავიარე ეს პერიოდი და არ მქონია პოსტსამშობიარო დეპრესია. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ვიღლებოდი, ყოველი წუთი ბედნიერებას მანიჭებდა. თინა ოთხწელიწადნახევრისაა და დღემდე არც ერთი ღამით არსად დამიტოვებია. ჯერ ვერ ვტოვებ. ყველგან ერთად დავდივართ...

თუ ფიქრობ სკოლის შერჩევაზე?

ბაღზე ძალიან ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი, რომ კარგი არჩევანი გავაკეთე, რადგან მარტივად დარჩა ბაღში. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იქ თავს კომფორტულად გრძნობდა. არადა, ჩემ გარეშე არ იძინებდა, ღამით სხვაგან არასდროს დამიტოვებია, სამსახურში რომ მივდიოდი - ტიროდა და რომ ვბრუნდებოდი, კართან მხვდებოდა...

ახლა ვარჩევ სკოლას. ბევრი კითხვის ნიშანი მაქვს. გარდა იმისა, რომ კერძო სკოლები ძალიან ძვირია, არ ვიცი, ამ თანხის შესაბამის განათლებას თუ მისცემენ. რამდენიმე სკოლაში ვიყავი და კიდევ ვაპირებ მისვლას.

ბავშვობაში ფანტაზიორობდი, რამდენი შვილი უნდა გყოლოდა?

ერთი ვიდეორგოლია, „იმედის დილის“ პრომო, სადაც ვამბობ, რომ მინდა, ხუთი შვილი მყავდეს. ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ ბევრი შვილი მეყოლებოდა, მაგრამ ყველაფერს რომ თავი დაანებო, იმხელა პასუხისმგებლობა და საფიქრალია შვილის ყოლა... რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე. სულ შვილზე ფიქრობ და ყველაფერი საუკეთესო მისთვის გინდა. ასე რომ, ჯერ თინათი ვტკბები (იღიმის).

როგორი გინდა იყოს შენი თინა?

ამაზეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ. დედაჩემის თაობა რადიკალურად განსხვავებულად ზრდიდა შვილებს. მე სხვა მეთოდი ავირჩიე აღსაზრდელად. თინას ძალიან იშვიათად ვუბრაზდები. ყოფილა მომენტები, როცა წყობიდან გამოვსულვარ, მიყვირია, რასაც მერე ძალიან განვიცდი ხოლმე, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად მომხდარა. დღეს ბავშვები ბევრად თავისუფლები არიან, მე ასე ვფიქრობ.

არმაზში ჩემი მეგობრის აგარაკზე ვისვენებთ ხოლმე. ბავშვები დილიდან ფლომასტერებით მთელ სახესა და ტანს იხატავენ. ეს ჩემთვის პრობლემა არაა, მერე გავხეხავ, რამდენიმე დღე მცირე ლაქებით ივლის, მაგრამ ასე გართობას არ ავუკრძალავ. თინასთან ერთად ვითამაშებ ისე, რომ მერე მთელი სახლი დასალაგებელი იყოს... სიმკაცრე აუცილებელია, მაგრამ თინასთან საუბარი და ახსნა კარგად ჭრის. ჩემმა შვილმა არ იცის, რას ნიშნავს დასჯა. რაც მთავარია, კარგი შედეგი მაქვს. რაც მთავარია, ბოდიშის მოხდა იცის. მეც ასეთი ვარ. ცუდად ვგრძნობ თავს, თუ არასწორად მოვიქეცი და ბოდიში არ მოვიხადე...

ყველა დედას უნდა, საუკეთესო შვილი ჰყავდეს. მინდა, თავისუფალი გაიზარდოს და არ მოექცეს დოგმებში. მინდა, ძალიან კარგად ისწავლოს. თუკი კარგ განათლებას მიიღებს, ბევრი რამ გაუადვილდება ცხოვრებაში. მსურს, იყოს მიზანდასახული, იცოდეს, რა უნდა და როგორ გადადგას მყარი ნაბიჯები ამ მიმართულებით. მგონია, რომ მშობლებმა შვილებს თავისუფლება უნდა მივცეთ. რასაკვირველია, ზღვარი ყველგან არსებობს...

არის შეცდომა, რომელიც არ გინდა, შენმა შვილმა გაიმეოროს?

