ჰანტინგტონის დაავადება

ჰანტინგტონის დაავადება მემკვიდრეობითი პათოლოგიაა, რომელიც იწყება დროგამოშვებითი, უნებლიე, მკვეთრი მოძრაობებით ან სპაზმებით, შემდეგ გადაიზრდება უფრო გამოხატულ უნებლიე მოძრაობებში, ვითარდება გონებრივი ფუნქციების დარღვევა. დეგენერაციას განიცდის ტვინის ის ნაწილი, რომელიც სიგლუვეს ანიჭებს მოძრაობებს და უზრუნველყოფს მათ კოორდინაციას; მოძრაობები ნელდება, კოორდინაცია იშლება, გონებრივი ფუნქციები, თავშეკავების უნარი და მეხსიერება ირღვევა; სიმპტომების შემსუბუქება მედიკამენტებითაა შესაძლებელი, მაგრამ დაავადება პროგრესირებს და საბოლოოდ შესაძლოა სიკვდილით დასრულდეს.

ჰანტინგტონის დაავადება ორივე სქესში თანაბრად გვხვდება. ჰანტინგტონის დაავადების ადრეულ სტადიაზე პაციენტებს უნებლიე, პათოლოგიური მოძრაობები შერეული აქვთ მიზანმიმართულ მოძრაობებთან, ამიტომ ისინი, ფაქტობრივად, შეუმჩნეველია. თუმცა, დროთა განმავლობაში დარღვევები უფრო თვალში საცემი ხდება. გონებრივი ცვლილებები ხშირად პათოლოგიურ მოძრაობებთან ერთად ვითარდება. ცვლილებები თავიდან შეიძლება შეუმჩნეველი იყოს. პაციენტები ნელ-ნელა გაღიზიანებულები და აღგზნებულები ხდებიან, კარგავენ ინტერესს ჩვეული საქმიანობისადმი. უჭირთ იმპულსების გაკონტროლება, ადვილად ფიცხდებიან, სევდიანი განწყობის შეტევები აქვთ ან თავქარიანები ხდებიან. 

დიაგნოზის დასადასტურებლად გენეტიკური ტესტირება კეთდება. ჰანტინგტონის დაავადება არ იკურნება. თუმცა, სიმპტომების შესამსუბუქებლად და ქცევის საკონტროლებლად გამოიყენება: სედაციური, ანტიფსიქოზური და ანტიჰიპერტენზიული – საშუალებები.