თამუნა მუსერიძის პოდკასტში „ვეძებ“ მსახიობისა და რეპერის, კახა აბუაშვილის, კაბუს ყოფილი მეუღლე, ანუკა გიორგელაშვილი საუბრობს იმის შესახებ, რომ მათი შვილი, მარიამი გარდაცვლილად გამოაცხადეს, თუმცა ეჭვობს, რომ ის ცოცხალია:
ვიმშობიარე 1998 წელს, 16 დეკემბერს. გაჩნდა მარიამი, გოგო. ორსულობაც იყო ჩვეულებრივად, ნორმალურად მიმდინარეობდა ყველაფერი. მშობიარობაც ნორმალურად, გაჩნდა. მომილოცეს, რომ გამიჩნდა უჯანმრთელესი შვილი. გადამიყვანეს პალატაში, ვაჭამე. ექვსი საათი მე მყავდა, ხუთი-ექვსი საათი დაახლოებით მე მყავდა ბავშვი და პერიოდულად შემოდიოდა ექთანი. ნუ, სანამ არ გაიყვანეს, ვერ მოისვენეს: „გავიყვანთ, უნდა დაისვენო, გავიყვანთ, უნდა დაისვენო“. 17 წლის ვიყავი. გაიყვანეს ბავშვი, შენ დაისვენეო.
წინათგრძნობა მქონდა სასწაული, ბოლო პერიოდი მქონდა საოცარი შიში, ოღონდ რის მეშინოდა, მე თვითონ არ ვიცოდი და აი, რაღაცნაირად მინდოდა, რომ ბავშვი ჩემთან ყოფილიყო. კი ვიყავი ძალიან პატარა, რაღაცა, მაგრამ ეს ინსტინქტები მქონდა ალბათ. გავედი, რომ შევიხედე ოთახში, ბლოკში, სადაც ბავშვები იყვნენ, ვხედავ, რომ ჩემი შვილი აღარ არის იქ, სადაც აწერია გვარი, იქ აღარ წევს. დავიწყე კითხვა, რომ ბავშვი სად არის-მეთქი. არავინ არ იყო. გამოვიდა პედიატრი და მეუბნება ტექსტს, რომ: „შენს შვილს გაუჭირდა მუცლიდან გამოსვლა და გადავიყვანეთ რაღაც ბაროკამერაში, სადაც დედის ჟანგბადს ისუნთქებს რაღაც პერიოდი“. იქ არ შემიშვეს.
გამოვიდა პედიატრი, დამამშვიდა, არაფერიო სერიოზული პრობლემა არ არისო, ნუ გეშინიაო და დამიწყო გამოკითხვა. მთელი გენეტიკა გამოიკითხა, ვის რა პრობლემა ჰქონდა. და არავის არაფერი არ პრობლემა არ გვქონია, ვიყავით ჯანმრთელები. ანუ, გაიგეს ეს ყველაფერი, დააზუსტეს. კარგიო, არ ინერვიულოო, ყველაფერი კარგად იქნებაო და დამიდეს რაღაც ფურცლები, რაც დღემდე არ მასვენებს.
რაღაცებზე მაქვს ხელი მოწერილი ისე, რომ არც წამიკითხავს, იმიტომ რომ ვიჯექი, ვტიროდი, რაღაცა ბავშვურად, ეს ჩემი ემოციები იყო და მომაწერინეს რაღაცაზე ხელი. ვერ ვისვენებდი, გამოვდიოდი, მივდიოდი, გამოვდიოდი, მივდიოდი და აი, ამ ნერვიულობის ფონზე, და რომ დაინახეს, რომ ძალიან ემოციებში ვიყავი, ერთ-ერთი ექიმი მოდის და მეუბნება ტექსტს, რომელიც ცხოვრებაში არ დამავიწყდება: „კაი, რა გატირებს, პატარა ხარ, კიდევ მილიონ ბავშვს გააჩენო“, აი, მანდ ჩავიკეცე, იმიტომ რომ მივხვდი, რომ რაღაცა ხდებოდა. შემოდის ექთანი, მიკეთებს ნემსს, დამამშვიდებელს გაგიკეთებო. გავითიშე, მთელი ღამე მეძინა. დილით რომ გავიღვიძე, უკვე ამბები დამხვდა, მაგრამ მე მაინც არ ვიცოდი, რომ გარდაცვლილი იყო, ვითომ გარდაცვლილი.