რა თქმა უნდა, მაგრამ შეიძლება, დედის შეცდომა შვილმა მაინც გაიმეოროს. დედისთვის მეც არ მომისმენია და მერე წამიტეხავს ცხვირი. თინას რჩევას მივცემ, მაგრამ ჩემს აზრს თავს არ მოვახვევ, გადაწყვეტილებას თავად მიიღებს.

სალომე, საქმიანობის კუთხით რა ხდება? „ჯი-დი-ეს“-ზე, სადაც შენ მუშაობდი, შუადღის გადაცემა დაიხურა...

ტელევიზიაში აღარ ვმუშაობ. მაქვს ერთადერთი სამსახური, ჩემი საყვარელი ჟურნალი „სთეფსი“, სადაც ვწერ. იმედი მაქვს, რაიმე გამოჩნდება, რადგან სამსახური ყველას სჭირდება. რომ არ მჭირდებოდეს, მთელ თავისუფალ დროს თინას დავუთმობდი. ახალი სამსახური რომ მექნება, მაინც ისე შევათავსებ, რომ შვილს ყურადღება არ მოვაკლო.

გადაღების ადგილი: რესტორანი „ტერასა“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

[gallery royalslider="1" ids="116282,116284,116283,116285,116291,116287,116289,116288,116281,116286,116290"]
                    [post_title] => სალომე არშბა მთელ თავისუფალ დროს შვილთან ატარებს - „რაც თინა გაჩნდა, თავისუფლად ვერ ამოვისუნთქე...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => salome-arshba-mtel-tavisufal-dros-shviltan-atarebs-rac-tina-gachnda-tavisuflad-ver-amovisuntqe
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 17:04:46
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 13:04:46
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=116276
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

            [2] => WP_Post Object
                (
                    [ID] => 115768
                    [post_author] => 4
                    [post_date] => 2017-03-17 15:16:10
                    [post_date_gmt] => 2017-03-17 11:16:10
                    [post_content] => ნანიკო ხაზარაძესა და მის შვილს, ლილუ ნუცუბიძეს, რომელიც უკვე დიდი გოგოა, „ტიფანი ბარში“ შევხვდით ფოტოსესიისა და ინტერვიუსთვის. ლილუს ამჟამად დედიკოსავით ვარცხნილობა აქვს, თუმცა ნანიკო ამბობს, რომ ეს მისმა ქალიშვილმა თავად გადაწყვიტა.

დედა-შვილს ძალიან საინტერესო ურთიერთობა აქვს, რაზეც სიამოვნებით გვესაუბრნენ.

ნანიკო, როგორი გოგო გაიზარდა შენი ლილუ?

დიდად არ შეცვლილა, უბრალოდ, ფიზიკურად გახდა დიდი. როგორც იყო, ისეთივე დარჩა - კეთილი, პასუხისმგებლიანი, მორჩილი...

ლილუ:

ყველაფერში - არა. მაგალითად, ოთახს არ ვალაგებ ხოლმე. კიდევ ზოგჯერ ვმეცადინეობდი, მაგრამ ხარისხიანად არა... კიდევ ჩემი ნაკლი ისაა, რომ ცოტას ვჭამ, არ მაძალებენ და რაც მიყვარს, იმას მაჭმევენ, მაგრამ მაშინ, როცა არ მშია.

ნანიკო:

რა ქნას, მეტი ნაკლი არ აქვს. მეცადინეობას რაც შეეხება, ახლა უკვე კარგად მეცადინეობს. ეს გამოსწორებულია, დალაგებასაც მოევლება. რაც შეეხება ჭამას, ეს თვითონ გადაწყვიტე, დიდი ხარ უკვე.

ვის ჰგავს ლილუ?

მამამისს ჰგავს საოცრად. ერთი რამ, რაც საერთო გვაქვს, ეს თვალებია. მართლა ძალიან ჰგავს.

ლილუ:

ბებიაჩემი ხანდახან ლევანიკოს მეძახის (იცინის).

ხასიათით ვის ჰგავხარ?

ხანდახან ძალიან ცუდი ხასიათი მაქვს. ასეთ დროს ან გამოუძინებელი ვარ, ან დაღლილი, ან მშიერი. ოღონდ მე ვერ ვხვდები, რომ მშიერი ვარ. როცა შევჭამ, ენერგიული ვხდები და კარგ ხასიათზე ვდგები.

