საჰარის რბოლა – როცა მექანიკას ქვიშა ჭამდა

ეს რბოლა სხვებისგან თავიდანვე განსხვავებული იყო. არც ასფალტი, არც ტრიბუნები, არც უსაფრთხოება. მხოლოდ უკიდეგანო ქვიშა, მზის დაუნდობელი სიცხე და ადამიანების გადაწყვეტილება – დაემტკიცებინათ, რომ შეუძლებელი არაფერია.

1979 წელი. ფრანგი მოტოციკლისტი ტიერი საბინი საჰარაში დაიკარგა – და როცა სიკვდილს გადაურჩა, თქვა: „მინდა სხვებმაც ნახონ ეს სიგიჟე.“

ასე დაიბადა პარიზ-დაკარის რალი – რბოლა, რომელიც ევროპიდან იწყებოდა და აფრიკის უდაბნოს გასწვრივ, სენეგალის დედაქალაქ დაკარში სრულდებოდა.

ეს არ იყო რბოლა სიჩქარეზე – ეს იყო რბოლა გადარჩენაზე. თვეების განმავლობაში მძღოლები და მექანიკოსები იბრძოდნენ ქვიშის ქარებთან, მირაჟებთან და უკიდეგანო სიცხესთან. ერთ შეცდომას შეეძლო მანქანა ღამით შუა უდაბნოში დაეტოვებინა – ასობით კილომეტრით ცივილიზაციისგან მოშორებით.

პირველ წლებში მონაწილეები ყველაფერს თვითონ აკეთებდნენ – თვითონ არემონტებდნენ ძრავას, აფარებდნენ თავს კარავში და დღეობით ელოდებოდნენ დახმარებას. თუმცა იმ ეპოქის გმირები სწორედ ისინი იყვნენ – ადამიანები, რომლებსაც არ აშინებდათ არც ქვიშა, არც მარტოობა.

სწორედ აქ დაიწერა ისეთი ლეგენდების სახელები, როგორებიც არიან არი ვატანენი, სტეფან პეტრანსელი, კარლოს საინსი – ადამიანები, რომლებმაც ავტომობილით გადალახეს აფრიკის უდაბნოები, მთები და მირაჟებით სავსე ჰორიზონტები.

დღეს პარიზ-დაკარი აღარ გადის აფრიკაში – რბოლა ახლო აღმოსავლეთში, საუდის არაბეთში ტარდება, მაგრამ იმ პირველ, აფრიკულ ეპოქას დღესაც “გმირების დროდ” მიიჩნევენ. რადგან ეს იყო დრო, როცა მექანიკას ქვიშა ჭამდა, მაგრამ ადამიანმა მაინც იპოვა გზა – სიჩქარით, რწმენით და გამძლეობით.