დილით დაურეკეს დედაჩემს და კახას. უკვე ემზადებოდნენ ისინიც ჩამოსასვლელად, პამპერსები, რაღაცები უნდა ჩამოეტანათ და ეუბნება ექიმი, ბავშვი დამძიმდა, სასწრაფოდ ჩამოდითო. რომ ჩავიდნენ – 10 წუთიც არ უნდოდა ჩემი სახლიდან ჩაჩავამდე ჩასვლას – ეუბნებიან, დაგირეკეთ, უკვე ბავშვი გარდაცვლილი იყო და ვერ გითხარითო.დედაჩემს კითხვები რომ დავუსვი, იმდენად ვნერვიულობდი შენზე, რომ აღარ მიფიქრია ჩაძიებაზეო. ვერავინ წარმოიდგენდა მსგავს ამბავს…
სახელიც დავარქვი, მერე საბუთებში აღმოჩნდა, რომ შეუცვალეს სახელი. ბავშვს არ ატანდნენ, უთქვამთ, ჩვენ დავასაფლავებთო, ჩემმა მეუღლემ გაიგიჟა თავი და გამოატანეს. მაგრამ, როგორც ჩანს, სხვა ბავშვი იყო. იმიტომ, რომ ჩემი შვილი იყო შავგვრემანი და გარდაცვლილი ბავშვი იყო თეთრი და ქერა. ოღონდ ეს გაიგეთ მერე…
დაახლოებით ორი წლის წინ, დავიწყე ნათესავებთან მოკითხვა. ვინ ნახა ბავშვი-მეთქი, ზუსტად ვიცოდი, რომ ის ბავშვი არ არის ჩემი შვილი. პირველი დღიდან ვიცოდი, მერე გვეძახდნენ, რომ თქვენ ანუ ილუზიებში ხართო ორივეო.
ოთხი წელი არ იძებნებოდა დაბადების მოწმობა, შემდეგ გამოჩნდა, ოღონდ მე დავარქვი მარიამი, იქ არის გატარებული ელენედ. ჩაჩავაშიც ელენეთ არის გატარებული. თვითონ იყო შოკში ეს ბიჭი: „ვაიმე, ცოცხალიაო, იმიტომ რომ გარდაცვალება არ არისო“ და უცბად მიყურებს და: “არაო, ესე აწერიაო, რომ მოკვდაო“, კუთხეში ხელით მიჯღაბნილი იყო „მოკვდა“.
ჩაჩავაში ჯერ მითხრეს, რომ ყველანაირი საბუთი დამწვარიაო და მერე აღმოჩნდა, რომ არ იყო დამწვარი. იქ წერია, რომ ფილტვი არ გაეხსნა და ტვინში გაჟონვა იყო გარდაცვალების მიზეზი. ფილტვი არ გაიხსნა, ექვსი საათის მერე?
ბოლო წლები, უკვე დავხურე ეგ თემა, იმიტომ რომ მე თვითონ ძალიან ცუდად ვიყავი რაღაც პერიოდი, აი ძალიან, და ვცდილობ, რომ აღარ ვილაპარაკო მაგ თემაზე. მოლოდინი გვაქვს, გვაქვს და იმედი არის მაინც ცოტა, მაგრამ რა ვიცი… აი ყველაზე მეტად მაგის მეშინია, ხომ გეუბნები, რომ იმ ჩემმა შვილმა სადღაც რომ გაიგოს, რომ აყვანილია, იქ ჩემი ხელმოწერა არის, შეიძლება, რომ მე გავაშვილო? შეიძლება არ დაიწყოს ძებნა, ყველაზე მეტად რისიც მეშინია”.