ნანიკო, ბავშვობიდან გამოხატავდა ასეთ ხასიათს?

მართალია. როცა მშიერია, არ უნდა გაეკარო, ლომივით არის (იღიმის). ორ ლუკმას რომ აჭმევ, მართლაც კარგ ხასიათზე დგება. ბავშვობიდან ასეთი ხასიათი ჰქონდა და მართლა არაფერი შეცვლილა. ფიზიკურად გაიზარდა, გამოცდილება დაემატა, რითაც უფრო ჭკვიანურად აკეთებს რაღაცეებს, ფიქრობს...

ნანიკოს დეფიციტი ხომ არ არის შენს ცხოვრებაში, ლილუ?

არა, პირიქით. ყველაფერში მეხმარება, რჩევებს მაძლევს, ხანდახან ვკამათობთ. ზოგჯერ ხომ საჭიროა კამათი? განვიხილავთ იმას, რაც არ მოგვწონს და გვინდა, რომ გამოსწორდეს.

ნანიკო:

ლილუს ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე არ ჰქონია ჩემი დეფიციტი. იმასაც უნდა ვუმადლოდე, რომ ასეთი გრაფიკი მაქვს. ჩემი სურვილია, რომ ლილუს არ აკლდეს ჩემი ყურადღება და არც აკლია. არ ვიცი, როგორ ვახერხებ. სურვილი თუ გაქვს, ყველაფერს მოახერხებ, ათასი საქმეც რომ გეყაროს თავზე...

მოგწონს, დედიკო რომ ეკრანზეა?

ლილუ:

ძალიან მომწონს. ზოგადად დედაში მომწონს ის, რომ თბილია, კომუნიკაბელურია, გახსნილია ჩემთან და ჩემი საუკეთესო მეგობარია. ზოგს დედასთან არ აქვს ასეთი კარგი ურთიერთობა, როგორც ჩვენ გვაქვს ერთმანეთთან.

ნანიკო:

ჩვენ შორის ტაბუდადებული თემები არ არსებობს. არც მე ვუმალავ არაფერს, რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდება და არც ლილუ მიმალავს. საქმიანად განვიხილავთ, ვბჭობთ, ხშირად ვეკითხები რჩევებს. სხვათა შორის, ბევრი კარგი რჩევა მოუცია, რაც აქამდე არ ვიცოდი, რომ უნდა გამეკეთებინა. ეს მომხდარა პროფესიულ და პირად ცხოვრებასთან დაკავშირებით. სულ პატარა იყო, ბაღში რომ მივაკითხე. მისი ბაღელის დედა დავინახეთ. მითხრა, რა ლამაზიაო. მეც ვუპასუხე, სულ კარგად აცვია-მეთქი. თუ სულ კარგად აცვია და ასე მოგწონს, რატომ არ გითქვამს მისთვის არასდროსო... მაშინ მივხვდი, რომ არ გამოვხატავდი ჩემს მოწონებას და მეგონა, რომ ავტომატურად ყველა მიხვდებოდა, რაც ასე არ არის. იმ დღიდან დავიწყე დაკვირვება და კომპლიმენტების ხმამაღლა გამოხატვა. იმ დღიდან მოყოლებული ბევრ ადამიანს ვახარებ ჩემი კომპლიმენტებით. ლილუმ გამაკეთებინა ეს აღმოჩენა და მადლობა ამისთვის. პროფესიულ რჩევებსაც მაძლევს. მაგალითად, არ მოსწონს ჩემი პროფესია, იმიტომ, რომ ჟურნალისტები ხშირად ეკრანზე არ საუბრობენ იმას, რასაც მართლა ფიქრობენ. ეს არ ეხება ყველა გადაცემასა თუ წამყვანს, მაგრამ ძირითადად, წამყვანების მინუსია ის, რომ მათ უწევთ სულ სხვა საკითხებზე საუბარი და რეალურად სხვა რაღაცები აწუხებთ. მას მერე დავიწყე ამ თემაზე ფიქრიც, მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანზე არასდროს ვიტყუები, ყოველ შემთხვევაში ვცდილობ. მას მერე უფრო მეტად ვუფიქრდები, რა უნდა ვთქვა და რა - არა. ასე რომ, ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია.

ლილუ:

მკითხეს, რა გინდა, გამოხვიდე, ალბათ, ჟურნალისტიო. მაშინ ვუპასუხე, რომ არ მსურს ჟურნალისტობა, უფრო მეტად მხატვრობა მინდა, რასაც მინდა, იმას დავხატავ და თავისუფალი ვიქნები-მეთქი, ჟურნალისტს კი აზრის ბოლომდე გამოთქმის საშუალება არ აქვს. მირჩევნია, ისეთი საქმიანობა მქონდეს, სადაც თავისუფალი ვიქნები.

კიდევ რა შედის შენს ინტერესებში?

ვცეკვავ, თანამედროვე ცეკვებზე დავდივარ.

დედიკო დადის სკოლის კრებებზე?

სკოლის კრებები არ გვაქვს. მოვიფიქრეთ ასეთი ფორმა, მიმაქვს რვეული, სადაც ვაწერინებ მასწავლებლებს ჩემს დახასიათებებს და მერე ნანიკო ნახულობს.

ერთნაირი ვარხნილობა რომ გაქვთ, ვინ მოიფიქრა?

ნანიკო:

ამას ჩემთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ყველა მეკითხება, რა უქენი ბავშვსო. რამდენიმე კლასელმა გოგონამ მოიფიქრა და ერთად გადაიპარსეს თავები. დედა არაფერ შუაშია.

ლილუ:

ნანიკო სამსახურში იყო, გაუგრძელდა ჩაწერა. სახლში მივედი და დავურეკე ნანიკოს, 6 ლარი მაქვს და თმა უნდა გადავიპარსო-მეთქი. ნანიკო დამეთანხმა, ოღონდ მთხოვა, დავლოდებოდი. მოვიდა, ერთად წავედით სალონში და გადავიპარსე თავი.

ბიჭი თუ მოგწონს, ნანიკოს უყვები?

კი, ყველაფერს და ძალიან კარგ რჩევებს მაძლევს. მაგალითად, მირჩევს, რომ ძალიან აქტიური არ ვიყო და თვითონაც დააცადო რაღაცის გაკეთება. მეტი არ მახსენდება, მაგრამ მისი რჩევები გამომადგა.

მოკლედ, ძალიან იდილიური ურთიერთობა გაქვთ...

ნანიკო:

მე ვფიქრობ, რომ საუბრით ბევრი პრობლემის მოგვარებაა შესაძლებელი. მხოლოდ ჩემსა და ლილუზე არ მაქვს ლაპარაკი. ხშირად გვგონია, რომ რაღაცას რომ ვფიქრობთ, სხვამაც იცის და ასე არ არის.

აკრძალვები არ არის?

ლილუ:

აკრძალვები არა, მაგრამ ჩემი უსაფრთხოების გამო საღამოს სახლში უნდა ვიყო. ასევე არ შეიძლება სკოლის გაცდენა, ესეც ჩემ სასარგებლოდაა.

პროფესია უკვე არჩეული გქონია...

არა, ალბათ, ხატვა ჰობი იქნება და სხვა საქმიანობას ავირჩევ. ხატვა მიყვარს, მაგრამ მინდა, პრაქტიკული პროფესია მქონდეს.

ფულს ნანიკოს სთხოვ ხოლმე თუ თვითონ გაძლევს?

ხან ასეა, ხან - ისე. ბევრს თუ ვთხოვ და უმიზეზოდ, მაშინ არ მაძლევს.

ნანიკო, რა ღირებულებები ჩადე ლილუში, როგორი გოგო გინდა იყოს?

ძალიან ბევრი რამ თვითონ ლილუსგან ვისწავლე. ის ჩემთვის მთავარი ფიგურაა. მან შეკრა ყველაფერი, რაც აქამდე მქონდა. მან წინა პლანზე გამოიტანა ღირებულებები და მოათავსა ერთ ადგილას. ჩემი მთავარი მისიაა, ლილუმ დამოუკიდებლად ცხოვრება ისწავლოს. შეიძლება, ხვალ აგური დამეცეს თავში და ჩემ გარეშე მოუწიოს ცხოვრებამ. ლილუმ ისიც იცის, რომ მთავარი სიძლიერე ცოდნაა, როცა რაღაც კარგად იცი, არ დაიკარგები. მთავარია სწავლა და დამოუკიდებლად ცხოვრების უნარი.

ბევრი მშობელი აგროვებს თანხას, რომ სწავლაში დააბანდოს... 

მისი სკოლა თავისთავად მოიცავს საზღვარგარეთ გამგზავრებას. ახლა მიდის საფრანგეთში ერთი თვით, შემდეგ მე-12 კლასს რომ დაასრულებს, ისევ გაემგზავრება. ახლა არ უნდა წასვლა, მაგრამ ვფიქრობ, მერე მოინდომებს.

ლილუ:

ფრანგული მესმის და ვწერ, მაგრამ მგონია, რომ ოჯახთან ურთიერთობა გამიჭირდება. თან, იქაურ სკოლაში სხვანაირი სისტემაა და მეშინია...

ერთად სამოგზაუროდ დადიხართ?

ვყოფილვართ, თურქეთში, გერმანიაში და შვეიცარიაში.

ნანიკო:

დიდი მილიონერის განცხადება გამოვიდა, მაგრამ ნამდვილად ნამყოფები ვართ. ჩემი მეგობრები ცხოვრობენ. ჟენევაში რომ ჩავედი, სადაც ჩემი მეგობარი ცხოვრობს, ერთ მშვენიერ დღეს ვკითხე, ხომ კარგია აქ-მეთქი და ვერ მიხვდა, რატომ იყო კარგი. დავავალე, მეორე დილას რომ გაიღვიძებდა, ჩემთვის ეთქვა სამი განსხვავება თბილისსა და ჟენევას შორის. ეს განსხვავებები კი იყო შემდეგი - რომ იქ სხვანაირი ბრენდის რძე იყიდება, სხვა ენაზე საუბრობენ და ბევრი ჩიტი დაფრინავს (იცინის). მივხვდი, რომ ლილუისთვის საქართველო იდეალური გარემოა, რადგან მან ვერ ნახა განსხვავება. მივხვდი, რომ არაჩვეულებრივ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. შემდეგ ჯერზე უფრო მოეწონა.

ლილუ:

ბევრი ადგილი მოვინახულეთ, ერთხელ დავიკარგეთ და ცოტა გავერთე კიდეც. სუფთა ქალაქია, სიგარეტს არ ეწევა ბევრი და ეს ძალიან მომწონს. ჩუმი ხალხია, მუდო (იცინის). მე უფრო ხალისიანი და გიჟი ვარ, გართობის მოყვარული, იქ კი სულ ჩამოსტირით სახე და მოწყენილები არიან.

ნანიკო:

ესეც თქვენი ევროპა. გაუმარჯოს საქართველოს!..

ლილუ, აქ როგორ ერთობი?

მე და ჩემი მეგობრები ძალიან კარგად ვერთობით, ან ერთმანეთთან ვრჩებით, ან კაფეში მივდივართ.

ნანიკო, წლები რომ გავა და საზღვარგარეთ წავა სასწავლებლად, მონატრებას როგორ გაუმკლავდები?

მონატრება ეგოისტური გრძნობაა. თუკი რეალურად გიყვარს ადამიანი, რომელ ქვეყანაშიც უნდა იყოს, მისი ბედნიერება უნდა გაგიხარდეს. თან, ახლა ტექნოლოგიებია განვითარებული და შეგიძლია ნებისმიერ დროს დაუკავშირდე.

ლილუ:

შეიძლება ნიუ იორკში წავიდე, სადაც ლევანიკოა. 18 წლის რომ ვიქნები, „მწვანე ბარათი“ მექნება, რადგან მამაჩემს აქვს ეს ბარათი. შეიძლება, აქაც დავრჩე...

ნანიკო:

სადაც შენ უფრო მოგეწონება, შეგიძლია, იქ გაემგზავრო.

გადაღების ადგილი: „ტიფანი ბარი“

ფოტო: დათუნა აგასი

ნინო მურღულია

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="115779,115789,115793,115782,115780,115785,115786,115791,115787,115794,115783,115781,115784,115788,115790,115792"]
                    [post_title] => ნანიკო ხაზარაძისა და ლილუ ნუცუბიძის დედა-შვილური იდილია  - „ლილუ ჩემი ერთგვარი ცენზორია...“
                    [post_excerpt] => 
                    [post_status] => publish
                    [comment_status] => closed
                    [ping_status] => closed
                    [post_password] => 
                    [post_name] => naniko-khazaradzisa-da-lilu-nucubidzis-deda-shviluri-idilia-lilu-chemi-ertgvari-cenzoria
                    [to_ping] => 
                    [pinged] => 
                    [post_modified] => 2017-03-20 14:59:13
                    [post_modified_gmt] => 2017-03-20 10:59:13
                    [post_content_filtered] => 
                    [post_parent] => 0
                    [guid] => http://fortuna.ge/?p=115768
                    [menu_order] => 0
                    [post_type] => post
                    [post_mime_type] => 
                    [comment_count] => 0
                    [filter] => raw
                )

        )

    [post_count] => 3
    [current_post] => -1
    [in_the_loop] => 
    [post] => WP_Post Object
        (
            [ID] => 117863
            [post_author] => 4
            [post_date] => 2017-03-27 12:47:10
            [post_date_gmt] => 2017-03-27 08:47:10
            [post_content] => ნანუკა გულუა „ჩემი ცოლის დაქალებში“ ყოვლისშემძლე დოჩი ალიშბაიას როლს ასრულებს. მეგრელი ქალის სახე, რომელიც სერიალში შექმნა, მისთვის ნაცნობია. ზუგდიდელია და შესაბამისად, ყველაფერი ის, რასაც სერიალში განასახიერებს, მისთვის ახლობელია. ხშირად ამბობს, რომ საკუთარ პერსონაჟს ძალიან ჰგავს.

ნანუკამ ამ სერიალით თავბრუდამხვევი წარმატება და პოპულარობა მოიპოვა, მასთან ფოტოების გადაღება სურთ, სთხოვენ, დოჩის რომელიმე ფრაზა თქვას. ნანუკა პროფესიით მსახიობი არ არის, მაგრამ ეს სფერო ძალიან მოსწონს.

ნანუკა გულუა:

ქალაქ ზუგდიდში დავიბადე და გავიზარდე. სულ მსახიობობაზე ვოცნებობდი. მე რომ სკოლა დავამთავრე, ახალი ომგამოვლილები ვიყავით, მოგეხსენებათ, სამეგრელოში ამ პერიოდმა კიდევ უფრო მძიმედ გაიარა, გადავიფიქრე მსახიობობა და ჩავაბარე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. გადმოვედი თბილისში საცხოვრებლად, დავამთავრე ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, ვმუშაობდი ერთ-ერთ ჟურნალში. მას მერე, ძალიან მალევე, გავხდი პერსონალის მართვის მენეჯერი, რაც ახლა ჩემი პროფესიაა.

მანამდეც ძალიან მიჭირდა დასახელება, ვინ ვარ პროფესიით და ახლა ავიჭერი კიდევ უფრო, რაც სერიალში დავიწყე მონაწილეობა, ამიტომ ამ შეკითხვას ვრცლად ვპასუხობ ხოლმე.

დოჩი როგორ დაიბადა?

დოჩი ქეთის (ქეთი დევდარიანი, სცენარისტი - ავტ.შენ.) შვილია და ალბათ, მას უნდა ჰკითხოთ. მე შეიძლება ვივარაუდო, როგორ დაიბადა. მე და ქეთის გვყავს საერთო მეგობარი, თინათინი, რომლის დაბადების დღეზეც გავიცანით ერთმანეთი. მგონი, იქიდან გაუჩნდა იდეა, შეექმნა დოჩი. ძალიან აქტიური ადამიანი ვარ, განსაკუთრებით მეგობრების შეკრებაზე. დეტალურად არ მახსოვს, რა დროს მოვხიბლე ქეთი, მაგრამ ალბათ, ამ დაბადების დღეზე გაუჩნდა დოჩის შექმნის იდეა. მეორე წელს, როცა მე და ქეთი ისევ შევხვდით თიკოს დაბადების დღეზე, ძალიან გაბრაზებული ვიყავი. გრიშა კაკაჩიას პერსონაჟთან გულუები მივიდნენ აკლდამაში ადგილის სათხოვნელად და მან უარით გაისტუმრა, თიკოს ვეუბნებოდი, ერთი გამოვიდეს ქეთი, რაღა მაინცდამაინც გულუები ამათხოვრა აკლდამაზე-მეთქი (იცინის). ამაზე ძალიან ბევრი ვიხალისეთ. ქეთი დამპირდა, რომ ამ შეცდომას გამოასწორებდა. როცა კასტინგზე მისვლა შემომთავაზა, უარი ვუთხარი, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ მის იმედებს ვერ გავამართლებდი. მერე მითხრა, სცენარს გადმოგიგზავნი, წაიკითხე და გადაწყვიტე, მოხვალ თუ არაო. როცა წავიკითხე, მივხვდი, რომ ამ ქალს ვერავის დავუთმობდი, მივედი კასტინგზე და გადავლახე ის არანორმალური ნერვიულობა, რაც ახლავს ყველა დილეტანტი მსახიობის მცდელობას.

დოჩისთან რა გაქვთ საერთო?

ერთადერთი განმასხვავებელი არის სიმკაცრე, რომელიც მე არ მაქვს და მისი დამახასიათებელი საუბრის მანერა. დანარჩენი თვისებებით ძალიან ვგავართ, ქარცეცხლით, ტემპერამენტით, საუბრის სისწრაფით. როცა ჩემს ახლობელს სჭირდება ჩემი დახმარება, მეც გავრბივარ და მზად ვარ, თავიდან ბოლომდე ვიყო მის პირად ცხოვრებაში ჩართული, არა დოჩის მეთოდებით, რა თქმა უნდა. დოჩი არ არის უარყოფითი პერსონაჟი, აქვს პროვინციული შტრიხები. როგორც ირკვევა, თავისი პირადი ცხოვრება არ აქვს და ბუძისა და ნათესაობაზე დახმარებაზეა ორიენტირებული. მიყვარს და მომწონს დოჩი. არ ვარ პროფესიონალი მსახიობი, რომ მისი როლის შესრულება გამადვილებოდა. ალბათ, არის ბევრი მსგავსება.

დოჩის მსგავსად თქვენც მკაცრი ხართ მამაკაცების მიმართ?

არა (იღიმის), მე უფრო ლოიალური ვარ. ვერ გეტყვი, რომ თავს მესხმიან და აივანზე გამობრძანების შემოთავაზებებით მოდიან...

როგორი მამაკაცები მოგწონთ?

ჩამოწერილი კრიტერიუმები არ მაქვს. მომწონს ლაღი ადამიანები. აგრესიულ ადამიანს არ მივიკარებდი.

დოჩის როლმა არ მოიტანა თაყვანისმცემლების ტალღა?

მოიტანა, რასაკვირველია. ბოლო პერიოდი ვხვდები, რომ ძალიან შევიცვალე. ის ენერგია, რომელიც მქონდა და უამრავ ადამიანს ვღლიდი ამით, ახლა დაცლილი ვარ და თან სავსე ემოციებით. არ ვიცი, რა ჰქვია ამ შეგრძნებას. ვერ ვხვდები, რომ ეს ჩემ თავს ხდება, უცებ როგორ გავხდი ასე ნაცნობი და საყვარელი ყველასთვის. როგორ უნდა შევინარჩუნო ეს სიყვარული და არ გავაფუჭო, ამას ვფიქრობ. სანამ ამას არ განიცდი და არ გაივლი, ვერც გაიგებ. ერთეულებს შეიძლება ხვდეთ წილად ის უზომო სიყვარული, რასაც ახლა მე ვიღებ. მინდა, ყველას სითბოს პოზიტივით ვუპასუხო.

თავიდან, როცა პირველი სერია გავიდა, ასე დადებითად არ იყვნენ განწყობილები. ვფიქრობდი, რა და როგორ გამეკეთებინა, რომ სხვა მსახიობებისთვის ხელი არ შემეშალა. იყო დადებითი კომენტარებიც და კრიტიკული მოსაზრებებიც, ეს ჯანსაღი პროცესია, მაგრამ მე ვერ ვიღებ და განვიცდი. ცხოვრებაშიც ასეა, შენიშვნის მიღებას ყველაფერი მირჩევნია. ბოლო სერიების გასვლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ყველას მხრიდან იმდენი პოზიტივი მოდის, რომ მეშინია, როგორ შევინარჩუნო. თურმე რამდენი ადამიანი ელოდება ამ სერიალს. როგორ შეიძლება გავკადნიერდე და ვინმეს რჩევა მივცე, მაგრამ მინდა ვთქვა, რომ მინიმალური პოზიტივიც კი შეიძლება, ძალიან კარგად დაგიბრუნდეთ. ამდენი სიხარულისგან ვერ ვსუნთქავ.

მეგრელების შეფასების არ გეშინოდათ?

ვფიქრობდი, როგორ მიიღებდნენ. ხომ არ იფიქრებდნენ, რომ დავცინით. მინდოდა, რომ მეგრელებს სიამოვნება მიეღოთ და დანარჩენი საქართველო არ გამეღიზიანებინა. მინდოდა, სიცილი და ხალისი მოეტანა იმ ადამიანებისთვის, ვინც მეგრული არ იცის. ვინ იცის, ის უფრო კარგად მიხვდებოდა ამ „კვაჭობებს“ და მიიღებდა სიამოვნებას. ასეც მოხდა. მსმენია ტექსტები, რომ ამაყობენ ჩემით. ამაზე დიდი ჯილდო არ არსებობს ადამიანისთვის. ერთი სული მაქვს, როდის ჩავალ სამეგრელოში. ახლა ისე კარგად ვერ ვგრძნობ და დიდი სიამოვნება მელოდება წინ.

თხა, ჭაკი, ჯუა - ეს ფრაზა თქვენ მოიფიქრეთ?

ეს არის ჩემი მეგობრის ბებიის სიტყვები, რომლებსაც ჩვენ გვეძახდა. მოწიფულობის ასაკში რომ გავრბოდით და გამოვრბოდით, მაშინ გვეძახდა, ოღონდ გათხოვებასთან დაკავშირებით არა (იღიმის). გადაღებისას მე მომაფიქრდა და მგონია, რომ გაამართლა...

ფოტო: დათუნა აგასი

გადაღების ადგილი: რესტორანი „დადიანი“

 

 

 

[gallery royalslider="1" ids="117867,117868,117869,117870,117871"]
            [post_title] => ნანუკა გულუას მეგრული „კვაჭობები“: „თხა, ჭაკი, ჯუას ჩვენი მეგობრის ბებია გვეძახდა...“
            [post_excerpt] => 
            [post_status] => publish
            [comment_status] => closed
            [ping_status] => closed
            [post_password] => 
            [post_name] => nanuka-guluas-megruli-kvachobebi-tkha-chaki-juas-chveni-megobris-bebia-gvedzakhda
            [to_ping] => 
            [pinged] => 
            [post_modified] => 2017-03-27 12:53:47
            [post_modified_gmt] => 2017-03-27 08:53:47
            [post_content_filtered] => 
            [post_parent] => 0
            [guid] => http://fortuna.ge/?p=117863
            [menu_order] => 0
            [post_type] => post
            [post_mime_type] => 
            [comment_count] => 0
            [filter] => raw
        )

    [comment_count] => 0
    [current_comment] => -1
    [found_posts] => 62
    [max_num_pages] => 21
    [max_num_comment_pages] => 0
    [is_single] => 
    [is_preview] => 
    [is_page] => 
    [is_archive] => 1
    [is_date] => 
    [is_year] => 
    [is_month] => 
    [is_day] => 
    [is_time] => 
    [is_author] => 
    [is_category] => 
    [is_tag] => 1
    [is_tax] => 
    [is_search] => 
    [is_feed] => 
    [is_comment_feed] => 
    [is_trackback] => 
    [is_home] => 
    [is_404] => 
    [is_embed] => 
    [is_paged] => 
    [is_admin] => 
    [is_attachment] => 
    [is_singular] => 
    [is_robots] => 
    [is_posts_page] => 
    [is_post_type_archive] => 
    [query_vars_hash:WP_Query:private] => 599ecb495b535cb4eba12af5b129ea60
    [query_vars_changed:WP_Query:private] => 
    [thumbnails_cached] => 
    [stopwords:WP_Query:private] => 
    [compat_fields:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => query_vars_hash
            [1] => query_vars_changed
        )

    [compat_methods:WP_Query:private] => Array
        (
            [0] => init_query_flags
            [1] => parse_tax_query
        )

)

მსგავსი სიახლეები